ویدئو و تصویر روز

📓 الگوی سالم در ارتباط با خدا؛ زکریا و همسر فرعون در برابر فرعون اگر انسان به فردی نزدیک به خدا دسترسی داشته باشد، آیا باید برای ارتباط با خدا به او مراجعه کند؟ یا قرآن الگوی دیگری برای ما قرار داده است؟ این پرسش را می‌توان بدون بحث نظری و تنها با بررسی رفتار شخصیت‌هایی که خود قرآن معرفی کرده است دنبال کرد. در این میان، رفتار زکریا بسیار قابل تأمل است. زکریا سرپرستی و کفالت مریم را بر عهده داشت و از نزدیک شاهد نعمت‌هایی بود که خدا به او می‌رساند. بنابراین نه‌تنها به مریم دسترسی داشت، بلکه با مقام و موقعیت ویژه او نیز آشنا بود. با این حال، هنگامی که خودش نیازمند فرزند شد، مریم را واسطه نکرد؛ بلکه مستقیماً خدا را خواند: «پروردگارا! از نزد خودت فرزندی پاکیزه به من عطا کن؛ همانا تو شنونده دعایی»(آل‌عمران-۳۸) نکته مهم اینجاست که قرآن فقط دعای زکریا را نقل نمی‌کند؛ پاسخ خدا به این دعا را نیز بلافاصله بیان می‌کند و از بشارت یحیی سخن می‌گوید. پس اینجا با یک الگوی کامل روبه‌رو هستیم: نیاز←رجوع مستقیم به خدا←دعای زکریا←پاسخ خدا این تنها یک نقل رفتار نیست؛ قرآن نتیجه و بازخورد خدا را نیز به ما نشان می‌دهد. همین الگو را در مورد همسر فرعون نیز می‌بینیم؛ زنی که قرآن خودش او را برای مؤمنان مثال می‌زند. او در کودکی موسی در نجات و پرورش او نقش داشت و بنابراین رابطه‌ای بسیار نزدیک با موسی داشت؛ همان موسی‌ای که بعدها به رسالت رسید. پس در زمان رسالت موسی، امکان ارتباط مستقیم و نزدیک با او برای همسر فرعون وجود داشت. اما قرآن وقتی می‌خواهد او را به‌عنوان الگوی مؤمنان معرفی کند، دعای او را چنین نقل می‌کند: «پروردگارا! برای من نزد خودت خانه‌ای در بهشت بنا کن و مرا از فرعون و عمل او و از قوم ستمگر نجات ده»تحریم۱۱ او می‌توانست به موسی مراجعه کند، اما قرآن الگوی او را مراجعه مستقیم به خدا معرفی می‌کند. اینجا نیز موضوع فقط نقل یک دعا نیست؛ خود خداوند این زن را الگوی اهل ایمان معرفی کرده است. حالا در همان خانواده، رفتار فرعون را ببینیم. هنگامی که عذاب بر آنان فرود آمد، به موسی گفتند: «ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان؛ اگر این عذاب را از ما برطرف کنی، قطعاً به تو ایمان می‌آوریم و بنی‌اسرائیل را همراه تو خواهیم فرستاد»اعراف-۱۳۴ تفاوت این دو رفتار بسیار روشن است: همسر فرعون: نیاز←خدا←دعا←معرفی به‌عنوان الگو اما فرعون: نیاز←موسی←درخواست از موسی برای خواندن خدا با این حال، نکته بسیار مهم این است که قرآن در ادامه هیچ تصریحی نمی‌کند که وساطت موسی پذیرفته شد یا دعای او علت رفع عذاب بود. بلکه می‌گوید: «پس هنگامی که ما عذاب را از آنان برداشتیم، تا سرآمدی که به آن می‌رسیدند، ناگهان پیمان خود را شکستند»اعراف۱۳۵ بنابراین قرآن نتیجه را به خود خدا نسبت می‌دهد و رفع عذاب را تا «سرآمد مقرر» بیان می‌کند، نه اینکه بگوید خداوند به دلیل توسل آنان به موسی، درخواستشان را پذیرفت. اینجاست که تفاوت دو الگو اهمیت پیدا می‌کند. زکریا به مریم دسترسی داشت و او را می‌شناخت؛ اما خدا را خواند و قرآن اجابت دعایش را بیان کرد. همسر فرعون به موسی دسترسی نزدیک داشت و حتی در کودکی در پرورش او نقش داشت؛ اما خدا را خواند و خداوند او را الگوی مؤمنان معرفی کرد. در مقابل، فرعون به موسی مراجعه کرد و از او خواست پروردگارش را بخواند؛ اما قرآن هیچ نشانه‌ای از پذیرش «توسل به موسی» به‌عنوان علت رفع عذاب ارائه نمی‌کند و حتی پس از رفع عذاب، پیمان‌شکنی آنان را نقل می‌کند. بنابراین، مسئله این نیست که مریم یا موسی مقام و جایگاه نداشتند؛ اتفاقاً هر دو شخصیت‌هایی بسیار برجسته‌اند. مسئله این است که قرآن برای انسان مؤمن، در هنگام نیاز، چه الگویی از ارتباط با خدا نشان می‌دهد؟ در دو نمونه‌ای که قرآن به‌روشنی الگو معرفی می‌کند، پاسخ قابل توجه است: زکریا←خدا همسر فرعون←خدا و در نمونه فرعون: فرعون←موسی←خدا قرآن نه‌تنها رفتار دو الگوی نخست را نقل می‌کند، بلکه پاسخ و تأیید الهی را نیز در مورد آنان نشان می‌دهد؛ در حالی که درباره درخواست فرعون از موسی، چنین تأییدی وجود ندارد. پس شاید مهم‌ترین درس این مقایسه این باشد: برای شناخت یک رفتار قرآنی، فقط نباید خودِ درخواست را ببینیم؛ باید ببینیم قرآن چه کسی را الگو معرفی می‌کند، خداوند با آن رفتار چه برخوردی دارد و پایان ماجرا چگونه بیان می‌شود. و در این دو الگوی روشن، زکریا و همسر فرعون، با وجود دسترسی نزدیک به انسان‌هایی ویژه، راه ارتباط مستقیم با خدا را برگزیدند. پرسش پایانی: اگر کسی که سرپرستی مریم را بر عهده داشت، خودش مستقیماً خدا را خواند؛ و زنی که موسی را در کودکی پرورش داده بود، مستقیماً خدا را خواند؛ چرا ما برای خواندن خدا، نیازمند واسطه باشیم؟ الگوی شما الگوی رفتاری کیست؟ زکریا و همسر فرعون یا فرعون و قومش M.G as ✍ بیان دیدگاه 📓 @qoranme .

⛽ سقاب اصفهانی، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سازمان مدیریت انرژی از سه سناریوی دولت برای نحوه توزیع بنزین رونمایی کرد. برای بیان دیدگاه و نظرات کلیک کنید↓ 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

📓 الگوی ما در خواندن خدا و غیرخدا چیست؟ اگر کسی در دسترس ما باشد که مقرب خداست، آیا برای ارتباط با خدا باید او را واسطه کنیم؟ یا قرآن الگوی دیگری به ما نشان می‌دهد؟ برای پاسخ، بهتر است به رفتار کسانی نگاه کنیم که خود قرآن آنان را در موقعیت‌های ویژه قرار داده است؛ نه فقط به مقام و جایگاه آنان، بلکه به نحوه ارتباطشان با خدا. مریم نمونه‌ای بسیار قابل تأمل است. قرآن درباره او می‌گوید هرگاه زکریا به محراب نزد او می‌رفت، نزد او رزقی می‌یافت که از جانب خدا بود. یعنی زکریا عملاً شاهد نعمتی بود که خدا به مریم اختصاص داده بود. با این حال، هنگامی که خودش نیازمند فرزند شد، به مریم مراجعه نکرد تا او را واسطه ارتباط با خدا قرار دهد؛ بلکه مستقیماً خدا را خواند: «پروردگارا! از نزد خودت فرزندی پاکیزه به من عطا کن؛ همانا تو شنونده دعایی.» (آل‌عمران-۳۸) و قرآن پس از آن، اجابت دعای زکریا و بشارت یحیی را بیان می‌کند. این نکته زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که به موسی نگاه کنیم؛ کسی که قرآن درباره او می‌گوید خداوند با او سخن گفت: «و خداوند با موسی به‌گونه‌ای ویژه سخن گفت.» (نساء-۱۶۴) اگر قرار بود نزدیکی یک انسان به خدا، دلیلی برای واسطه قرار دادن او در ارتباط با خدا باشد، موسی یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها بود. اما موسی زمانی که در شرایط سخت و نیازمندانه قرار گرفت، مستقیماً خدا را خواند: «پروردگارا! من به هر خیری که بر من نازل کنی نیازمندم.» (قصص-۲۴) این دعا مربوط به زمانی است که هنوز موسی به رسالت نرسیده بود. بنابراین حتی انسانی که بعدها به مقام رسالت رسید و قرآن از سخن گفتن خدا با او یاد می‌کند، در هنگام نیاز، خودش مستقیماً خدا را می‌خواند. حالا همین موضوع را در خانواده فرعون ببینیم؛ جایی که قرآن دو رفتار کاملاً متفاوت را در برابر ما قرار می‌دهد. قرآن همسر فرعون را نه‌تنها مؤمن معرفی می‌کند، بلکه او را برای مؤمنان مثال و الگو قرار می‌دهد: «و خداوند برای کسانی که ایمان آورده‌اند، همسر فرعون را مثال می‌زند؛ هنگامی که گفت: پروردگارا! برای من نزد خودت خانه‌ای در بهشت بنا کن و مرا از فرعون و عمل او و از قوم ستمگر نجات ده.» (تحریم-۱۱) او در کنار فرعون زندگی می‌کرد، اما برای رسیدن به خدا به فرعون، موسی یا شخص دیگری مراجعه نکرد. مستقیماً خدا را خواند. در مقابل، وقتی فرعون و اطرافیانش گرفتار عذاب شدند، به موسی مراجعه کردند و گفتند: «ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان؛ اگر این عذاب را از ما برطرف کنی، قطعاً به تو ایمان می‌آوریم و بنی‌اسرائیل را همراه تو خواهیم فرستاد.» (اعراف-۱۳۴) ساختار این درخواست روشن است: نیاز به ارتباط با خدا ← رجوع به موسی ← درخواست از موسی برای خواندن خدا در حالی که الگوی همسر فرعون چنین است: نیاز به ارتباط با خدا ← خواندن مستقیم خدا نکته مهم‌تر این است که قرآن در مورد رفع عذاب فرعون و قومش نمی‌گوید این عذاب به‌سبب وساطت موسی برداشته شد. می‌گوید: «پس هنگامی که ما عذاب را از آنان برداشتیم، تا سرآمدی که به آن می‌رسیدند، ناگهان پیمان خود را شکستند.» (اعراف-۱۳۵) بنابراین اگر کسی بخواهد از این داستان جواز «واسطه قرار دادن پیامبر برای ارتباط با خدا» را نتیجه بگیرد، باید چیزی را به آیه اضافه کند که خود آیه نگفته است؛ یعنی اینکه دعای موسی علت رفع عذاب بوده است. قرآن چنین نتیجه‌ای را بیان نمی‌کند و رفع عذاب را مستقیماً به خدا نسبت می‌دهد و آن را تا «سرآمد مقرر» ادامه می‌دهد. از طرف دیگر، سرنوشت فرعون و قومش نیز در ادامه داستان نشان می‌دهد که این مراجعه و وعده آنان، آنان را به ایمان واقعی نرساند؛ بلکه پس از برداشته شدن عذاب، پیمان خود را شکستند و در نهایت به عاقبتی نرسیدند که بتوان آن را الگوی ایمان دانست. در مقابل، قرآن برای مؤمنان، همسر همان فرعون را مثال می‌زند؛ زنی که در همان خانواده و در همان شرایط، مسیر متفاوتی را انتخاب کرد: نیاز ← خدا نه: نیاز ← انسان ← خدا پس مسئله، انکار مقام موسی یا مریم یا زکریا نیست. اتفاقاً مسئله دقیقاً از همین‌جا مهم می‌شود: اگر مقام و قرب الهیِ یک انسان، مجوزی برای واسطه کردن او در ارتباط با خدا بود، چرا قرآن نمونه‌های برجسته‌ای مانند زکریا، موسی و همسر فرعون را با دعا و خطاب مستقیم به خدا نشان می‌دهد؟ زکریا مریم را واسطه نکرد؛ موسی انسانی را واسطه نکرد؛ همسر فرعون نیز با وجود قرار داشتن در کنار خود فرعون، مستقیماً خدا را خواند. در این نگاه، الگوی قرآن لزوماً این نیست که انسان برای رسیدن به خدا به نزدیک‌ترین انسان به خدا مراجعه کند؛ بلکه می‌تواند این باشد که از انسان‌های نزدیک به خدا بیاموزد که خودش چگونه خدا را بخواند. و شاید پرسش اصلی همین باشد: اگر مقربان خدا خودشان خدا را می‌خوانند، چرا ما برای خواندن خدا باید آنان را واسطه کنیم؟ M.G as ✍ بیان دیدگاه 📓 @qoranme .

📓 یهودیان در دنیای امروزی تلمود بابلی؛ ستون فقرات حیات یهود مجموعه‌ای از مباحثات خاخامی[فقه خاخامی] که طی قرن‌ها در بابل تدوین شد و به «تورات شفاهی» شهرت دارد. عضویت در گروه و بیان دیدگاه 📓 @qoran_alive .‌

دیدگاه بگذارید← Join → @xtooongo ‌

📓 فرعون و همسر فرعون؛ دو انسان، دو مسیر، دو نوع درخواست گاهی برای فهم یک مفهوم قرآنی، لازم نیست دنبال مثال‌های پیچیده بگردیم؛ خود قرآن یک مقایسه بسیار تأمل‌برانگیز در یک خانه قرار داده است: فرعون و همسر فرعون. فرعون در اوج قدرت، هنگامی که گرفتار عذاب شد، به جای اینکه مستقیماً خدا را بخواند، به موسی مراجعه کرد: «یَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّکَ» «ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان.» (اعراف، ۱۳۴) این نکته مهم است که آنها نگفتند «خدایا ما را نجات بده»، بلکه از موسی خواستند که پروردگارش را برای آنان بخواند. اما قرآن در ادامه، رفع عذاب را به دعای موسی نسبت نمی‌دهد. می‌گوید: «فَلَمَّا کَشَفْنَا عَنْهُمُ الرِّجْزَ إِلَىٰ أَجَلٍ هُمْ بَالِغُوهُ...» یعنی خدا عذاب را از آنان برداشت، تا سرآمد و زمان مقرر؛ سپس آنان پیمان‌شکنی کردند و در نهایت عاقبت به خیر نشدند. پس حتی اگر احتمال دهیم موسی برای آنان دعا کرده باشد، چیزی که قرآن درباره علت رفع عذاب بیان می‌کند، وساطت موسی نیست؛ بلکه «تا زمان مقرر» بودن رفع عذاب است. اما حالا به همسر همین فرعون نگاه کنیم. او در همان محیط، زیر سلطه همان فرعون و در برابر همان شرایط، مسیر کاملاً متفاوتی را انتخاب می‌کند: «رَبِّ ابْنِ لِي عِندَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِن فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ» «پروردگارا! برای من نزد خودت خانه‌ای در بهشت بنا کن و مرا از فرعون و عمل او نجات ده و مرا از قوم ستمگر نجات ده.» (تحریم، ۱۱) اینجا دیگر واسطه‌ای وجود ندارد. او نمی‌گوید: «ای فلان شخص، برای من از خدا بخواه.» مستقیماً می‌گوید: «رَبِّ...»؛ پروردگارا! و مستقیماً از خود خدا درخواست می‌کند: «برای من خانه‌ای بساز» «مرا نجات بده» این مقایسه از این جهت بسیار قابل تأمل است: فرعون: گرفتاری←مراجعه به موسی←«پروردگارت را برای ما بخوان» همسر فرعون: گرفتاری←مراجعه مستقیم به خدا←«پروردگارا، مرا نجات بده» نکته مهم‌تر این است که وقتی قرآن درباره رفع عذاب سخن می‌گوید، هیچ جا نمی‌گوید عذاب به‌وسیله شفاعت موسی برداشته شد؛ بلکه آن را به خدا نسبت می‌دهد و زمان آن را نیز «سرآمد مقرر» معرفی می‌کند. در مقابل، وقتی قرآن می‌خواهد دعای همسر فرعون را نقل کند، هیچ واسطه‌ای در میان نیست؛ او مستقیماً خدا را مخاطب قرار می‌دهد. پس اگر بخواهیم از این دو شخصیت یک الگوی قرآنی استخراج کنیم، باید با احتیاط بگوییم: قرآن در کنار مردی که برای رسیدن به خدا به موسی مراجعه می‌کند، زنی را نشان می‌دهد که مستقیماً خدا را می‌خواند. و شاید پرسش اصلی همین باشد: وقتی خود قرآن به ما نشان می‌دهد که یک انسان می‌تواند بدون هیچ واسطه‌ای بگوید «رَبِّ» و مستقیماً از خدا بخواهد، چرا برای ارتباط با خدا حتماً باید انسان دیگری را واسطه قرار دهیم؟ این مقایسه، دست‌کم یک چیز را روشن می‌کند: دعای مستقیم انسان به خدا، در قرآن کاملاً روشن و بی‌واسطه است؛ اما اینکه درخواست از رسول به‌عنوان واسطه میان انسان و خدا یک الگوی عمومی برای مؤمنان باشد، نیازمند دلیل قرآنی مستقلی است و نمی‌توان صرفِ نقل داستان فرعون را چنین دلیلی دانست. M.G as ✍ عضویت در گروه و بیان دیدگاه 📓 @qoranme ..

. داستان نقل روایت‌ها… کی دشمنه؟ کی منجی؟ دیدگاه بگذارید Join → @xtooon ‌

دیدگاه بگذارید← Join → @xtooongo ‌

دیدگاه بگذارید Join → @xtooon ‌

‌دیدگاه بگذارید← Join → @xtooongo ‌

دیدگاه بگذارید← Join → @xtooongo ‌

📓 توسل یا رجوع مستقیم به خداوند؟ قرآن چه الگویی نشان می‌دهد؟ آیا قرآن توسل به مقربین را الگوی مؤمنان معرفی می‌کند یا رجوع مستقیم به خدا را؟ اگر فقط مثال‌های قرآنی را کنار هم بگذاریم، نکته‌ای قابل تأمل دیده می‌شود: در نمونه‌هایی که انسان‌ها برای آمرزش یا ارتباط با خدا به رسول مراجعه می‌کنند، قرآن از کسانی سخن می‌گوید که خود گرفتار ظلم، خطا، نفاق یا سرکشی بوده‌اند؛ در مقابل، در دعای رسولانی مانند زکریا، الگوی روشن رجوع مستقیم به خدا است. ۱. مراجعه‌کنندگان به رسول؛ کسانی که به خود ستم کرده بودند قرآن می‌فرماید: «و اگر هنگامی که به خود ظلم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.»(نساء۶۴) نکته مهم از عبارت «إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ» آغاز می‌شود: این افراد ابتدا به خود ظلم کرده بودند. آن‌ها نزد رسول می‌آیند، اما خودشان از خدا آمرزش می‌خواهند و رسول برای آنان استغفار می‌کند. نتیجه نیز به خدا در نهایت پذرش توبه آنان عنوان می‌شود نه طلب استغفار از طرف پیامبر . «خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.» پس حتی در این مثال، آمرزش در اختیار رسول نیست و درباره گروهی دیگر می‌فرماید: «اگر هفتاد بار برای آنان آمرزش بخواهی، خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد.»(توبه، ۸۰) بنابراین استغفار رسول به‌تنهایی تضمین‌کننده بخشش نیست. ۲. قوم فرعون؛ مراجعه به موسی هنگام عذاب قوم فرعون، که قرآن آنان را در مسیر سرکشی و تکذیب آیات خدا معرفی می‌کند، هنگام نزول عذاب به موسی گفتند: «ای موسی! پروردگارت را برای ما بخوان، به سبب پیمانی که نزد تو دارد...»(اعراف۱۳۴) اما نتیجه بسیار مهم است: «پس هنگامی که عذاب را تا سرآمدی که آنان به آن می‌رسیدند از آنان برداشتیم، ناگهان پیمان خود را می‌شکستند.»(اعراف۱۳۵) پس درخواست آنان از موسی موجب نجات نهایی نشد. خداوند عذاب را تا زمانی مقرر از آنان برنداشت و توقف عذاب را پایان زمانش اعلام کرد نه شفاعت موسی؛ آنان دوباره پیمان شکستند و به رفتار خود ادامه دادند سپس می‌فرماید: «پس از آنان انتقام گرفتیم و آنان را در دریا غرق کردیم؛ زیرا آیات ما را تکذیب کردند و از آنها غافل بودند.»(اعراف، ۱۳۶) بنابراین، حتی اگر درخواست آنان از موسی را شفاعت بدانیم، این شفاعت موجب سعادت فرعون و قومش نشد؛ مهلت پایان یافت و آنان به دلیل تکذیب آیات خدا نابود شدند ۳.پسران یعقوب؛ یک اشاره دیگر از مراجعه خطاکاران پسران یعقوب نیز پس از ظلم به یوسف، خود به خطای خویش اعتراف کردند: «ای پدر ما! برای گناهانمان آمرزش بخواه؛ ما خطاکار بودیم»(یوسف۹۷) آن‌ها از پدر خواستند برایشان استغفار کند؛ اما قرآن در اینجا نتیجه این استغفار را بیان نمی‌کند و این واقعه را نیز به‌عنوان یک الگوی عمومی برای مؤمنان معرفی نمی‌کند. ۴.در مقابل؛ زکریا مستقیماً خدا را می‌خواند در برابر این نمونه‌ها، رفتار زکریا بسیار روشن است هنگامی که نشانه‌ای از نعمت الهی نزد مریم می‌بیند، مستقیماً خدا را می‌خواند: «هُنَالِکَ دَعَا زَکَرِیَّا رَبَّهُ» «آنجا بود که زکریا پروردگارش را خواند.» (آل‌عمران۳۸) و می‌گوید: «پروردگارا! از جانب خود فرزندی پاک به من عطا کن؛ همانا تو شنونده دعایی»(آل‌عمران۳۸) اینجا الگو روشن است: عدم توسل به مریم(ع) با وجود ارتباط نزدیک←توجه به خدا←دعای مستقیم←استجابت خدا توسل یا ارتباط مستقیم؟ سه نمونه نخست را کنار هم بگذاریم: مراجعه‌کنندگان به رسول: کسانی که قرآن می‌گوید «ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ»؛ به خود ظلم کرده بودند. قوم فرعون: تکذیب‌کننده‌ی آیات خدا و درخواستشان از موسی ولی جواب: عذاب تا پایان مهلت مقرر بدون شفاعت ، و در نهایت هم قرق شدن. پسران یعقوب: پس از ظلم به یوسف، خود گفتند «إِنَّا کُنَّا خَاطِئِینَ»؛ و قرآن نتیجه استغفار یعقوب را در اینجا بیان نکرده است. در مقابل، در نمونه زکریا، یک رسول الهی را می‌بینیم که مستقیماً پروردگارش را می‌خواند. بنابراین، بر اساس نمونه‌های تاریخی نقل‌شده در قرآن، می‌توان گفت: توسل به دیگران برای رسیدن به خدا، در این روایت‌های قرآنی عمدتاً در رفتار خطاکاران، ستمگران و انسان‌های گرفتار دیده می‌شود؛ در حالی که الگوی روشن رسولان و مؤمنان در دعا، رجوع مستقیم به خداست. این معنا با دو آیه بسیار مهم نیز در کنار هم روشن‌تر می‌شود: «و هنگامی که بندگان من درباره من از تو می‌پرسند، من نزدیکم؛ دعای دعا‌کننده را هنگامی که مرا بخواند، اجابت می‌کنم.»(بقره۱۸۶) و: «بگو: شفاعت جمیعاً از آنِ خداست.»(زمر، ۴۴) یعنی از یک سو: خدا نزدیک است و بنده را مستقیماً می‌شنود؛ و از سوی دیگر: شفاعت نیز یکسره در اختیار خداست. پس الگوی قرآنیِ ارتباط بنده با خدا، در روشن‌ترین نمونه‌ها، رجوع مستقیم به خدا و توکل بر اوست؛ نه نیاز به واسطه برای رسیدن به خدا. M.G as ✍ 📓 @qoranme .

📓 توبه، توسل و شفاعت؛ قرآن نتیجه را به چه کسی نسبت می‌دهد؟ یک پرسش اساسی در آیاتی که درباره مراجعه مردم به رسول و استغفار او برای آنان آمده این است: آیا این آیات نشان می‌دهند که خداوند شفاعت رسول را به معنای واسطه‌گری برای بخشش پذیرفته است؟ خیر؛ چنین تصریحی در این آیات وجود ندارد. در سوره نساء، درباره گروهی که به خود ستم کرده‌اند، می‌خوانیم: «وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُوا أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا» «و اگر آنان هنگامی که به خود ستم کردند نزد تو می‌آمدند و از خدا آمرزش می‌خواستند و رسول نیز برای آنان آمرزش می‌خواست، قطعاً خدا را توبه‌پذیر و مهربان می‌یافتند.» (نساء، ۶۴) ساختار آیه بسیار قابل توجه است: مراجعه به رسول → استغفار خودشان از خدا → استغفار رسول برای آنان → یافتن خدا به‌عنوان توبه‌پذیر و مهربان اگر قرار بود نتیجه به‌عنوان «پذیرش شفاعت رسول» معرفی شود، انتظار می‌رفت قرآن بگوید خداوند شفاعت رسول را پذیرفت یا به‌واسطه رسول آنان را آمرزید. اما چنین تعبیری وجود ندارد. برعکس، نتیجه مستقیماً به خدا نسبت داده می‌شود: «لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا» یعنی خدا توبه‌پذیر است. نکته مهم‌تر اینکه قرآن در همین آیه، کار خود افراد را نیز صریحاً بیان می‌کند: «فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ» یعنی آنان از خدا آمرزش می‌خواهند؛ نه اینکه از رسول بخواهند آنان را ببخشد. رسول نیز: «وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ» برای آنان استغفار می‌کند. بنابراین، حتی در زمانی که ارتباط مستقیم با رسول امکان‌پذیر است، قرآن نتیجه را به توبه و رابطه انسان با خدا برمی‌گرداند، نه به اختیار رسول در بخشش. این موضوع با آیه ۸۰ سوره توبه روشن‌تر می‌شود: «اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ ۖ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ» «برای آنان آمرزش بخواه یا نخواه؛ اگر هفتاد بار نیز برای آنان آمرزش بخواهی، خدا هرگز آنان را نمی‌آمرزد.» اینجا حتی استغفار مکرر رسول نیز تضمین‌کننده بخشش نیست. پس اگر شفاعت را به معنای دعای رسول برای دیگران بدانیم، قرآن وجود چنین دعایی را مطرح کرده است؛ اما اگر شفاعت را به معنای واسطه‌گری رسول برای گرفتن بخشش از خدا بدانیم، این آیات چنین چیزی را اثبات نمی‌کنند. حتی می‌توان گفت قرآن عمداً نتیجه را جای دیگری قرار می‌دهد: نه «رسول پذیرفته شد»، بلکه «خدا توبه آنان را پذیرفت». و این نکته با اصل قرآنی شفاعت نیز هماهنگ است؛ قرآن اختیار شفاعت را در نهایت متعلق به خدا می‌داند: «قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا» «بگو: شفاعت یکسره از آنِ خداست.» (زمر، ۴۴) بنابراین نباید میان سه مفهوم خلط کنیم: توبه انسان با استغفار رسول یکی نیست؛ استغفار رسول با شفاعت به معنای واسطه‌گری در بخشش یکی نیست؛ و دعای رسول به معنای صاحب اختیار بودن رسول در آمرزش نیست. حتی اگر روزی خداوند نتیجه اعمال انسان را در برابر او قرار دهد، آنچه در منطق این آیات مبنای نجات و بخشش معرفی می‌شود، پذیرش توبه توسط خدا است، نه اینکه در پرونده او نوشته شده باشد «شفاعت رسول پذیرفته شد». بنابراین، الگویی که قرآن در این آیات به ما نشان می‌دهد این است: انسان → توبه و استغفار از خدا → رسول نیز برای او استغفار می‌کند → خدا توبه‌پذیر و مهربان است. نه: انسان → توسل به رسول → رسول واسطه بخشش → خدا به‌واسطه او می‌بخشد. و این تفاوت، در بحث شفاعت بسیار اساسی است. در قرآن، رسول می‌تواند برای انسان دعا کند؛ اما بخشنده، توبه‌پذیر و صاحب اختیار شفاعت، همچنان خداست. M.G as ✍ عضویت در گروه و بیان دیدگاه 📓 @qoranme .

. خوشتیپب هم دردسرای خودشو داره 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. امان از دانستن قوانین نصفه … 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در گفتگویی با رادیو ارتش اسرائیل (گلی تساهال) اسلام‌گرایی در اروپا را رو به افزایش ارزیابی کرد. نتانیاهو در این مصاحبه با اشاره به تغییرات ساختاری در اروپا ادعا کرد که امروزه می‌توان بریتانیا را «جمهوری اسلامی بریتانیا» نامید. او افزود: «یک نفر می‌گفت اولین جمهوری اسلامی که به سـ..لاح هسـ..ته‌ای دست خواهد یافت، جمهوری اسلامی بریتانیا خواهد بود.» نخست‌وزیر اسرائیل در ادامه این مصاحبه با تاکید بر رویکرد تهاجمی کشورش علیه تهران اظهار داشت که تل‌آویو تمام تلاش خود را به کار خواهد بست تا از شکل‌گیری یک قدرت هسـ..ته‌ای جدید در خاورمیانه و دستیابی جمهوری اسلامی ایران به سـ..لاح هسـ..ته‌ای جلوگیری کند. این اظهارات نتانیاهو در حالی مطرح شد که کشور پاکستان با نام رسمی «جمهوری اسلامی پاکستان» یکی از قدرت‌های دارای سـ..لاح هسته‌ای است. 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. «افکار عمومی معتقدند وقتی صدا، تصویر و حتی دست‌خطی از مجتبی خامنه‌ای منتشر نمی‌شود که جای او پیدا نشود، چطور پزشکیانی که از زمین و هوا تحت کنترل است، او را پیش مجتبی می‌برند و نمی‌ترسند جایش لو برود زاکانی: موشک دقیقا خورد تو خونه مجتبی خامنه ای. زنش که معلم بوده اون روز سردرد داشته نرفته مدرسه که اونم شهید شد. موشک مستقیم بخوره تو خونه کسی بعیده آسیب جدی نبینه. 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. جنگ پهپادها ⠀ در آسمان اوکراین، پهپادهای رهگیر این کشور برای مقابله با پهپادهای تهاجمی شاهد روسیه به کار گرفته می‌شوند؛ نبردی که در آن، یک پهپاد کوچک می‌تواند در چند ثانیه سرنوشت یک پهپاد مهاجم را تغییر دهد.⠀ این تصاویر، لحظاتی از همین نبردهای هوایی را نشان می‌دهد. 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. سقوط جمهوری اسلامی فقط پایان یک حکومت خواهد بود، یا پایان یک الگوی تاریخی از پیوند دین و قدرت؟ جمهوری اسلامی طی نزدیک به پنج دهه، تشیع را با دولت، قانون، اجبار و زندگی عمومی گره زد. حالا اگر این حکومت سقوط کند، آیا فقط ساختار سیاسی آن فرو می‌ریزد، یا اقتدار اجتماعیِ دین حکومتی هم وارد مرحله‌ای برگشت‌ناپذیر می‌شود؟ شاید مهم‌ترین پرسش آینده ایران باشد: آیا جامعه ایران پس از جمهوری اسلامی، دین را از حکومت جدا خواهد کرد یا دوباره شکل دیگری از پیوند دین و سیاست را خواهد پذیرفت؟ نظر شما چیست؟ سقوط حکومت دینی = پایان دین حکومتی؟ یا دین دوباره به سیاست بازمی‌گردد؟⁩⁩ 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .

. کانال سوئز چگونه اهرم فشار مصر شد؟ آبراه های جهان معضل ابرقدرت های جهان می‌شوند؟ داستان حمـ.له بریتانیا به مصر را در این ویدیو ببینید 𓄂𓆃 اخبار و ویدئوهای بیشتر: 👈 Join → @xtooon .