یاس‌ِماه

روز ماهایی که تا الان نتونستیم یک بار با قیچی درست کار کنیم، همیشه تو مدرسه از صندلی‌های راست‌دستی کمردرد می‌گرفتیم و همیشه با ATM و دستگاه پوز مشکل داریم مبارک.

عاشقِ اینم که آدم‌ها توی چنل هاشون از پاییز و خنکی و هودی و لباسای گرم و نرم حرف می‌زنن، ادامه بدین عزیزای من. پیروزی نزدیکه 🥹🤍

در خونه‌م یه روز باز می‌شه به دریا...♥️

برای هوای نزدیک به پاییز، می‌میرم🤍

آرزو دارم توی ۴۵ سالگی، یه خونه توی همچین فضایی داشته باشم دور از شلوغی و هیاهو :) 🤍

توی زندگی بعدیم نیاز دارم جورجینا باشم، همینطوری درهای نعمت و برکت به روم باز بشن بدون توقف...♥️😂

کاش یه گربه بودم که لبِ ساحل لم داده، نه یک زن در خاورمیانه و گیر کرده توی فصلِ تابستون...

میوگرافی

۲۵ سالگی برام سنی شد که فهمیدم هیچ کس، مطلقا هیچ کس رفیق آدم نیست آدما فقط میان که باشن... هیچ کس دلسوزِ تو نیست!🤍

PoP 🌽 / Talk 🫪

چهره بچه هایی که اعدام می‌کنن رو وقتی می‌بینم، از زنده بودنم بدم میاد از اینکه راه میرم، غذا میخورم، میگم، میخندم، گریه میکنم، غصه میخورم... از اینکه دارم نفس میکشم از خودم بدم میاد. هی نگاهشون میکنم میگم فرق این آدم با من چیه؟ مگه اونم عزیزای خودش رو نداره؟ مگه خانواده‌ش نیستن؟ دارن چکار میکنن؟ یعنی امشبی که خبر اعدامش اومد و ما خوابیدیم و برای فردامون برنامه ریختیم... پدر و مادرش تا صبح چکار میکردن؟ خودش چی؟ به چی فکر میکرد؟ از چی میترسید؟ اون شب چجوری صبح شد براش؟ میدونی... من به اون لحظه مرگش فکر نمیکنم من همش به شبِ قبلش فکر میکنم و نمیدونم دیگه باید چی بگم...

عاشقِ گوشه هاییم که معنا دارن...♥️

می‌بوسمت، وقتی که نان عده‌ای اعدامِ گندم نیست...

ریدم تو این کشور، خداحافظ

یه لحظه به این عدد فکر کن اگه ‎ایران از همین امسال، ۱۵ سال پشت سر هم هر سال ۸٪ رشد اقتصادیِ واقعی ثبت کنه، تازه می‌رسیم به سطح اقتصاد سال ۱۳۹۰. یعنی بعد از ۱۵ سال رشد فوق‌العاده، تازه فقط برمی‌گردیم به جایی که یه روزی توش بودیم! حالا خودت فکر کن سال ۹۰ چه جایگاهی داشتیم که امروز تبدیل شده به آرزو… یعنی هدفمون دیگه جلو رفتن نیست؛ فقط داریم برای برگشتن به گذشته می‌دویم :)) 💬امیراحمد کاظمی Lidia @kafiha

کی گفته من با آدمایی که اینجا و توی این کشور جونشون برای فلسطین و مردمش در می‌ره ولی به وقت جنگ پشت این کشور و قلبش یعنی جنوبِ ایران رو خالی کردن، نسبتی ندارم؟! من با تک تکتون دشمن خونی‌ام و ازتون بیزارم.

یه چیزی که عمیقا در رابطه با زندگی کردن توی ایران دلم رو می‌شکونه، روز به روز بی اهمیت تر شدن مشاغله... اینکه تو به عنوان یک معلم، خیاط، مربی، فروشنده، ارایشگر و... نتونی توانایی برآورده کردن نیاز های اولیه‌ت رو داشته باشی و حتما باید یا به جایی وصل باشی یا یه شغل پول ساز ( در این کشور ) داشته باشی تا بتونی زندگیت رو جمع و جور کنی، عمیقااااا ناراحت کننده‌ست!

مطمئنم حرفام و توش می‌خونین😂