یآدِگـارِ جَواٰنـی

اونی که زخمش خوب شده چسب زخمشو نگه نمیداره .

مرا با این سکوت حرفیست ؛ که یک دنیا نمیفهمد

هرچقدر میرم تو خودم به خودم نمیرسم .

قانع بودیم اما تَحمل اینهمه رَنج ، جانی دوباره می‌خواست .

هی صدمو میزاشتم تا حالتو خوب کنم تو داشتی به این فکر میکردی چطوری منو بپیچونی

و تو مرا از آنچه بودم ، غمگین تر کردی

‌آمدی بر سر قبرم نشد از قبر در آیم تازه فهمیدم این بند کفن فلسفه ها دارد

عکس بچگیمو نگاه می‌کنم حداقل اونجا از ته دل لبخند زدم همین آرومم می‌کنه .

گرچه او هرگز نمیگیرد زحال ما خبر ، درد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پای ما

سوزن خالی کاری از دستش بر نمیاد ،اگه یروزی دوختت بدون یکی بهش نخ داده

عزیزان فکر میکنن قلب من از نوکیا ساخته شده

من خیلی زبونم از تو تیز تر بود ولی حرفیو‌ نزدم که حس میکردم دلتو میشکنه .

نمیدونم متوجه میشید یا نه ولی هم داره سخت میگذره هم زود میگذره ، هم نمیگذره .

واسه من زیرآبی نرو من حتی بعضی از شبا خودمو به خواب میزنم مُچ جِن اتاقم بگیرم

بهتره آدم کسی رو نداشته باشه تا اینکه داشته باشه و تنها باشه .

نگاه شادشون به دردم اضافه کرد .

روزی دوباره عمیق می‌بوسمت ، میدانم .

چون چاره رفتن است ، به ناچار میرویم

چون در دریا افتادی و شنا نمی‌دانی مُرده شو‌ تا آب تو را بر سَر نَهد‌

هزار تا رویا میمیره تا یاد بگیری زندگی رویایی نیست