یالمنگ🌈

⚡️دۊرؤن = قاطی، درهم 🎤 زارا تیتی #gilaki_vaje @gilaki_learning

فیریج/فرج/فلج vs بسسه 🎤 زارا تیتی #gilaki_vaje @gilaki_learning

وألیج vs ریسه/دسسه وألیج، وألیتن اجی هیسه تیساوند ٚهمرا ریسه، ریشتن ٚهسایین بۊنه اجی هیسه، ه پسوند ٚهمرآ دسسه انی دس+ه اجی بساته بؤبه 🎤 زارا تیتی #gilaki_vaje @gilaki_learning

🍃💫باید صدایم کنی سینه سرخی نالانم پای ممرزی پیر که لانه ام را آوازِ پرستوها در آغوش گرفته اند باید صدایم کنی تا شعله شوم میان انگشتانِ نازکِ شعر باید صدایم کنی تا با هجایِ بلندِ عشق دوباره متولد شوم میانِ غمزه هایِ مهِ آنگاه که دست هایِ ابر نوازش می کنند دامن صخره هایِ باوقار را باید صدایم کنی مبادا که از یاد ببرم خروش کوهستان را و آوایِ سبزِ چوپانان را .... باید صدایم کنی تا شعله شوم میانِ انگشتانِ نازکِ شعر...... عاشقانه ها ؛ ✍ زهرا فتح الهی پرشه تابستان ۱۴۰۵/ اشکور...شوییل 🍃💫🍃💫🍃💫 @yalemangg

#گیلیکی_شعر یه کَشه گۊل بِچئم   زرد ٚ لیارۊ گأیی سۊرچؤن مۊجم گأیی نینارۊ درارۊزه  خؤنم   تی  یاد ٚ همرا شؤوئابۊن تی خیال هئه می رۊدؤرۊ ✍زهرا فتح الهی پرشه شهریور ۱۴۰۱/ اشکور / ریسن @yalemangg

⚡️جؤن' گیتن ؤ جؤن اگیتن ٚفرق چی هیسه؟ 🎤 زارا تیتی #tarkibi_fel @gilaki_learning

🎤 زارا تیتی @gilaki_learning

⚡️شیف هوردن شیف اگۊدن 🎤 زارا تیتی @gilaki_learning

‍ مۊ چندي بۊخؤنم کؤکئه کی مۊسؤن تي  سَوٚت ٰ ‌بدأن  یلاقي  دامؤن هیته  تر  دۊخؤنم دراز اوئه-ی جي زیۊتر پا پیش بَنن مي دردي درمؤن ✍🎤زهرا فتح الهی پرشه زمستان ۱۴۰۲/قزوین @yalemangg

#قلم.... قلم در دل هزاران راز داری حکایتهای  پر اعجاز داری نمی دانم که نامت را چه خوانم که چون  دنیای بی انباز داری ✍ زهرا فتح الهی پرشه ۱۴تیرماه ۱۴۰۲/ روز قلم ..قزوین @yalemangg

بپیرا؛ تِرمي چیته جسکه بزئه *گؤن ٚکۊلي کَفل ٚ سر؟ گأ خۊدره وأرگئنه ملک ٰ همأ صحب وکئه گأ هیسه لیۊچا زنه *زرینه  پؤلؤ ٰ گأیی غۊرماشه کشه *زبران ٚ سامان ره ... یه مَرتا هي بند ٚ سر؛ آفتاو چیۊشم واکۊنه گرم ٚ زلاغ عزب لاکۊ دیم کۊله مۊسؤن سۊرخ ٚ تش... چرمه ٰ ترمي مجبۊره پسا بؤشۊن بؤشۊن آواره بؤبۊن گأیی وززه بکشئه دیمأگیره ؛ *سۊرچؤن کشي سبز ٚ دیمه ٰ یاگنی با دۊخؤسه *لسبؤ رۊخؤنه کش ٚ دل.... بیه اي قشنگ روزَن ترمي میۊس ٰ یداکۊنیم بال بگردن بؤمۊجیم دۊنیا همأ خاواکۊنیم جسکنه وکیم بشیم ؛ *کۊل مأزی چیۊشمه سر اَلاکش بکشیم اۊ پیلا تبار ٰ پیش واز بؤکۊنیم دلخۊشئنه کیش أگیریم ایمه ؛ اي دشت ٚ سۊلاچ تی ته مۊسؤن سنگني دل چیۊشم واکۊنیم رهئه بئبیم دال ٚ مۊسؤن پرأگیریم....... #برگردان نگاه کن مه چگونه با زانوانش روی دوش گون کول نشسته است؟ گاه خود را می گستراند و مالک تمام  سرزمین می شود گاه به کناره های زرینه چپ چپ نگاه می کند گاهی هم برای مرز و سامان زبران  غرّش می کشد ناگهان در همین اثنا؛ آفتاب چشم  باز می کند گرم و تابان مانند گونه هایِ دخترِ مجردِ رسیده، سرخِ آتشین.... مه گستاخ مجبور است که پا پس بکشد برود و خود را گم کند گاهی هم زو بکشد خودش را بکشاند به سمت سبزه های سۊرچان کَش یا اینکه باید در گوشه ای از رودخانه ی لسبو پنهان شود..... بیا در این روزهای قشنگ اخمِ مه را فراموش کنیم دست در گردن هم بگردیم همه ی دنیا را به خواب بسپریم مانند پرنده ای زرنگ و چابک شویم برویم و کنار چشمه ی کۊل مأزی، خمیازه ای بکشیم ( آسوده باشیم) کنار آن کوه انباشته یِ بزرگِ برف جست و خیز کنیم دل خوشی ها را در آغوش بکشیم سپس؛ مانند شکوفه یِ چشم روشنِ این دشت از داخل سنگها چشم وا کنیم رها شویم و مانند عقاب پرواز کنیم ..... نکته ؛ واژگان ستاره دار مکانهای دیدنی و ارتفاعاتِ دهستان اشکور مرکزی     #گیلیکي_شعر ✍🎤 زهرا فتح الهی پرشه اشکور / لسبؤ گردن ۲۸ اردیبهشت ۱۴۰۲/ کؤمۊجی رخاوني همرا @yalemangg

‍ ‍ #نؤرۊزماه_یؤ_راسرن نؤرۊز ما دیم سۊرخ ٚ بل زه تازه عارۊس ٚ پاره بدأ تۊمؤن ٚ مۊسؤن خۊدره وأرگنته بؤ... مي دل ٚ په گل دنبؤ می أجي پیشتر بؤشؤبؤ قبلاسَتي گرم ٚ زُهؤل خۊدا دؤنه بهأئأر دیمي تی ته مۊسؤن بۊشکۊته بؤ مي دلئه بؤسۊتا دل ببیشتا دل تام بزأ دل نۊدؤني چیکار دؤبؤ خۊ چکرأ دپیته بؤ کئن کئن زه گه کئن با خۊ ناجه ٰ ویگیره.... هیته هیته نَهَر نۊخؤرده شۊل أجي را دکتیم کلکمیۊس ؤ دؤتۊر ٚ سر راش دره یؤ فِبیلئه که دئن هممه کس ٰ دس ندهئه خنده یؤ شأدی یؤ چیکال رخاوني رخاو وکت آفتاو ان تیغ زئأدره بیریز بیریز  وراکۊ یؤ زرینه کۊلؤم تازه عارۊسنه مۊسؤن  تِمیشت بدأر؛ مر دۊخؤنن مؤ یؤ مي دل سر ببئه گۊسنده کی مۊسؤن هیته چک ٚ لنگ کۊتأنیم ایسه نا تیۊنم مي اشمأره ٰ رهئه بدأم نیأرم ترسم بؤگؤن تۊره ایمه بندؤم وکأم نا تيۊنم مي مۊفتلا بؤبؤ دله ٰ تأم ئأگیرم.... مي آرۊسه ٰ دأشته منئم نۊدؤنم کئه دۊخؤنم کۊچعلي خۊ کاس ٚ چیۊشم أجي ایسبي ٚ تبار گۊسندني اۊرش ٰ هیسه إَزر زنه مش تقی کؤلؤم ٚ کش پئیز ؤ رۊجؤم ٚ گب زنه مۊصصفا بلندبالا دۊرۊشت ٚ چیۊشم خۊ سینه ٰ ورکشئه یؤ سۊرخ ٚ براغه ٰ دیم ٚ همرا وراکۊ تۊکال ٚ تۊک گۊرأ گأردني کۊنه تماس ؤ ابرارجؤن ؤ یؤنۊس هیسأن تال ؤ لبي ٰ شیر دؤگۊدأن تا تۊک ٚسر تش دچئن گرؤم گرؤم بَل بؤکۊنه  پنیر ٚ ره مشتي داوَد ان هیسه جؤوزئه کۊله ٰ چرخ ئادئه یؤ پنیر آو ٰ ییلأ ریۊجیؤ ٚ چال دؤکۊنه بدأر سکن وشنه نؤبؤن ایمه هئه کؤلؤم ٚ بۊن ریزه خؤنه ی همرأ گرن بۊزن ٰ ناز دهئه خۊ وش کل ٚ چۊرۊش بۊما سۊم ٰ هیته دسأسینه عِنعلي خۊ بَک باره رچ ئاگیته با بؤشۊن گرم ٚ گیلن پِغؤم بدأن زؤتر بیه گرم ٚ برنج رسئه دره امن الله عامۊ مردؤمي گالشه یؤ گیلنی خرابا گرمک ٚ ر گر گۊد دره گیله کؤن بۊمأن رۊغؤن تیکا پنیره بؤبۊرن برنج وِري.... چي بؤگؤم کۊرا بؤشۊ اۊ همهمه؟ چر خۊجیر گالشني پاکیله بس زیۊ دؤخۊشه؟ مي ریشه هۊی گل دؤبؤ مِنیسم دل بکنم خوندگِري أجي خأسم تأم ئاگیرم مي دله که امما نشأس.... گأيي گلف پدرام ٚ ساز امه دله زنده واگۊد رخاون خۊ همه چئه یداگۊدن.... سامناک دامن ٚ أجي دئه تر نؤگؤم سۊرچؤن کشي اسسنه دیم با جئؤر سري تله ٰ بۊنن مر خۊدي گه یته بلندبالا سبزبۊنه  گالش سۊمغزي شلوار دؤگۊده پیۊشه ٰ گأردني کۊنه هگأردنئه خؤ مالن ٰ گۊسند دۊخؤن مي گۊش همأ بؤگۊتم بدئي بي وختي بؤبۊ یؤ مر دید بۊمأ خؤندن ئاسئم تا مي دل ٚ ديۊ ٰ درکۊنم بؤگۊتم گالش لاکؤئه بیکار نیأس ایسه بیه ژیبیر بکش تي دل ٚ ناجه ٰ ویگیر شۊل بزن گۊره بؤکۊن کؤنه سال ٰ تازه بؤکۊن دۊنیا هینه یخۊرده هأن یخۊرده شئۊن.... امما شۊکۊر هنده سیکأیه سۊ کۊنه زرینه کؤلؤم پیش دؤن ؤ پس دؤن ٰ ینه.... کم کمه ورچم ٚ همرا برسیم تا تۊکۊلي راسرن وختي بۊمه براوري؛ مي چیۊشمن خۊدي بهأئار ٚ  تۊر ٚ ابر تۊرتۊر وأرس مي رخاو شَربانۊجؤن مي دم دوبؤ مر گیشاگیت مي خۊناوه ٰ دئه منیس مر تأم ئاگیت... دؤني مر چي یاد همأ؟ گالش گاو ٚ قاودني ٚ زنگ کۊچ ٚ بار ؤ نفت باک، کرک ٚ زبیل تر کؤلئه ریزاکؤن ان خؤته بئؤر قاطرني مئن بار دل اۊشني ناکتال گنس پالؤن پیشه همه چي می چیۊشمني پیش بۊدؤوس تقي و محممد و یۊسۊف خؤنِ حسن و ابراره کی دِر دِر زئأن ؤ جۊلأزیمی چي بؤبؤن قشنگ گاون رنگ ٚ وارنگ اۊشکۊ یؤ تاکۊ یؤ سیا رش ؤ زرد و مگزئه وختي همه دیمأگیتن گاوخؤسنه ی سبز ٚ چره دؤنسم با اي رۊمه کۊرچه ما دل پسا بیه امما ایمروز هر چي گرداگرسم هیش کس ٰ دئه منیسم ایندأر مرمر ٚ بؤمۊتا شره بۊر میۊ چین چین ٚ زلف هۊن  هيه زاچئن سر مۊغۊب بؤبۊ مافه همرا بوبۊردن بؤلکۊت بنأن رؤمضأنلي بي زۊوان سره دل چي پیسي اۊني سر بۊمئه؟ بؤمۊتم سرا دلن زاغه بزأم زیگال بزأ خؤناکؤنه همأ دۊخؤندم چی بؤگؤم؛ اي نسل أجي فقط یته بیرؤن بۊمه یته بۊر ٚ راش ٚ خال گه هلأ زنده بدأشته خۊ تاسۊب کش پئر ٚ کئگه یؤ سره ٰ مۊ ایسه خۊدي تۊرن بۊرمه کۊنم هیته خؤنم؛ چي بؤبۊ اۊ همهمه اۊ سلسله چي بؤبۊ اۊ همهمه اۊ سلسله؟! ایلاهي سالنه سال ایشأن بیأن سره بدأر سۊ بؤکۊنه دئه اخر ایشأن نیأن، دپیلاسه می گبأن دپیلأسه مي گبأن..... ✍ 🎤 زهرا فتح الهی پرشه نؤرۊزما _ ۱۵۹۷/ ۱۹ مردادماه ۱۴۰۲ شۊل /کؤمۊجي رخاون ٚ همرا @yalemangg

🥀   🥀   🥀   🥀   🍃در چنین روزی گیلان لرزید!!! هنوز بعد از این همه سال وقتی به یادش می افتد، تب سراسرِ وجودش را فرا می گیرد و زبانش از گفتن باز می ماند. پای قصه اش که‌ بنشینی ، اشک امانت نمی دهد. مادرم  از آن روزهای سخت می گوید؛ " سرحالتر از هر روز و با امید،  برای یک روز پرکار بیدار شدم.  بعداز صحبت با خدا به کارهای روزانه مشغول شدم. دوشیدن گاو ،جابجا کردن گاوها ،سرزدن به باغ سبزی ، آبیاری ، چیدن گل گاوزبان، بریدن علف و..... اما انگار آن روز خورشید طور دیگری طلوع کرده بود. منتظر خبری بودم و پریشان ... چند وقتی می شد که خواهرم ، زن مهمان نواز روستا به علت بیماری سختی در یکی از بیمارستاهای تهران بستری بود. با وجود کار فراوان ، فکر خواهرم تنها چیزی بودکه ذهنم را درگیر می کرد. کار ادامه داشت . درست کردن نهار و عصر هم کار کشاورزی و آوردن علف تازه برای گاو شیری... تشتی پر از خمیر  آماده کردم. به خانه ی خواهرم رفتم که یکی از فرزندانش از تهران آمده بود. خواهر زاده هایم را دلداری دادم. هنوز شیر زن روستا بستری بود اما صدای ناله ی فرزندانش شنیده می شد. بیماری لاعلاج برای مردم آن زمان تازگی داشت. شیرزنی که در مقابل سختیها چون کوه ایستاد و خم به ابرو نیاورد اما سرنوشت  طوری رقم خورد که او روزهای سخت فرزندان و بستگانش را نبیند . به خانه برگشتم . پس از دوشیدن گاو و کارهای دیگر دوباره به خانه ی خواهرم رفتم و بچه ها را ساکت کردم.عروسم ( همسر پسرم ،کوچکترین فرزند گلزار) را به خانه آوردم. آخرهای شب بود و موقع خواب... نمی دانم چه شد که به بچه ها گفتیم امشب همه در یک اتاق بخوابیم. شبهای قبل سه کودک و عروسم در اتاق مهمان می خوابیدند. پسرم برای تحصیل ، ساکن رودسر بود و همسرش با ما زندگی می کرد. انگار به دلم برات شده بود که آن شب همه در یک اتاق بخوابیم. بچه ها که خوابیدند ، تنور را برای پخت نان آماده کردم. پختن نان هم تمام شد و  به خانه برگشتم. طاقت نیاوردم ، دوباره به خانه ی خواهرم رفتم تا از پسرش جویای حال خواهرم شوم. فکر می کردم شاید خواهرم از دنیا رفته و پسرش از ترس بچه ها پنهان می کند. اما فهمیدم که حالش تعریف ندارد و خواهرم دیگر به روستا برنمی گردد. شب از نیمه گذشته بود و هنوز نخوابیده بودم که در ورودی خانه ی ما  باز شد و درخت گردوی همسایه ی ما (که شاید دویست متری با خانه ی ما فاصله دارد .) شعله می کشد و به سمت خانه ی ما می آید. همین قدر یادم هست که همه جا قرمز بود و درختان شعله می کشیدند. فکر می کردم آتش سوزی شده است. شبیه زلزله نبود. کم کم فهمیدم زلزله است . فریاد زدم و سراسیمه به سمت بیرون رفتیم. اما با رسیدن ما پله از خانه جدا شد. به سختی بچه ها را به کوچه رساندیم. از هر طرف صدای شیون و زاری می آمد. در آن تاریکی نمی توانستیم ببینیم چه خبر شده است. کسانی که خانه هایشان خراب شده بود ، فریاد می کشیدند و خود را به وسط محل  می رساندند. ماندن در کوچه های تنگ هم خطرناک بود. سنگ و چوب پشت سرهم می ریخت. با دیدن همسایه ها و بستگان فهمیدیم ، کسان زیادی آسیب دیده اند. لرزیدن تمام نمی شد. زنها و کودکان شیون می کردند. در این میان هم  کسانی زنان را ساکت می کردند چون شیونشان باعث رعب و وحشت عجیبی در کودکان می شد. ماندن در محل فایده ای نداشت. اهالی مجبور شدند به باغهای فندق در اطراف روستا پناه برده  و با روشن کردن آتش ، سکونت موقت پیدا کردند. با روشن شدن هوا کم کم متوجه شدیم تعدادی از مردم ،  خانه هایشان دیگر  قابلِ سکونت نیست. وقتی نزدیک خانه آمدم ، یک سمت خانه با تمام رختخوابها پیدا نبود و اتاق مهمان هم داخل طویله فرو ریخته بود. کم کم مردم محل جویای حال هم شدند و با دیدن خرابی خانه هایشان شیون می کردند. اما در این میان سخت تر از همه بی خبری از فرزندانمان بود که ساکن شهر بودند. هر کس فرزندش را صدا می زد و ناله می کرد. شدت پس لرزه ها به حدی زیاد بود که مردم جرات نمی کردند برای برداشتن آذوقه به خانه هایشان برگردند. پس از چند روز مسولین متوجه خرابی روستاهای دور افتاده می شوند. راه مالروی شوییل به گرمابدشت ( تاش سر )  به علت ریزش کوه بسته شد. بعد از چند روز با بالگرد مقداری چادر و آذوقه رسید که آن هم کافی نبود. با آمدن گروه کمک فهمیدیم که مرکز زلزله رودبار گیلان‌بوده و بسیاری از مردم رودبار و منجیل جان سپرده اند. با سختی فراوان از سلامتی فرزندانمان هم  با خبر شدیم. با تابستانی پرباران و نبود امکانات بهداشتی ، زنان زیادی دچار بیماری شدند." من هم با تمام شدن امتحانات دانشگاه ، به روستا برگشتم اما بیشتر از خرابی خانه ها ، نبود شیرزن روستا ( گلزار ) آزارم می داد.😔😔 روح جان باختگان این زلزله ی مهیب وشیرزن زن مهربانِ ریسن  در آرامش ابدی🌷 📝 زهرا فتح الهی پرشه      ۳۱ خرداد ۱۳۹۶_ قزوین 🥀   🥀   🥀   🥀 @yalemangg

🍃💫#رقص.... درخت ریشه اش را در آغوش گرفته بود کلمه ها سوار بر بال کبوترها آواز رهایی سر می دادند اما نگاهم به برگی بود که روی تکه ی قلبت در آن سوی خیابان باله می‌رقصید....       عاشقانه ها : ✍ زهرا فتح الهی پرشه زمستان ۱۴۰۴/ قزوین 🍃💫🍃💫🍃💫 @yalemangg

#پیراهن_سیاووشان حنجره یِ زمستان در نبردی تن به تن سیاهه می‌کرد فریادِ سکوتِ زمزمه هایِ سرخ را آنگاه که سیاووشان با پیراهنی سرخ به پيشواز بهار  می‌رفتند... ✍ زهرا فتح الهی پرشه زمستان ۱۴۰۴/ قزوین @yalemangg

‍ ویر بدئم اي سامناک زۊمسؤن ٚ أجي کي یأرس درچه ٚ خؤندگري ٰ بۊشتؤوه زیویس؛ رخأصي گۊد آل ٚ پاچین دؤگۊدئأر اَلَل مأئاره-ی عطر فیپیته بؤ تنگ ٚ گیۊلئني دل دأرني اشماره یؤ وَلگني جیۊش اي سربند  ٚ جشم وکته بؤ! هیش کس نؤبؤ درچه مرثئه-ی وأگیر بؤکۊنه #گیلیکی_شعر #سامناک_زۊمسؤن🖤😔 زهرا فتح الهی پرشه/ قزوین @yalemangg

🍃💫 #ای_عشق احساسِ همه قافیه هایی ای عشق پایانِ خوشِ خاطره هایی ای عشق پیوسته من و دل، به تو دل بستیم آوازِ  خوشِ چلچله هایی  ای عشق ✍ زهرا فتح الهی پرشه @yalemangg 🍃💫🍃💫🍃

‍ 📚#هوای_دلم زلف سیاهش ببین ریخته بر شانه اش چاه زنخ دانه ای ریخته در  چانه اش کنج  نگاهش شده خانه ی امن دلم ای به فدای دلش کنج دلم خانه اش مرغک افتاده در دام دلش شد دلم دست برد تا زند اندکی بر دانه اش نیمه شبی آمد او سمت هوای دلم باز ستاند  مرا   تا ببرد   خانه اش مست نگاهش شدم بهر تماشای او من همه تن چشم و دل ،عاشق دیوانه اش در حرم  امن  او بنده ی جانانه ام می شود  آیا شوم همدم میخانه اش؟ ساغر بی می منم گم شده ام بی هوا تا که چِشَم مهر او بادوسه پیمانه اش 📝 زهرا فتح الهی پرشه بهمن ماه ۱۴۰۰/ قزوین @yalemangg