Европа янгиликлари

🇺🇸 Трамп Россияга қарши «жаҳаннам» санкцияларини қўлламоқчи АҚШ Сенати марҳум сенатор Линдси Грэмнинг ташаббуси билан ишлаб чиқилган, Россияга қарши янги ва кенг кўламли санкциялар пакетини муҳокама қилмоқда. Президент Дональд Трамп ушбу қонун лойиҳасини қўллаб-қувватлашини маълум қилди. АҚШнинг Россия энергетикаси харидорларига нисбатан 100% гача бож жорий этиш ҳуқуқини назарда тутувчи янги қонун лойиҳасини ҳисобга олсак, бу воқеалар Ўзбекистонга ҳам билвосита таъсир қилиши мумкин. Қонун лойиҳаси Россия президенти Владимир Путин, мамлакатнинг юқори сиёсий ва ҳарбий раҳбарияти ҳамда олигархларга нисбатан мажбурий блокировка қилувчи санкцияларни назарда тутади. Ҳужжат Россия молия сектори, энергетика саноати ва санкцияларни четлаб ўтиш учун фойдаланиладиган «соя флоти»га қарши курашни кучайтиради. Энг янги ва муҳим қоидалардан бири — АҚШ президентига Россия нефти ва табиий газини энг кўп харид қилувчи бешта давлатга нисбатан 100% гача бож жорий этиш ҳуқуқининг берилишидир. Ҳозирда АҚШ маъмурияти ва Сенат вакиллари ушбу ҳужжатни энг қисқа муддатда қабул қилиш бўйича келишувга эришган. Таҳлилчиларнинг фикрича, бу чоралар Кремль иқтисодиётига жиддий зарба бериши ва Россиянинг ҳарбий машинасини молиялаштириш имкониятларини чеклаши кутилмоқда. Ойна — хабарлар... 👉 Мурожаатлар учун бот ​👉 Каналга обуна бўлиш ​👉 Instagramда ​👉 Ютуб каналида ​👉 Расмий сайт ​👉 На русском #АҚШ #Россия #Путин #Санкциялар #Геосиёсат #Трамп

Kecha ijtimoiy tarmoqlarda PDXX rahbarining ishdan olinishi atrofida tarqalgan xabarlar uslubi, ochig‘i, ko’pchilik qatori meni ham o’ylantirib qo’ydi. Odatda matbuotni bir tiyinga olmaydigan, hatto eng ahamiyatsiz ma’lumotlarni ham yashirib, yopiqlikni odat qilgan tizimning kerak paytda mediadan bu qadar agressiv tonda foydalanishi axborot siyosatimiz uchun xavfli signal. Bu kabi boshqariladigan "insayd"lar oxir-oqibatda davlat axborot siyosatining mustaqilligi va unga bo‘lgan ishonchni butunlay yo’qqa chiqarishi ham mumkin. Xo’sh, nega bunday deyapman? Birinchidan, OAV falajlantirilgani va shunchaki propaganda va obro‘sizlantirish quroli ekani fosh bo’lsa, jamiyat milliy matbuotdan yuz o‘girib, muqobil tashqi platformalarga ergashishni boshlaydi. Yaqin tariximiz bunga yaxshi isbot bo’ldi-ku. Shuningdek, bunday o‘yinlar jamiyatda qonunlarga nisbatan ishonchni susaytirib, parda ortidagi "guruhlararo urushlar" haqidagi tasavvurlarni kuchaytiradi. Ikkinchidan, kadrlarning xizmatdan keyingi taqdiri qonuniy tartiblar qolib, ommaviy haqorat va “siyosiy o‘lim” bilan yakunlanishi davlat xizmati jozibadorligiga salbiy ta’sir ko’rsatadi. Iqtidorli, mustaqil fikrlaydigan professional mutaxassislar qadr-qimmati kafolatlanmagan, ertaga o‘zining ham osongina qurbon qilinishi mumkin bo‘lgan muhitga borgisi kelmaydi. Natijada tizimda tavakkal qilishdan qo‘rqadigan, tashabbus ko'rsatmaydigan va faqat "yuqorining" topshiriqlariga qarab kun o‘tkazadigan layoqatsiz qatlam qoladi. Xo’sh, siz shunday tizim xohlaysizmi? Uchinchidan va eng xavflisi, amaldorlarni sud yoki professional xizmat tekshiruvlari qolib, media orqali "sud qilish" har qanaqasiga huquqiy davlat prinsiplariga zid. Bunday usullar davlat apparati ichida ichki ishonchsizlik muhitini yaratadi, idoralararo sog‘lom bog’lamlarni falaj qiladi. Qolaversa, bu kabi usullar xalqaro maydon uchun ham eng kamida ijobiy signal bo’lmasa kerak. Har holda investorlarni shaxslararo injiqliklar boshqaradigan tizim cho‘chitishi aniq. P.S: Shu kabi o’yinlarga osongina ergashayotgan, o’zini qurol sifatida ishlatishlariga ko’nayotgan tahririyatlarimiz ham qayoqqa ketayotganini yaxshilab o’ylab ko’rishsa bo’lardi. Vaqti kelib shu usulda o’zingiz qurbon qilinmasligingizga ishonchingiz shunchalik Komilmi?! @haqiqatdailyos

Bir yosh "fuqaro" Italiya Bosh vaziri Jorja Meloni bilan suratga tushgach, unga: «Men sizga ovoz bermayman», dedi. Meloni esa tabassum bilan: «Nima ham qila olamiz... Demokratiya shunaqa bo‘ladi», deb javob berdi. Ushbu qisqa muloqot ijtimoiy tarmoqlarda keng muhokama qilinmoqda. Ko‘pchilik buni demokratik jamiyatda turli siyosiy qarashlarga hurmat bilan munosabatda bo‘lishning yorqin namunasi sifatida baholamoqda. #GiorgiaMeloni #Italiya #Demokratiya #bugun #vaqt #yõlchi #uzbekiston https://t.me/Jura_Umidjon

Лев Шестовнинг “Граф Толстой ва Ницше таълимотида эзгулик” асарининг янги таҳрири. Таржимон: Юсуф Расул. Ёқимли ва ҳузурли мутолаа.

Журналист Карим Баҳриев ҳаёт бўлганида 15 июль куни 64 ёшни қаршиларди. Президент Ислом Каримов ташаббуси билан очилиб, мамлакат амалдорларини ташвишга солган газета — «Ҳуррият» мисолида унинг биринчи бош муҳарририни хотирлаймиз. https://www.gazeta.uz/uz/2026/07/15/karim-bahriyev-hurriyat/ Telegram | Instagram | YouTube

Мана шу маънода мен Белинский-ёзувчининг нуфузи менинг манфаатларимга мос эмаслигини айтдим. Аммо барча нарсанинг ўз вақти бор. Эҳтимол, Белинский услуби ўша даврда қанчалик зарур бўлган бўлса, бугун шунчалик номақбулдир. Балки у сукут сақлаган нарсалар ҳақида бугун сукут сақлаш қаҳрамонлик эмас, балки жиноят саналар. Биз ҳалигача "билиш дарахти" билан "ҳаёт дарахти" бирми ёки бошқа -бошқа нарсалар эканлигини аниқ билмаймиз, лекин, бизда бошқа танлов имконияти қолмади. Биз биринчи дарахтнинг меваларини татиб кўрдик ва энди – хоҳлаймизми, хоҳламаймизми – Белинский шундай эҳтиётлик билан сир сақлаган пардани кўтаришимиз ва у ёлғиз қолганда дўстлари билан муҳокама қилган ҳақиқатлар ҳақида очиқ гапиришимиз керак. Русчадан Юсуф Расул таржимаси. (Давоми бор).

Ҳар бир киши учун – эшитяпсизми? У дунёвий уйғунлик учун ортга чекинмас, тарихчилар ва файласуфлар миллионлар деб билувчи алоҳида шахслар, оддий, ўртаҳол кишиларни тараққиёт учун қурбон бўлишларини истамас, асрлар давомида азоб чекканларни ҳам эслаб, улар учун адолат талаб қиларди. Бу инсонийлик ёки идеализм эмас, тамоман бошқа нарса эди. Немис файласуфлари ва тарихчилари ҳам гуманист эдилар. Шунга қарамай, гап тараққиёт ҳақида кетар экан, улар тарих қурбонлари учун қайғуришар, инсонпарварлик учун шунинг ўзи кифоя эди. Яна улардан келажак масаласида ваъдалар талаб қилиш мумкин бўларди, инчунин, илм - фан ваъда қилганидек, ҳа, қачонлардир бир кишининг муваффақияти бошқа одамларга тааллуқли эканлиги билан боғлиқ тарихнинг кулгули ҳаракати тўхтайди, илм ва фалсафа эса тасалли берарди; келажакка қурбонлар керак бўлмайди, ҳамма одамлар бахтли бўлади. Белинский буни яхши биларди. Унинг ўзи ҳам ғоятда закийлик билан буни ўнлаб мақолаларида ёзган, лекин ёлғиз қолганида ўзининг олдин айтган гапларидан ғазабланиб, уларга қарши чиқарди. У ўз замондошларини юз ёки минг йил сўнгра дунёга келадиган келажак авлодлар учун қурбон бўлишларини истамасди ва ўтмишда қийноққа солиб ўлдирилганлар учун қайғурар ва улар учун ҳам адолат талаб қиларди. Бу шунчаки инсонпарварлик эмас, ундан ҳам юқорироқ туйғу эди. Гуманизм ўз яқинларингнинг маълум бир фаолиятига тинчлик, таскин, бирдамлик бахш этиши керак. Қисқаси, инсонийлик - саволларга жавоб бериш масъулиятидир. Белинский эса фақат талаб қилади, шундай саволлар қўядики, унинг сўзлари энг эътиқодли идеалистларни ҳам ҳайратга солади! Агар бундай савол бериш мумкин бўлса, эҳтимол, жавоб умуман берилмаслиги мумкин ёки жавобни идеализм бора олмайдиган қўрқинчли ҳудудлардан излашга тўғри келарди. Бу ерда идеализмнинг одатий формуласини тескари маънода тушуниш эҳтимоли бор. ”Оқилона ҳақиқат”нинг моҳиятини бундай талқин қилиб бўлмайди, токи, ”ақл” ўз қонунларига мослашмагунича, идеалнинг талабларини қабул қилиши осон эмас. Бу ерда чиқиш йўли қаерда эканлигини тушунаяпсизми? Агар бу ҳақиқатда ҳеч қандай инсонийлик топилмаса, бошқача айтганда, агар Филиппнинг қурбонлари учун ҳисобот талаб қилиш мумкин бўлмаса, у ҳолда, ақл ўзининг бағрикенглик тамойилларидан воз кечиши ва ўзи учун янги қонун излаши керак бўлади... Ва, умуман, агар ҳақиқат оқилона бўлса, ундан воз кечиш ёки рад этиш имконсиз эса, шунга қарамай уни қабул ва ҳурмат қилиш лозим бўлса – у ҳолда бунинг ягона йўли квиетизм эмасми? Бу эса шу пайтгача энг жасур одамларни ҳам турли назариялардан узоқлаштириб юборган даҳшатли сўздир. Бу ҳақда "ғазабнок Виссарион" ўз ўқувчиларига ҳеч нарса айтмайди. Буларнинг барчаси ёзувчи қалбининг чуқур ерида энг қатъий сир ўлароқ сақланади. Мақолаларда эса бу "ғазаб" жасур, жонли, ёруғ ишончга – бир куни илм -фан олиб келадиган энг яхши келажакка бўлган ишончга айланади. Шубҳалар эса уйда қолдирилади ва у ерда истаклар ортида унутилади. Жамоатчилик эса буларни билиши шарт эмас. Ҳатто Белинский ўз мақолаларини бир ўтиришда ёзиб ташлашини, ўзини унутган ҳолда қаламига эрк бериши ҳақида ҳам жамоатчилик билиши шарт эмас. Умуман, одамлар кўп нарсаларни билмасликлари лозим. Уларга идеаллар керак ва кимки уларга хизмат қилишни хоҳласа, буни ҳеч нарсага қарамай етказиши шарт. Бу эски ҳикоя! Ёзувчи яраланган йўлбарс онасига ўхшайди – у болаларидан паноҳ истаб ўз инига қайтади - орқасига найза қадалган, аммо у ёрдамга муҳтож жонзотларни сут билан боқиши керак, болалари эса оналарининг ҳалокатли яраси ҳақида ўйлашмайди ҳам. Белинскийнинг ҳам шундай жароҳати бор – буни унинг "ғазабноклиги", бу мактуб, преферанс ҳам тасдиқлайди, лекин шунга қарамай, у умрининг охиригача ўз аҳдига содиқ қолди ва ўз бурчини бажаришда давом этди. Россияда фақат қонунларда эмас, балки одамларнинг қалбида ҳам қуллик ҳуқуқи ҳукм сурарди. Россияда шу каби бошқа кўп нарсалар ҳам бор эди. Унга публицист, жангчи керак эди. Белинскийнинг ўз вазифасидан узоқлашишга вақти йўқ эди, у ўзининг жароҳати ҳақида ўйламасди. Унинг ёнига келиб, фаол ёрдам бермаганлар билан эса у доимо курашишга тайёр эди.

Ҳеч бўлмаганда, Лессингнинг фикрича (у нимани гапираётганини билади), «Худо ҳақиқатни Ўзида сақлашни ихтиёр этар экан, одамларга адашиш ва излаш имкониятини қолдирган. Аммо, европалик устозларининг абадий шогирди бўлган Белинский, ўз-ўзи билан ёлғиз қолганда ёки оммага мўлжалланмаган шахсий суҳбатларда бошқача фикрда эди. У фақатгина изланишни истамасди - у тўлиқ ҳақиқатни талаб қилар ва ўз устозларининг анъаналарига қарши қаттиқ норозилик билдирарди." Бу хавфли эътироз эди. Ҳавфли, чунки у аввало Белинскийнинг "идеализми"нинг ўзига таҳдид соларди. Идеализмнинг моҳияти ва психологик асоси нимада? Одам ўзининг барча шубҳалари, саволлари ва изланишлари – фақат вақт масаласи эканлигига ишонади. Ҳаммаси аллақачон аниқ бўлган ва эътирозга ҳожат йўқ; фақат бу борада ўйлаш ва ақлан ўсиш шарт, шунда ҳаммаси аён бўлади ва бу ҳақда бошқалар яхши тасаввурга эга эканлигини тушуниб етасан. Гап шундаки, идеализм энг яхши ўсиб ривожланадиган табиий муҳит бу – навниҳол маданият бўлиб, агар у ўзидан анча етук тамаддун билан қўшничиликда ривожланиш бахтига эришса, у ерда идеализм кучлироқ ўсади. Ҳатто оилаларда ҳам кичик аъзолар одатда "идеалист" бўлиб ўлғайишади, чунки улар ўзларига нисбатан кўпроқ билимли, тажрибали ва ҳамма нарсада устамон акаларининг "ишончларини" сўзсиз қабул қиладилар. Катта ёшдаги инсонларнинг ҳар бир сўзи болага сирли ва мазмунли туюлади. Қанчалик тушунарсиз ва қийин бўлмасин, шунчалик ёш онгни ўзига жалб қилади – ёш ақл унда катталарнинг куч ва устунлик манбаини кўради. Ёш Россия ҳам узоқ вақт Ғарбга нисбатан айнан шундай муносабатда бўлиб келди. У ердан келган ҳар бир сўз муқаддас саналарди. . Бу – умумий маънода бизнинг адабиётимиздаги ва хусусан Белинскийдаги идеалистик йўналишнинг асосий сабаби эди. Катта ёшли Ғарб бизга қараганда шубҳасиз ақллироқ, бойроқ ва гўзалроқ эди. Биз эса бунинг сабаби ғарбнинг билим ва тажрибасида деб ўйлардик. Биз унда "сўз" борлигига ва бу сўз билан у барча муаммоларни ҳал қилишига ишонардик. Шунинг учун биз бу сўзни унинг илмидан қидирардик ва уни ўрганишдан аввалроқ янада илоҳийлаштира бошлагандик. Ҳар бир идеалист учун энг даҳшатли ҳодиса – бу унинг ўзи ишонган илоҳга бўлган ишончи синганда, ишонгани "ҳақиқат" эмас, балки "ҳақиқатни излаш" эканлигини англаганда содир бўлади. Белинскийнинг биз муҳокама қилаётган хатида айнан шундай ишончсизлик сезилади. Унинг Гегельдан талаб қилган ғалати ва бажариб бўлмас талаблари ҳам шу ердан келиб чиқади. Агар Гегель бу хатни ўқиганида, Белинскийни "аҳмоқ" деб атаган бўларди. Ахир, кимдан бўлмасин тарихдаги қурбонлик учун ҳисоб талаб қилиш ақлга сиғадиган иш эмас-ку! Албатта, Гегель ”реал оқилллик” деган фикрни илгари сурган. Модомики, Беленский унинг сўзларини тарихда ҳақиқатнинг ғалаба қозониши кафолати деб айтган бўлса, бунинг учун Гегель айбдор эмас-ку! Гегельнинг ўзи ҳам идеалист эди. Немислар ҳам руслар каби ўз Ғарбига эга бўлган, улар ҳам ўз вақтида ғояларга ишонишни ўрганишган. Фақат улар ўз ишончларига собит ва мустаҳкамроқ эдилар – бу эса миллий характер ва ўзига хослик билан боғлиқдир. Шунинг учун ҳам улар ўз илоҳларига тиз чўкиб яқинлашар, ундан ҳеч нарса талаб қилмас эдилар. Гегельнинг ”оқилона реаллик" ибораси, илм ҳамма нарсадан устун эканлигини англатар, нима бўлганда ҳам ҳаёт ақл талабларидан келиб чиқиб ифодаланиши керак эди. Агар ҳаёт амалда бундай бўлмаса – бу идеалист учун муҳим эмас, асосийси – кафедрадан ва китобларда шу ҳақиқатнинг ёйилиши. Немис идеалистлари ўз устозларини жуда яхши тушунадилар. Санъат, илм - фан, ҳатто тарихий ва ижтимоий соҳалар шундай қурилгандики, уларда ҳар доим инсон ақли шарафи улуғланарди ва Олмонияда ҳозиргача бу анъана давом этмоқда. Бу ажойиб ўлкада идеализм ғалаба қозонганди ва ҳозиргача ғалаба қозонишда давом этаётган эди. Кутилмаганда, саҳнада Беленский пайдо бўлди ва у коинотдан тарих қурбонларининг ҳаққини талаб қила бошлади.

ЛЕВ ШЕСТОВ ГРАФ ТОЛСТОЙ ВА НИЦШЕ ТАЪЛИМОТИДА ЭЗГУЛИК ФАЛСАФА ВА ВАЪЗ СЎЗБОШИ Ушбу китобнинг VII бобида ўқувчи Белинский шахсий хатларининг бирида келтирилган қуйидаги фикрлардан баҳраманд бўлиши мумкин: "Агар мен ривожланиш зинапоясининг энг юқори босқичига кўтарилган бўлсам ҳам, барибир сизнинг олдингизда ҳаёт ва тарихнинг барча қурбонлари, барча тасодифлар, хурофотлар, Филипп II инквизацияси ва ҳоказолар учун жавоб беришингизни сўраган бўлардим; акс ҳолда, мен энг юқори қаватдан пастга қараб бошим билан шўнғийман. Агар қон-қардошларимдан ҳар бири учун хотиржам бўлмасам, ҳеч қандай текин бахтни истамайман. Номутаносиблик уйғунлик учун асос яратади, дейишади: бу мусиқа ошиқлари учун жуда фойдали ва ёқимли бўлиши мумкин, лекин номутаносиблик ғояси билан яшашни касб қилганлар учун бу ифодани қўллаб бўлмайди”. Мен бу сатрларни машҳур ёзувчининг обрўсига таяниб ўз фикримни қўллаб-қувватлаш учун келтирганим йўқ. Аксинча, Белинскийнинг ёзувчи сифатидаги обрўси мен учун фойдадан кўра зарарга ишлаши мумкин. Унга ишониш учун мен унинг асарларига эмас, балки шахсий ёзишмаларига мурожаат қилишимга тўғри келди. Аммо бу ҳам ғалати туюлиши мумкин, чунки, унинг фикрларидан баъзи рус ёзувчилари ўз мақсадлари йўлида бир неча марта иқтибос келтирган ва уларни турлича шарҳлашган. Нима учун бу сўзлар турли қарашдаги одамларнинг фикрларини бирлаштириб турибди? Балки, ундаги фикр жуда умумий ва ноаниқ бўлиб, турли хил талқинларга йўл очгани учундир. Менимча, бундай эмас. Белинскийнинг бошқа асарларида бундан кўра аниқ ва равшан ифодани топиш қийин бўлса керак. Шунга қарамай, бу хатни турлича талқин қилиш мумкин. Ёзувчи фикрларидан иқтибос келтирганларнинг ҳеч бири у ердаги мулоҳазалар Белинскийнинг танқидий мақолаларида айтган ибораларидан кескин фарқ қилишига эътибор бериб ўтирмайди. Бу хат худди унинг адолат ва инсониятни ҳимоя қилишга даъват каби талқин қилинди. У Гегель ва унинг фалсафасини рад этди, чунки у юзлаб Иванларнинг ҳалокати эвазига Петрнинг комилликка эришиши билан қаноатланишни таклиф қиларди! Бу талабда адолат ва инсон қалби масаласида ўзига хос ифода бор йўқлигини кўришни исташарди. Шу боис, Белинский ўз фикрини парадоксал ва ҳатто ғалати шаклда ифодалагани унутилди. Дарҳақиқат, Гегель Белинскийнинг тарих, Филипп II қурбонлари ва бошқа масалалардаги саволларига қандай қониқтирувчи жавоб бериши мумкин эди? Агар Филипп II кўплаб дин ислоҳотчиларини тириклайин ёқиб юборган бўлса, энди улар учун жавоб талаб қилиш беъманиликдир. Одамлар ёниб кетишган, ва уларнинг иши абадий тугаган. Бундай ҳолда, уларга Гегель ҳам ёрдам беролмайди ва бутун коинотдан қийноққа солинган, беҳуда ва бевақт қурбон бўлганлар учун ҳисоб сўрашнинг мавриди эмас, энди жуда кеч. Бундай ҳолатда, инсоният ёки тарихнинг қайғули воқеаларидан юз ўгириш, ёки ҳаётнинг барча муҳим жиҳатларини ўз ичига олувчи умумий мувофиқлик назариясини ишлаб чиқиш шарт, яъни инсонлар ўртасидаги мукаммал уйғунликни таклиф қилиш, пассив Ивандан фаол Петрга қадар, барча кўргуликларга жамийки инсонларнинг масъуллиги ҳақида ўйлаб кўриш керак, шунда алоҳида кишилар ҳаёти оқибат - натижаларини ҳисоблашдан воз кечиб, инсонни ягона, бир бутун ”индивидуум" деб аташ ва шу билан "индивидуумлар" умумий бир тамойилга қурбон қилиниши шарт эканлигини тан олиш лозим. Шунда эҳтирослар чекинади ва ҳамма нарсани қамраб олувчи ҳақиқий фалсафа даври бошланади ва шундан кейин аниқ ва равшан кўринади: нима учун Филипп ва тарих одамларни эзиб келган ва нега бу кўргуликлар ҳамон давом этмоқда ёки яна вақт, сабабият ва билиш назариясига доир баъзи саволлар ҳамон муаммо ўлароқ сақланиб қолмоқда? Аммо бу саволларга жавоб топиш учун ҳали эрта. Агар уларга аниқ жавоб топилмаган бўлса, ҳозирча таҳминлар билан кифояланиш мумкин. Чунки, фалсафа ҳам, Аристотельнинг айтишича, ҳайратдан пайдо бўлган. Бироқ, ҳайратдан келиб чиққан қизиқувчанлик истагини қондириш учун мутлақ "ҳақиқат" топиш шарт эмас. Балки, аксинча. "Ҳақиқат", аслида, ҳеч кимга керак эмас. Агар у бирдан топилиб қолса, бу кутилмаган нохуш совға бўларди.

Ниҳоят бугун “Достоевский ва Ницше: Фожиа фалсафаси” китоби таржимасини тугатдим. Инсон ҳаёти ва фожиаси теран таҳлил қилинган бу асарни қайта-қайта ӯқиш керак: ҳаётни, инсонни, ӯзимизни англаш учун бу жуда муҳим. Таржимон: Юсуф Расул

Бугун Стокҳолмда яшовчи таниқли уйғур шоири Абдушукур Қумтур билан “Кроран” уйғур миллий таомлари ресторанидаги учрашувимиз таассуротларга бой бӯлди. Бизга ресторан эгаси Ҳасанжон оғамиз ҳамроҳлик қилдилар. Жуда кӯп мавзуда суҳбатлашдик. Скандинавияда туркий халқлар адабиёти ташкилотини тузишга келишиб олдик. Арслан Байир домла Абдушукур оғамизга яқинда Туркияда чоп этилган “Хориждаги ӯзбек адабиёти Антологияси” китобини совға қилдилар. Юсуф Расул