مسعود ذهبیون

دوستان خبرنگار: هفدهم مرداد، روز خبرنگار، بر همه خبرنگاران حمل و نقلی مبارک. 🌹 به گمان من، این روز بیش از آنکه صرفاً روز تبریک به یک «شغل» باشد، روز یادآوری ارزش و اهمیت یک رسالت بزرگ اجتماعی است؛ رسالت اطلاع‌رسانی درست، شفاف، دقیق و صادقانه. خبرنگاری، در بسیاری از نقاط جهان، شغلی پرخطر و پرآسیب است. هر سال خبرنگارانی جان خود را از دست می‌دهند، تحت فشار قرار می‌گیرند یا به دلیل تلاش برای بیان حقیقت، هزینه‌های سنگینی می‌پردازند. همین واقعیت نشان می‌دهد که خبرنگاری صرفاً یک حرفه معمولی نیست. خبرنگار، در معنای واقعی کلمه، حامل پیام و روایتگر واقعیت است. او می‌تواند صدای کسانی باشد که صدایشان شنیده نمی‌شود، پرسش‌هایی را مطرح کند که دیگران از آن عبور می‌کنند و واقعیت‌هایی را آشکار کند که گاهی پنهان ماندنشان برای برخی راحت‌تر است. به همین دلیل، شاید بتوان گفت نقش و رسالت خبرنگار، از بسیاری جهات، شباهتی به رسالت پیام‌آوران دارد؛ نه از نظر جایگاه، بلکه از نظر مسئولیتی که در انتقال حقیقت و آگاهی بر دوش دارند❤️. برای من، گرامی داشتن روز خبرنگار در واقع گرامی داشتن آزادی اطلاع‌رسانی، حقیقت‌جویی، شفافیت و حق مردم برای دانستن است. این روز را به همه خبرنگاران آزاد، شجاع، مسئول و حقیقت‌جو، و به‌ویژه به عزیزانمان در تین‌نیوز که در مسیر اطلاع‌رسانی حرفه‌ای و آگاهی‌بخشی تلاش می‌کنند، صمیمانه تبریک می‌گویم🍀🌺. امیدوارم هیچ‌وقت ارزش کار خبرنگار به صرفِ انتشار خبر تقلیل پیدا نکنه؛ چرا که در دنیایی که هر روز پر از خبر، روایت، شایعه و تحریف می‌شود، پیدا کردن و گفتن حقیقت شاید یکی از سخت‌ترین و ارزشمندترین کارهای ممکن باشد. روز خبرنگار گرامی باد. 🌹 بزرگ‌ترین سایت حمل و نقل ایران، تین نیوز را دنبال کنید: https://zil.ink/tinn.ir

#اختصاصی_تین/ یک بوس کوچولو برای خبرنگاران! ▪️کاش می شد، پیامک تبریک آن مدیرانی که مدتهاست درخواست مصاحبه ها را بعد از کلی صغرا کبرا چیدن و ارسال محور سوالات، بی جواب گذاشته اند، تبدیل به یک کیک خامه ای بزرگ کرد و آن کیک را در این روز به صورتشان مالید و به چهره خامه ای بهت زده شان خندید! https://www.tinn.ir/fa/tiny/news-321715 #روز_خبرنگار ما را در شبکه های مجازی تین نیوز دنبال کنید 👇 https://zil.ink/tinn.ir با ما همراه باشید مشروح خبر را در سایت تین نیوز بخوانید. 🆔 @TINNews

🤖 هوش مصنوعی؛ مهارتی که هر نوجوان باید یاد بگیرد! آیا هوش مصنوعی قرار است جای انسان را بگیرد؟ چطور ChatGPT و ابزارهای مشابه کار می‌کنند؟ چرا یادگیری هوش مصنوعی برای آینده نوجوانان به اندازه سواد دیجیتال اهمیت دارد؟ در این مقاله به زبان ساده با دنیای هوش مصنوعی آشنا می‌شوید و می‌خوانید: ✅ هوش مصنوعی چگونه یاد می‌گیرد؟ ✅ فرصت‌ها و تهدیدهای آن برای نوجوانان چیست؟ ✅ چرا بازی‌های فکری و کتاب، بهترین همراه برای یادگیری هوش مصنوعی هستند؟ ✅ نوجوانان از کجا و چگونه یادگیری را شروع کنند؟ 📖 برای مطالعه کامل مقاله، وارد سایت شوید: 🔗 [لینک مقاله] اگر این مطلب برایتان مفید بود، لطفاً آن را با والدین، معلمان و دوستانتان به اشتراک بگذارید تا افراد بیشتری برای آینده هوشمند آماده شوند. 💙 @zahabioon

معاونت فرهنگی و اجتماعی دانشگاه صنعتی شریف برگزار می کند: «سلسله گفتگوهای آزاد: *این روزهای ما*» 🔸موضوع این جلسه: *فرجام جنگ* 👤*مهمانان:* ● دکتر کوروش احمدی (دیپلمات پیشین و کارشناس روابط بین‌الملل) ● دکتر فواد ایزدی (استاد مطالعات جهان دانشگاه تهران) • به میزبانی آقای سیدحسن موسوی‌نژاد (دانش‌آموخته مهندسی صنایع دانشگاه شریف) 📆 زمان: دوشنبه ۵ مرداد ⏰ ساعت ۱۶ 📍 [لینک جلسه](vc.sharif.edu/ch/cs2) 🔸 لطفا سوالات خود از مهمانان برنامه را در [این فرم](sharif.porsline.ir/s/z1i0pg0G) وارد کنید. منبع: @FarhangiSharif 🆔️@shariifuniversity

درباره اینکه مردم ایران دارای عیب‌هایی هستند و این عیب‌ها، به‌خصوص پس از حمله مغول، افزایش پیدا کرده، حرف زیاد زده شده است. این عیب‌جویی‌ها بعضی مدلل است و بعضی دیگر مغرضانه و یا از روی سطحی‌اندیشی. به گمان من، یکی از خطرناک‌ترین و رایج‌ترین آنها کم‌اعتمادی ایرانی به خویش و گرایش به نفی خویش بوده است. این ناشی از تراکم وسواس‌هایی است که به مرور روح او را شکسته‌بال کرده است. در برخوردهایی که کم و بیش با مردم بعضی از کشورهای دیگر داشته‌ام، ندیده‌ام ملتی را که به اندازه ایرانی بر سر این دو نکته پافشاری داشته باشند: ۱- هر چه می‌شود به دست خارجی می‌شود. ۲- از مردم کاری ساخته نیست. در هر مجلسی حرف بر سر مسائل سیاسی در گرفته است - و خواه‌ ناخواه مبنای بحث به این دو موضوع باز می‌گشته - اگر کسی استدلال‌ها و استشمام‌هایی در جهت عکس این نظر داشته، در اقلیت تام قرار گرفته است. در میان افراد درس‌خوانده‌ای که شناخته‌ام، به ندرت دیده‌ام کسی را که بادی از این اعتقاد بر او نوزیده باشد. فکری است مد روز شده و آسان‌ترین و کوتاه‌ترین راه را برای نتیجه‌گیری سیاسی پیش روی می‌نهد. نه اینکه محصول این چند ساله باشد؛ من خود لااقل شنونده چهل‌ساله آن بوده‌ام، در هر زمانی به نوعی و با کمی ضعف و شدت. چیزی که اکنون تازگی دارد، رشد تدریجی و گسترش آن به طبقات غیر روشنفکر است، مانند راننده، کاسب بازاری و امثال آنهاست. [...] اعتقاد بیمارگونه به بازیگری خارجی نزد بعضی اشخاص این عادت را آورده که هر عمل را در همان نفس انجامش، صرف‌نظر از نتیجه‌ای که می‌بخشد، قضاوت بکنند. مثلاً اتفاقی می‌افتد، می‌گویند فلان خارجی کرد؛ حال اگر عکس آن هم باشد، باز می‌گویند همان خارجی کرد. در نظر آنها اصل کلی آن است که باید دست بیرونی در کار باشد، چه به سود این دست تمام شود و چه به زیانش؛ با این استدلال که در هر عمل خارجی حکمتی است، زیان ظاهر را هم حمل بر سود ناپیدا می‌کنند. به این حساب آماده‌اند تا در پشت هر حرف یا عمل منظوری غیر از آنچه ظاهرش حکم می‌کند بیابند. اگر خارجی از چیزی تعریف کند، دو حال پیش می‌آید: اگر موافق با دید کلی آنها باشد، می‌گویند: «ببین چه تعریفی می‌کند، همینی که من می‌گفتم.» اگر برعکس، مخالف با نظر آنها باشد، می‌گویند: «این را می‌گوید تا به حسابشان برسد؛ نعل وارونه.» خارجی همیشه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه دارد. در نظر اینان، خواست، خواست اوست که هر زمان با روشی که مناسب بداند آن را به عمل در می‌آورد. دو اندیشه دیگر نیز در مقابلش هست. یکی از آن چپ‌هایی است که جزمی می‌اندیشند. آنها اندیشه قالب‌شده دارند و همان حرف همیشگی خود را در دایره جهان‌بینی مارکسیستی ـ استالینی می‌زنند، با این باور که زمین و زمان در جهت حقانیت و کامیابی مرام آنها حرکت می‌کند. خوشبختانه این عقیده حتی در مراکز اصلی خود، که شوروی و چین باشند، رو به پریده‌رنگ شدن دارد. دیگر تصوری است که آن نیز بر جازمیت تکیه دارد، و درست برعکس بی‌باوری اول، اعتقاد خالص را اساس کار می‌گیرد. اطمینان دارد که حتی بی‌وسیله و با دست خالی بر همه قدرت‌های جهانی می‌توان فائق شد؛ که در این صورت حتی شکست می‌تواند جای فتح را بگیرد، زیرا اصل جهاد است، نتیجه هر چه بود، گو باش. مسئله دیگر آنکه ایران کشوری است که در آن عقیده‌ها خیلی زود از واکنش‌ها مایه می‌گرفته است؛ بدین معنی که یک جریان ناخوشایند، گرایش و حسن نظر نسبت به عکس آن ایجاد می‌کرده، بی‌توجه به اینکه این «عکس دلخواه» ماهیتاً مفید است یا مضر. این نشانه تزلزل زندگی و عدم دخالت مردم در چاره‌جویی‌های مملکتی است. تسلسل جریان‌های نامطلوب، فرصت اندیشیدن عمقی و اصولی را از مردم می‌گرفته است، و آنها را دلبسته به چاره‌جویی‌های آنی و سطحی می‌کرده، که ساده‌ترین راه رهایی، آن شناخته می‌شده که از هر چه در عذاب‌اند، عکس آن را آرزو کنند. برای آنکه ایرانی بتواند بر خود قائم گردد و چشم انتظارش را از غیب، از معجزه، از خارجی و از گشایش‌های اتفاقی برگیرد، باید نخست اعتماد به نفس خود را بازیابد. قدم اولش آن است که امکان وابستگی تام با حکومت خود بیابد. چنین حکومتی باید لااقل دارای دو خصلت ذیل باشد: ۱- درک نیازها و مسیر زمان بکند. ۲- آگاهی بر فرهنگ مردم ایران، یعنی مجموع عیب و حسن‌ها و پایبندی‌های او داشته باشد. محمدعلی اسلامی ندوشن @zahabioon

. میرسیدعلی همدانی، عارف و دانشمند قرن هشتم هجری ایرانی، سه بیت دارد که از لحاظ محتوایی و پیام انسانی فوق‌العاده است: هر که ما را یاد کرد ایزد مَر او را یار باد هر که ما را خوار کرد از عمر برخوردار باد هر که اندر راهِ ما خاری فِکَند از دشمنی هر گُلی کز باغِ وصلش بِشکُفد بی‌خار باد در دو عالم نیست مارا با کسی گرد و غبار هر که ما را رنجه دارد، راحتش بسیار باد #دولتمند_خال‌اف، هنرمند نامیِ تاجیکستان نیز به زیبایی، این سه بیت را به آواز خوانده است. @zahabioon

🔲⭕*دعای تحویل سال نو برای ایران امروز مجتبی لشکربلوکی* خدایا! در سال جدید به ما بیاموز دیگران هم فهم و شعور دارند ولی ممکن است نگاه و نظر متفاوتی به امور داشته باشند. به ما بیاموز سریعا به کسی که همفکر ما نیستند خام، خائن، فریب خورده یا فریب کار نگوییم. مهربانا! شرایط سختی را می گذارنیم، همه ما در سختی هستیم اما به ما بیاموز که انسانیت یعنی بخشش در شرایط دشواری. بخشش در زمانه بی نیازی ارزشمند است اما بخشش در زمانه ابهام و التهاب، نشانه انسانیت. به ما علاوه بر لذت خوردن و پوشیدن، لذت خوراندن و پوشاندن را نیز بیاموز. مهربان خداوندا! *ما مصیبت زده ایم.* دل هایمان داغدار و چشمانمان اشکبار. مگذار که اندوه مصیب هایی که با آن روبرو شده ایم، چراغ امید را از دست ما بگیرد و بر زمین بیاندازد و خاموش کند. ما دوباره بر خواهیم خواست. دوباره تلاش خواهیم کرد و دوباره خواهیم ساخت. اگر امیدی باشد. آری! اگر امید باشد با هر اندوهی کنار خواهیم آمد. بزرگوارا! مدت هاست این واژگان از لغت نامه زندگی ما حذف شده اند: «حق با شماست، اشتباه کردم، نمی دانم، من به این موضوع تسلطی ندارم» این واژگان زیبا را دوباره در لغت نامه مغز ما آپلود (بارگذاری) کن. دانا خداوندا! ما دچار سواد مصنوعی شده ایم. تعداد اخبار زیاد در همه زمینه ها، منجر به این شده که خفگی اطلاعاتی و فقر تحلیلی داشته باشیم. به ما عمیق خوانی (و نه سطحی خوانی) و عمیق اندیشی ارزانی دار. ای زنده و زندگی بخش! به ما بیاموز زندگی فراتر از خوردن و پوشیدن، کار و کسب، خریدن و فروختن است. *«زنده مانی» را با «زندگانی» اشتباه نگیریم.* به ما تعالی، معنویت و حقیقت را ارزانی دار. خداوندا! به ما بیاموز در همه امور صاحب نظر نباشیم و در همه امور به راحتی اظهار نظر قطعی نکنیم. قطعیت و جزمیت ما را از ما بگیر و جایش تواضع و تردید را جایگزین کن. خشونت کلامی و خشونت فکری را از ما بگیر چرا که این دو زمینه ساز خشونت فیزیکی، برادرکشی و خواهرکشی است. خدایاا! در سال جدید *اوضاع جهان ما*– نه فقط ایرانیان که همه جهانیان- رو به خوبی و خوشی و هم‌زیستی دگرگون کن و برای *احوال جان ما* – فراتر از کامیابی و شادکامی این جهانی- تعالی و رستگاری آن جهانی را رقم بزن. پروردگارا! تقدیری رقم بزن که انتهای سال ما تبریک گفتنی باشد و نه ابتدای سال ما. ما به مقلب القلوبی تو دل بسته ایم و به محول الحولی ات چشم دوخته ایم. دست و قلب و چشم ما را ناامید برنگردان. آمین @Dr_Lashkarbolouki @zahabioon جمعه ۲۹ اسفند ۱۴۰۴

سرباز وطن، شهید وطن   محمد فاضلی   تقدیم به همه آن‌ها که از گذشته تا امروز برای ایران شجاعانه جنگیدند، به خاک افتادند و شهید شدند.   نوزده سال است این خاطره را با خودم نگه داشته‌ام و مطمئن بودم روز نوشتن آن فرامی‌رسد.   سال ۲۰۰۷ میلادی فرصت مطالعاتی چند ماهه‌ای را در لندن می‌گذراندم. تمام این چند ماه به غیر از هفته آخر را در کتابخانه دانشگاه و پشت میز مطالعه گذراندم. هفته آخر را برای دیدن شهر وقت گذاشتم و شناختم از لندن محدود به همین چند روز است. اما در آن چند روز با نکته مهمی مواجه شدم.   انگلستان استعمارگر بزرگ است که اثر جنایات آن در سراسر عالم از شرق تا غرب گسترده است. میلیون‌ها نفر قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا شده و ملت‌ها قرن‌ها توسط این کشور غارت شده‌اند. غرب آسیا و آن‌ گونه که غربی‌ها می‌گفتند «خاورمیانه» هم قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا بوده است. بدیهی است سربازان بریتانیایی که به این منطقه گام می‌گذاشتند، متجاوز و مدافع سیاست‌های استعماری بودند.   گوشه گوشه لندن – بالاخص در مناطق مرکزی و قدیمی – شاهد نصب مجسمه‌هایی از فرماندهان، افسران و سربازان انگلیسی است که قرن‌ها به کشورهای دیگر تجاوز کردند، کشتند، استعمار کردند و حافظ منافع نامشروع بریتانیا در کشورهای هدف تجاوز بودند.   در یکی از پیاده‌روی‌های همان هفته آخر در منطقه مرکزی لندن با مجسمه بسیار بزرگی از سربازارن و یادبود توپخانه سلطنتی مواجه شدم. زیر این مجسمه بزرگ چیزی شبیه به این عبارت نوشته شده بود: «به یاد سربازان و شهدای توپخانه سلطنتی در بین‌النهرین ... ایران و ...». دقیق یادم نیست بقیه عبارت چه بود، اما همین بخش از آن نوزده سال است در یادم مانده است.   سربازان انگلیسی متجاوز و آمده بودند تا عامل پیشبرد منافع بریتانیا در کشورهای دیگر باشند. اما بنای یادبود توپخانه سلطنتی، آن‌ها را شهید خوانده بود، شهدایی که هزاران کیلومتر دورتر از انگلستان، در غرب آسیا، در بین‌النهرین، در ایران جنگیده بودند.   استعمار، سربازان متجاوز خودش را شهید می‌خواند، برای‌شان بنای یادبود می‌سازد و زینت‌بخش شهرش می‌کند. استعمار گسیل کردن سربازان انگلیسی به غرب آسیا و ایران را عادی جلوه می‌دهد. صد سال بعد از استعمار بریتانیا هم فرستادن سربازان، ناوها و تسلیحات آمریکایی برای ویران کردن ایران را عادی، بشردوستانه و در راستای صلح بین‌المللی جلوه می‌دهد.   اما فقط این نیست که استعمار حضور خودش در هزاران کیلومتر دورتر از کشورش را عادی جلوه دهد، بلکه دفاع کشورهای هدف از خودشان را غیرعادی معرفی می‌کند. گفتمان استعماری، دفاع از وطن را تقبیح می‌کند، نه مستقیم بلکه با هزار ابزار دیگر. نظامی ایرانی که از کشورش دفاع می‌کند، تروریست خوانده می‌شود اما آن‌که از هزاران کیلومتر آن طرف‌تر آمده تا تجاوز کند، بکشد، ویران کند و نابودی بیافریند، پیام‌آور آزادی جلوه داده می‌شود.   نکبت اقتدارگرایی و حکمرانی بد در این است که این گونه ادعاها را پذیرفتنی می‌کند و گروه‌هایی از مردم را به عادی‌سازی تجاوز، همراهی با متجاوز، و تقبیح کردن سرباز و شهید وطن وامی‌دارد.   من اما ترجیح می‌دهم برای همیشه سربازان دشمن، خواه انگلیسی‌ها، روس‌ها و آمریکایی‌های مهاجم به ایران شهریور ۱۳۲۰ و تحت دیکتاتوری رضاشاه؛ یا آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌های مهاجم به ایران تحت اقتدارگرایی جمهوری اسلامی را متجاوز بدانم. سرباز وطن هم که در حمله خارجی جان می‌دهد، شهید وطن است؛ فرقی نمی‌کند افسر نیروی دریایی ایران باشد که در حمله متفقین جان می‌بازد یا ملوانان #ناو_دنا که با حمله آمریکا در اقیانوس هند به شهادت می‌رسند؛ یا سربازی که در حمله به لانچر موشک‌ها شهید می‌شود. همه شهید وطن هستند.   استعمار، کشورش را قطب‌نما کرده و برای سرباز متجاوزش از واژه «شهید» استفاده می‌کند، حتی اگر چند هزار کیلومتر آن‌سوتر از کشور در جریان تجاوز به ایران، تجاوز به مستعمره‌ای که رفته تا غارتش کند، کشته شده باشد.   من ترجیح می‌دهم فریاد بزنم «وطن قطب‌نماست.» سربازی که برای دفاع از خاک وطن، برای دفاع از جان، مال، آبرو و کیان ملت و کشور به خون می‌غلتد، شهید است، عزیز است، بزرگ است؛ حتی اگر دشمن خارجی بخواهد از او انسان‌زدایی کند. انسان‌زدایی کردن از سرباز و شهید وطن، آغاز انسان‌زدایی از همه ماست.   سربازی که از وطن دفاع می‌کند عزیز است؛ حتی اگر با سیاست‌ها و راهبردهای نظام سیاسی‌ای که آن سرباز تحت حاکمیت آن می‌جنگد، مخالف باشم و عمری را برای نقد آن‌ها گذاشته باشم.   سرباز و مدافع وطن، خدا به همراهت. هیچ واژه‌ای نمی‌تواند عظمت تو را بیان کند؛ حتی اگر با همه عقایدت مخالف باشم و با همه دیدگاه‌هایم مخالف باشی؛ تو سرباز وطنی، تو بزرگی، تو عزیزی.   @fazeli_mohammad @zahabioon

«مرثیۀ گمشده» خسرو سینایی، کارگردان و مستندساز ایرانی، مستندی دربارۀ پناهجویان لهستانی در ایران ساخته است با عنوان «مرثیۀ گمشده». ساخت این مستند سیزده سال طول کشید (۱۹۷۱ تا ۱۹۸۳). فیلم در سال ۱۳۶۲ منتشر شد. سینایی در سال ۲۰۰۸ به دلیل این فیلم نشان شوالیۀ جمهوری لهستان را دریافت کرد. مستند به زبان انگلیسی است، اما لهستانی‌های زیادی در فیلم هستند که به زبان فارسی خاطرات خود را تعریف می‌کنند. در مجموع، برای تحقیق در مورد تاریخچۀ حضور لهستانی‌ها در ایران این بهترین مستند است. #مستند @tarikhandishi

ویدئوی دیگری از لهستانی‌ها در تهران اینجا ایستگاه راه‌آهن تهرانه و ۳۵۰ لهستانی حوالی سال ۱۹۴۴ (۱۳۲۳) تهران را ترک می‌کنند. ویدئوی جالب و نوستالژیکیه. چقدر هم این ایستگاه به نظر مدرن بوده! #مستند @tarikhandishi

آلبوم عکسی از «لهستانی‌ها در ایران» بیش از صد هزار پناهجوی لهستانی بین سال‌های 1941 تا 1944 (برابر با 1320 تا 1323) از خاک شوروی به ایران آمدند و تاریخچۀ کوتاه اما پراحساسی را در ایران رقم زدند. چند صد نفر از این لهستانی‌ها در ایران ماندگار شدند. برای توضیح بیش‌تر پست پیشین را ببینید. این عکس‌ها را افسری آمریکایی به نام نیک پارینو (Nick Parrino) در سال 1943 گرفته است. #مستند @tarikhandishi