middle of nowhere

ایرانی هیچوقت نمی‌تونه از چرخه‌ی خشونت و نفرت بیرون بیاد و به همین دلیل هیچوقت نجات پیدا نمی‌کنه.

هزار روز شده که از نظر روانی چسبیدم به مایل‌ها زیر زمین. دیگه حتی با کاردک هم از روی زمین کنده نمی‌شم. کم‌کم باید اینو بیخیال شیم و یدونه من جدید بسازیم. از این دیگه چیزی درنمیاد

دلم نمی‌خواد از سر جام بلند شم. کمک

middle of nowhere pinned an audio file

خیلی خسته‌ام خدا می‌دونه چقدر خسته‌ام فقط می‌خوام از خودم مرخصی بگیرم و چند روز وجود نداشته باشم و قابلیت فکر کردن هم نداشته باشم ای کاش تموم بشم

نمی‌دونم چطوری همیشه این همه احساس بد رو با خودم حمل می‌کنم و منیج می‌کنم که زیرشون له نشم یا روزی دو بار فروپاشی روانی نداشته باشم

نمی‌دونم بهبودی امکان‌پذیر هست یا نه. نمی‌دونم امید واقعیه یا فقط یک رویای دست نیافتنی‌ست.

از رویا داشتن اینجا خسته‌ام. اینجا انگار حتی هوا برای ما نیست. خاک برای ما نیست. نفس کشیدن برای ما نیست. صدا داشتن برای ما نیست. اینجا باید به عنوان کس دیگه‌ای زندگی کنی. باید یواشکی زندگی کنی. حواست باشه کسی نفهمه. کسی نشنوه. حواست باشه کسی نشناستت. خیلی از زندگی کردن اینجا خسته‌ام.

چرا حتی بودن هم اینجا جرمه؟

چرا حتی بودن هم توی این خاک اینقدر سخته؟

هر روز ایران یه جور قلبم رو درد میاره.

this is sick.

برثدی گرلی خوشحال با کادوهای نازنازی 🥹😭💘