علی سورنا | 𝗔𝗟𝗜𝗦𝗢𝗥𝗘𝗡𝗔

صدای غرش جنگنده‌ها شیشه‌ی خورد‌شده پنجره‌ها سکوت وحشت مردم شهر رقص قاتل با عربده‌هاش صدای ضجه‌ی زن مرگ جگر‌گوشه،پاره‌ی تن صورت له‌شده بچه‌شو دید جوری کِل کشید کر بشه شهر کاش خاورم میانه نبود وای ایرانم سیاه و کبود کاش ساغر و پیاله نبود نفت بود ولی اضافه نبود چه سازنده،چه آینده‌ای شرمنده از این بازندگی پر بود از برکت مزرعه که شد چی خواستیم به آفت بدیم نا‌امید و سرگردون به کوچمون عشقو برگردون به قبل تجاوز به بچه‌هامون به قبل دنده‌ام نرم چشمم کور من به غرب مشکوکم من از شرق بیزارم من از دور می‌دیدم که خیلی مثل من بیدارن بی‌فایده بود لحظه‌لحظه‌اش موی بریده‌ی دسته‌دسته‌اش گرفتش چقدر زیبا اما با دست چلاقش و فَکِ هرزه‌اش گیسو به ظلم ندادن به باد دادن دخترامون به زور به باد دادن گذاشتن فقط اوف برامون ببین گلایه به هیچ‌کس نیست شاید سهم ما بیشتر نیست رنجیدگی ملت من زیاده مشتی این شیش خط نیست امضای غرب و برگ جنایت افول تمدن اوج حقارت لعنت به هرچی موجود دوپا قلب زمین توی شر و کثافت مرگ جگرگوشه پاره‌ی تن پاره‌ی تن صدای غرش جنگنده‌ها

به یاد کسی که منو آروم آروم برد بالا به یاد همه کاغذا به یاد همه خودکارا به یاد گریه رفیق که اسمش هست معرفت به یاد جَوِّ رفاقتایِ 10 شب به بعد به یاد قیصری که 5 لیتر خون داره به یاد مرد قهرمان که ساده بودُُُ گِدا به یاد بادبادک که دل آسمون رو شکافت به یاد کور بی اعصا سلامتی کسایی که صدام رو دوست دارن همه الکل استکان رو قورت دادم به سلامتی همه اکیپ های رپی حتی به سلامتی رفیقای کثیف میبینم از قدیما یِِِِ مشتی خاطرات موندن دم اونایی گرم که پا به پام خوندن حتی اگه سوختن اگه غروب کرد خورشید عمرم ولی با صدام موندن به سلامتی زخم دست لات پایین شهر به سلامت همه قاتلهایی که تو حبسن بدون گناه تو زندان میشن به سلامتی کسایی که بو انسان میدن به یاد همه مریضایی که اسقاتین به یاد من که کم نیاوردم تو 3 سال که رفت کم نمیارم حتی 30 سال دیگه ام به سلامتی مادرم مادرم که عمرش رو تلف میکرد واسه منو خواهرم بهم یاد داد حرف تو مغزم نگنده هر چی هستش تو ورق باشه تار عنکبوت نبنده دنیا مثل دایره ست بستنت به ساعتش اما نمیدونی وصل اولش به اخرش الان نمیدونم چرا حال من عجیبه هی خدا بیامرزه یاد مش کریم بخیر 👁🔥👁

چطوری بانوی پیر مادر گرگ بچه ی شیر چطوری اولین هفته ی دی چطوری آخرین هفته ی تیر تن جای پر از دستت چطوره اون خنده ی دلچسبت چطوره اون سر مستت چطوره بهت بگم ناز شصتت چطوره هر شبو میگیری ازم می بینی اصن می بینی تنم و رد قدمش روش می بینی اصن می بینی فقط میگی نفست سوخت شرمت کجاست ادبت کوش بانوی هرزه خبرت اومد بقل گوشم چقدر پی نفست بودن سوختن میگن نمی فهمی از عاشقی درست میگن میگن تو کلا افسانه ای درست میگن نزار همسایه خوش بین بشه یه کاری کن خشکیده شه اون عاشق موهای پر پشتته عاشق سینه ی پر شیرته بانو من عاشقتم پروانه میشم واسه ی شمع واسه ی من باش واسه ی من کهنه شو تو قلب تازه ی من اگه یه توفانی من گردشم اگه سرطانی من دردشم هر رنگی باشی هم رنگشم

من پسر صلحم اما ننم سر زا رفت یک دو سه چپ راست بالا پایین زََََدین زََََََدین زَََََََََدین حالا ماییم مَنَم که میام از پُشتِ قَبرِ آرِزو پُشت این عِشقِ لَعنَتی بی خَبَر پشت موی بلندت که دزدیده شد بِِِ شعر یه تیکه ام با صورت رفت توو ناکجا منم تَرَدُّدَم منم فُوت منم منم یه مردم منم تلخ به رنگ الکل منم یه صورت با چند هزار چِشمُُُ گوش منم یه قامَت با چند هزار دست و پا من هم کورَم هم لالَم هم کَرَم هم خیالَم

بعضی شاخه‌ها آن‌قدر بی‌ثمرند که باغبان فقط به احترام درخت، تبر را زمین می‌گذارد. حضورت بیشتر به سایه‌ای می‌ماند که جز تاریک‌تر کردن اتاق، هنری ندارد. سفره‌ای که هر روز سهمش کم می‌شود، خوب می‌داند کدام بشقاب همیشه پُر است و هیچ‌وقت چیزی به آن اضافه نمی‌کند. آینه هم گاهی از تکرار یک تصویر، خسته می‌شود. و بعضی اخلاق‌ها چنان بوی غرور و خودخواهی گرفته‌اند که حتی سلام هم از کنارشان بی‌صدا رد می‌شود.

زنده اید ؟؟

زنده اید ؟؟

همه‌ی شما مراقب خودتون و خانواده هاتون باشید، به امید آرامش و آسایش.

سنگ اول...

بی‌دینِ بی‌دینم، اگر ایمان شما هستید نامردِ نامردم، اگر مردان شما هستید!

تو ذهنم لحظه لحظه صاعقه‌ست...

فرزند ایران و جان فدای میهن...

وطن من یعنی یه قرنطینه که توش صدا و نفس و زن و قلم گیره