عصیانِ آرام

آن شب صبح شد و بعد از آن شب، دیگر از هیچ شبی نترسیدم.

صدای کودک درونم بعد از هر فروپاشی :

ذوقی که در من مرده‌ است تمام من بود و اکنون، منی دیگر وجود ندارد..

هرچقدر هم که با من بد تا کنی در تصوراتم همانی؛ آن شرقیِ غمگین، با گیسوانِ تیره‌ی آشفته، زیبای بی بدیل.‌‌..

شما بخوای تو ایران پارتنر پیدا کنی باید یک دوره شناخت اختلال‌های روانی و بگذرونی و بعد اختلال مورد علاقتو پیدا کنی.

یکی از پایه‌های عقلانیت بشر پرسشگری است، انسان به اندازه‌ای که پرسش، نقد و شک می‌کند خردمند است.

به آغازها اعتماد نکن عزیز من حقیقت در آخرین لحظات گفته می شود.

چنان سنگین و افسرده‌ام که انگار مرگ در رگ‌هایم جریان دارد.

چقدر دست خالی بجنگم، ببازم.

برای آنان که لایق تماشا نبودند، تمام شب را چراغانی کردیم چه اسرافِ زیبایی بود، چه بیداری تلخی‌...

«من توده‌ای از یک جنسِ حساس‌ام؛ هیچ پوستی ندارم (جز برای نوازش).»