Arcytypess

گاهی یک حیوان، در چند ثانیه درسی به انسان می‌دهد که شاید سال‌ها طول بکشد تا بفهمد... تنش در اسارت بود، راهش بسته بود، اما سرش هنوز رو به جاده بود؛ انگار باور داشت که دارد می‌دود، حتی اگر واقعیت چیز دیگری بود. شاید زندگی هم همین است؛ گاهی شرایط، دست‌وپایت را می‌بندد، بعضی راه‌ها را از تو می‌گیرد و تو را مجبور می‌کند جایی بمانی که انتخابش نکرده‌ای. اما تا وقتی ذهنت تسلیم نشده، هنوز تمام نشده‌ای. ممکن است امروز نتوانی بدوی، اما می‌توانی رؤیای دویدن را زنده نگه داری. ممکن است راهت بسته باشد، اما نباید امیدت را ببندی. گاهی آزادی، قبل از اینکه در زندگی اتفاق بیفتد، باید در ذهن انسان اتفاق بیفتد. چه درس بزرگی از این اسب... گاهی سخت‌ترین شرایط، فقط می‌خواهند ببینند چقدر به رویای خودت وفاداری. پس اگر امروز در بندِ شرایطی هستی که انتخابش نکرده‌ای، تسلیم نشو؛ سرت را بالا بگیر، مسیرت را در ذهنت ادامه بده و باور داشته باش که هیچ اسارتی ابدی نیست. شاید هنوز وقتِ دویدن نرسیده باشد... اما تا وقتی رؤیای دویدن در تو زنده است، هنوز آزادی از تو دور نشده. @Arcytypess

گاهی برای زنده ماندن، تصمیم می‌گیریم دیگر چیزی احساس نکنیم. آن‌قدر از رنجیدن خسته می‌شویم که دور قلبمان دیوار می‌کشیم؛ دیواری که قرار است ما را از درد محافظت کند. اما مغز و روان، دکمه‌ای ندارند که فقط «غم» یا «ترس» را خاموش کند. روان انسان بر اساس اصل هموستازی کار می‌کند؛ یعنی همیشه تلاش می‌کند تعادل خود را حفظ کند. وقتی هیجان‌های منفی را سرکوب می‌کنیم، فقط آن‌ها را حذف نمی‌کنیم. در واقع، ظرفیت تجربه کردن هیجان‌های مثبت را هم کاهش می‌دهیم. کسی که دیگر اجازه نمی‌دهد غم را احساس کند، کم‌کم توانایی تجربه‌ی شادی، عشق، اشتیاق و صمیمیت را هم از دست می‌دهد. به همین دلیل، سلامت روان به معنای نداشتن احساسات منفی نیست. بلکه یعنی بتوانیم بدون فرار کردن از آن‌ها، تجربه‌شان کنیم، بشناسیمشان و اجازه دهیم از ما عبور کنند. شاید آسیب‌پذیر بودن گاهی دردناک باشد، اما بی‌حس شدن بهایی بسیار سنگین‌تر دارد. @Arcytypess

اپیزود جدید پادکست آرکیتایپ ها: از دلشوره دائمی تا حمله پنیک! (دوام: بخش ششم) دوام...هنرِ زندگی کردن، وقتی زندگی مطابق میل ما پیش نمی‌رود. ادمین کارگاه دوام: @Arcytypess89 لینک پادکست آرکیتایپ‌ها: https://castbox.fm/va/4961544 #دوام

گاهی مشکل از بی‌احترامی دیگران نیست؛ مشکل از مرزهایی است که بارها نادیده گرفته می‌شوند، اما همچنان تغییری در پاسخ ما ایجاد نمی‌شود. هر بار که بدون هیچ پیامدی از کنار رفتار آسیب‌زننده عبور می‌کنیم، ناخواسته به طرف مقابل یاد می‌دهیم که این رفتار قابل تکرار است. مرز سالم، دیگران را کنترل نمی‌کند؛ بلکه مشخص می‌کند اگر به تو احترام گذاشته نشود، تو چه تصمیمی برای محافظت از خودت می‌گیری. احترام از جایی شروع می‌شود که خودت ارزش مرزهایت را جدی بگیری. @Arcytypess

مغز انسان به گونه‌ای تکامل یافته که برای احساس امنیت، رضایت و آرامش نیاز دارد تا حدی بتواند جهان اطرافش را پیش‌بینی کند. اما وقتی پیش‌بینی‌ها مکررا با خطا همراه می‌شوند و یا به طور کامل امکان پیش‌بینی از بین می‌رود، به خاطر ابهام زیاد، سیستم هشدار بقای مغز فعال شده و از طریق بالا بردن تنش و اضطراب در بدن، فرد را در وضعیت گوش به زنگی دائم نگه می‌دارد. طولانی شدن این وضعیت باعث فرسودگی روانی و تشدید بیمارهای روانی و حتی جسمی در وجود فرد می‌شود. 😔 @Arcytypess

همیشه بین هر ۲تا آدمی اختلافاتی در عقیده و نظرات مختلف وجود دارد ولی برای یک دوستی و رابطه ارزشمندی باید این تفاوت‌ها قابل گفتگو و یا پذیرش باشند. اما اگر این تفاوت (مخصوصا در مورد ارزش‌ها و نگرش‌های مهم زندگی) کاملا در خلاف جهت هم باشند، امکان وجود هیچ صمیمیت عمیق و واقعی وجود نخواهد داشت. معیارها و ارزش‌های اصلی شما برای رفاقت و صمیمیت چیه؟ پی‌نوشت: اتفاقات ۶ماه اخیر خیلی خوب به هممون نشون داد که خودمون و اطرافیان‌مون چجور آدم‌هایی هستیم و چه ارزش‌های بنیادی داریم. @Arcytypess

تا حالا فکر کردی کدوم راز پنهان شخصیتت داره مسیر کل زندگیت رو می‌سازه؟ 📊 با یه مینی‌تست ۵ دقیقه‌ای این راز رو کشف کن. 💞 نتیجه رو با شریکت هم به اشتراک بذار و ببین رابطه‌اتون چطور ادامه پیدا می‌کنه و به کجا می‌رسه؟ همین حالا کلیک کن و مینی‌تست آرکیتایپ‌ها رو شروع کن 👇 🤖 @archtypes_bot 👈

یکی از معیارهای اصلی عشق و صمیمت اینه که می‌تونید بدون هیچ نگرانی از قضاوت شدن، طرد شدن و یا نادیده گرفته شدن، احساسات واقعی و عمیق خودتون رو کنارش بروز بدید، مخصوصا توی این روزها که داریم کلی غم و خشم و فشار روانی رو توی سینه‌هامون حبس می‌کنیم! این پست رو برای آدم امن زندگی خودتون بفرستید 🌹 @Arcytypess

@Arcytypess

@Arcytypess

@Arcytypess

گاهی ما به صورت ناخودآگاه دنبال ایراد می‌گردیم تا بتونیم دلیلی برای حال بدمون (عزت نفس پایین) پیدا کنیم و هر وقت فعالانه دنبال هرچیزی بگیردیم، بالاخره پیداش هم می‌کنیم. برای همینه که بعضی‌هامون حتی با لاغری و اندام دلخواه هم به احساس رضایت و حال خوب نمی‌رسیم. بازم تاکید می‌کنم که پشت هر میل به لاغری همچین چیزی نیست، موقعی می‌تونید بفهمید در این وضعیت هستید یا نه که چک کنید آیا با نزدیک شدن به وزن دلخواه‌تون، حال‌تون در حال بهتر شدنه، یا هنوز فکر می‌کنید کلی چیز دیگه باید تغییر کنه تا حال‌تون خوب باشه؟ @Arcytypess

روزهای بی‌پناهی، یادمون باشه خودمون پناه همدیگه باشیم. 😢💔 @Arcytypess

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داده است چرا باید تو بستانی؟ فریدون مشیری @Arcytypess

اپیزود جدید پادکست آرکیتایپ ها: از کجا بفهمیم اضطراب داریم؟ (دوام: بخش پنجم) دوام...هنرِ زندگی کردن، وقتی زندگی مطابق میل ما پیش نمی‌رود. ادمین کارگاه دوام: @Arcytypess89 لینک پادکست آرکیتایپ‌ها: https://castbox.fm/va/4961544 #دوام

غریبه‌ها فقط تصویری را می‌بینند که از خودت به دنیا نشان می‌دهی؛ همان چهره‌ای که در برخوردهای کوتاه، حرف‌ها یا حتی شبکه‌های اجتماعی از تو شکل می‌گیرد. اما نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ات، نسخه‌ی واقعی تو را می‌شناسند؛ آن‌ها رفتارهایت را در روزهای سخت، لحظه‌های عصبانیت، خستگی، ناامیدی و زمانی که هیچ‌کس دیگری حضور ندارد دیده‌اند. برای همین، آن‌ها بهتر از هر کسی می‌توانند تفاوت میان مهربانیِ واقعی و یک نمایشِ زیبا را تشخیص دهند. مهربانی واقعی نیازی به تماشاگر ندارد؛ در سکوت، در احترام، در صبوری و در رفتارهای کوچک خودش را نشان می‌دهد. اما مهربانیِ نمایشی معمولاً فقط زمانی دیده می‌شود که کسی برای دیدنش حضور داشته باشد. در نهایت، ارزش واقعی شخصیت هر انسان را نه غریبه‌ها، بلکه کسانی می‌دانند که زندگی را از نزدیک با او تجربه کرده‌اند. @Arcytypess

چرا بعد از ۳۰ سالگی حس می‌کنیم زمان با سرعت بیشتری می‌گذره؟ تا بچگی، تقریباً هر روز یه تجربه جدید داریم؛ اولین سفر، اولین برف، اولین دوست، اولین موفقیت... برای همین مغز این لحظه‌ها رو با جزئیات ثبت می‌کنه و زمان طولانی‌تر به نظر می‌رسه. اما هرچی بزرگ‌تر می‌شیم، روزهامون شبیه هم می‌شن؛ همون مسیر همیشگی، همون کارهای تکراری و همون برنامه‌های ثابت. مغز هم اتفاقات تکراری رو کمتر ذخیره می‌کنه و نتیجه‌ش اینه که هفته‌ها و ماه‌ها انگار در یک چشم به هم زدن می‌گذرن. از طرف دیگه، با بالا رفتن سن، هر سال بخش کوچک‌تری از کل عمرمون رو تشکیل می‌ده. برای یه کودک ۵ ساله، یک سال یعنی یک‌پنجم زندگی؛ اما برای یه آدم ۴۰ ساله، فقط یک‌چهلم عمرشه. همین باعث می‌شه زمان کوتاه‌تر احساس بشه. استرس و مشغله هم این حس رو بیشتر می‌کنن. وقتی ذهن مدام درگیر کار، مسئولیت و نگرانیه، فقط اتفاقات مهم روز رو ثبت می‌کنه و بقیه لحظه‌ها از حافظه حذف می‌شن. چطور این حس رو کمتر کنیم؟ هر از گاهی یه تجربه جدید داشته باش؛ یه مسیر تازه برو، یه غذای متفاوت امتحان کن یا یه سرگرمی جدید شروع کن. چند بار در طول روز مکث کن و از خودت بپرس: «الان چی می‌بینم؟ چی می‌شنوم؟ چه حسی دارم؟» این کار باعث می‌شه مغز لحظه‌های بیشتری رو ثبت کنه. شب‌ها فقط یک اتفاق خوب از روزت رو یادداشت کن؛ حتی اگه خیلی کوچیک باشه. همین خاطره‌های ساده باعث می‌شن زمان پربارتر و ماندگارتر به نظر برسه. @Arcytypess

حاکمان فاسد همیشه یک ترفند دارند؛ آنها ابتدا با بی کفایتی خود، مردم را به فقر و فلاکت می‌کشانند، و سپس از آنها می‌خواهند که این بدبختی را به عنوان امتحان الهی و فضیلت اخلاقی بپذیرند. مارک تواین @Arcytypess

وقتی ویدئوهای داعش را می‌بینیم، اولین سؤال این است: مگر می‌شود یک انسان، انسان دیگری را این‌گونه بی‌رحمانه بکشد و شب راحت بخوابد؟ پاسخ روان‌شناسی ترسناک‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم. اغلب چنین جنایت‌هایی با سه باور آغاز می‌شوند: «رهبر بهتر می‌داند»، «من فقط مأمور اجرای دستورم» و «مخالف، دیگر انسان نیست.» وقتی انسانیتِ قربانی از ذهن حذف شود، وجدان هم کم‌کم خاموش می‌شود و خشونت، به وظیفه تبدیل می‌شود. تاریخ بارها نشان داده که بزرگ‌ترین جنایت‌ها، قبل از آنکه در میدان نبرد رخ بدهند، در ذهن انسان‌ها آغاز می‌شوند. @Arcytypess