- ArtClavicle

مرا دو وجه است.

تو را آنقدر می خواستم که همیشه می‌ترسیدم تمامت کنم.

از تاریکی هات باهام حرف بزن. از رنگ اتاقت. از بوی عطر تن جامانده‌ت توی کمد لباس هات. از مزه آخر شبی مسواک و خمیر دندانت باهام حرف بزن. از خواب پریدنت باهام حرف بزن. از تخت افتادنت راس ساعت چاهار و چهل و چاهار دقیقه صبح. از احساس اسارتت وقتی درب اتاقت رو قفل می‌کنی تا بهتر بتونی آرامش داشته باشی. از کشیدن دست هات روی پاهات لابه لای مغز و فکرهای متوهمت باهام حرف بزن. از چشم هات برام حرف بزن. از شدتت، از عرق کردن و پریدن از خوابت وقتی صبح ها احساس می‌کنی که خواب موندی و سرکارت دیر شده. از رنگ لاک هات باهام حرف بزن. از عاقل شدن و جنون هایی که در نطفه خفه‌شون کردی تا بهتر و بیخیال تر زندگی کنی. باهام حرف بزن. باهام حرف بزن. باهام صحبت کن از آهنگ های رنگ پریدت. از چیزهایی که ساده اند اما بهت عمق می‌بخشند باهام حرف بزن.

او را با همه ی تنفرش بوسیده بودم. و بوی جنازه از مشامش تمام مغزم را به خاموشی و کما برده بود. چیزی از تو در من و ذهنم کِش آورده بود. گویی که اتصال ما را اینگونه به نزدیکی کشانده باشد. او را با هر کم و کاستی و وقت اندکی که برایم مانده بود بوسیده بودم و حالا یک تنفر برایم باقی مانده بود. من بیش از این‌ها شیدا بودم!؟ یا دیوانگی چشم هایم را بسته بود؟! هیچوقت نفهمیدم

💔

بهم میگه می‌خوام مغزتو بخورم بهش می‌گم خب بفرما، می‌زنه زیر خنده.

سرمو بچسبونی به سینه هات و شروع کنی به لالایی خوندن. و من هی خدا خدا کنم که دیرتر صبح بشه.

از شدت زیباییش می‌خوام خودم رو دار بزنم.