Aşiq

"Bir Gecə Evə Qırmızı Gözlərlə Gəldim, Dedilər Nəsə İstifadə Eləmisən? Bu Söz Mənə Çox Ağır Gəldi.."

"Heç kim məni tam tanımadı, çünki içim qırılsada, üzüm yenə güldü. hamı gülüşümü gördü, amma o susqun baxışların içində gizlənən yorğunluğu heç kim hiss etmədi."

"Səni yanımda istədiyim qədər canımı bədənimdə istəməmişəm..."

Bəzi vidalar yaşandığı anda son vida olduğunu hiss etdirməz... və bəzən insanı ən çox yaralayan şey heç qarşılaşmıyacağını çox çətin anlamaqdır...

Şair yazır ki; Bütün arzularımdan 2 almışam Yığdığım kədərdən 5 düşür mənə Mən bu dünyanın harasındayam? Hərlənir fırlanır qış düşür mənə..

Stulu çəkdim və düz rəsminin qarşısında oturdum. Xəyallarım kimi yanıb kül olacaq siqaretlərdən birini dodaqlarımın arasına qoyub yandırdım. Siqaret bitənə qədər onun gülən gözlərinə baxdım.... Baxdıqca bir şeyi çox yaxşı anladım. Birini gözəl xatırlamaq üçün onu gözəl sevmək lazım imiş və mən də onu çox gözəl sevdim.

моя нервная система слишком уж нервная в последнее время.

Bəzi hərəkətləri bağışlamaq mümkün deyil. Bəzi sözləri unutmaq olmaz. Bəzi anlardan sonra, yaxın insanlar heç kimə çevrilə bilər...

Öyrəndiyim ən böyük həyat dərsi, hər zaman tək qalmağa hazır olmaqdı. İnsanlar saniyələr içində dəyişə bilər. Bu gün onlar üçün çox dəyərliykən, sabah heç bir şey olarsınız.

"Ən təhlükəli şey insanın ümid etməsidir.."

Özün bir aləmsən, eşqin bir aləm, Sən olan könüldə nə kədər, nə qəm. Sənsiz bu dünyanın ən bədbəxtiyəm, Səninlə dünyada bəxtiyaram mən. — Bəxtiyar Vahabzadə

Yaş artıqca daha aydın anlıyırsan ki, sənə mübahisələr, dramlar və başqalarının problemləri lazım deyil. Vacib olan cəmi bir neçə şeydi: rahat bir ev, yanında bir neçə sadiq insan, təmiz düşüncələr və daxili rahatlıq...

Nə qədər qəribədir elə deyilmi? Bir zamanlar səsini eşitmədiyim bir gün belə yox ikən, gör neçə ildir səsini eşitmirəm, gör neçə ildir səsindən adımı eşitmirəm. Sən demə elə də imkansız deyilmiş, Sən demə bu qədər zaman hər şeyi gözümdə özüm böyütmüşəm. Şəkillərini hələ də saxlayıram, kim bilir, bəlkə də ona görə dözə bilirəm. Sənə olan qəzəbimdən telefonu qırmasaydım əgər, səslərin də qalacaqdı məndə, nəysə, boş ver. Onsuz da axır zamanlar heç də xoş xatırlanacaq mövzulardan danışmırdıq. Onsuz da nəyə qulaq asacaqdım ki, o səslərdə ya mən sənə qışqırırdım, ya da ki sən mənə. Normal iki-üç cümlə belə qura bilmirdik. Amma bu həyatda hər kəs hər kəssiz yaşaya bilərmiş. Heç kim heç kimə görə ölmürmüş.

Mən sənə qarğış edə bilmirəm. Sənə edə biləcəyim ən böyük qarğış bilirsən, nədir? Allah qarşına elə birini çıxartsın ki, onu da mənim qədər üzəsən və o sənə mənim edə bilmədiyim qarğışları etsin. Canını ən az məni yandırdığın qədər yandırsın. Oduna su, yox kömür atsın. Həyatın boş keçsin, ömrün axsın. Bu kitab bir gün qarşına çıxsa, göz yaşların qurumuş, tükənmiş olsun. Bu da mənim sənə qarğışım olsun...

Yalnış yerdə əlinizdən gələnin ən yaxşısını etsəniz belə əsla yetərli olmaz. Amma doğru yerdə sadəcə varlığınız belə bəs edər.

Axı kişilər də keçib xəlvətə, Gözdən ovuc-ovuc yaş tökə bilir. Fikirdən, əzabdan itmiş başına, Özü öz əliylə daş tökə bilir...

İl 2019. Xəzərin suyu hələ onda azalmamışdı. Hüzün və yalnızlıq dolu bir gün olmasına baxmayaraq, üz tutub gedəcək bir yer var idi. Aradan 7 il keçib, amma sanki Bakı əvvəlki Bakı deyil. Bəlkə, mən hiss və duyğularımı itirmişəm. İnanmıram ki, bu böyüdüyüm üçün belədir. Çünki mən hər zaman içimdə olan və ərköyünləşən uşağı hiss etmişəm. Bir-birimizin ətini diddiyimiz bu şəhərdə içimizdəki körpə uşağı göstərməyimizin özü də təhlükəlidir. Bəlkə, içimizdə olan şeytanı çox bəslədiyimiz üçün belə oldu Bəlkə də, içimizdəki şeytan içimizdəki saf hisslərə malik olan körpəni öldürdüyü üçün belə oldu. Düşünməyin ki, qatillər təkcə bədənləri öldürənlərdir. Məgər duyğu və hissləri öldürənlər qatil deyil?! Mən düşünürəm ki, insanın gedə biləcəyi bir yer olmalıdı. Təəssüf ki, gedə biləcəyimiz yer sadəcə olaraq öz daxilimizdə dönüb-dolaşaraq getdiyimiz yer oldu. 🥀Sən, Günəş, Mən

Qorxma susmağımdan, ay ürək param, Nəyinə gərəkdir bir quru salam?! Verməsəm dağılan deyil ki dünyan, Mən ki həsrətinlə hələ ki sağlam. •Abdulla Şaiq