Bekar

🥰📱🥰📱🥰 قسمت دوم «شِنوکاو» منتشر شد: 📱سه آلبوم 📱 «شِنوکاو» پادکست مشترک بِکار و رادیو سرگذشت است. در این قسمت درباره‌ی سه آلبوم از موسیقی ایران صحبت کرده‌ایم. دوستان عزیز لطفاً شنوکاو را در یوتیوب ببینید و نظرتان را برایمان بنویسید. 🌿🎶 #شنوکاو #بکار #رادیو_سرگذشت @bekar_spotify @radiosargozashtt @siavashkankar 🥰

📺✏️📺✏️📺 در حکایت #کپی_رایت که درباره آن در #بکار زیاد صحبت کردیم. پست جالبی در پلتفرم اِکس دیدم، بعد از اطمینان از صحت آن با شما مخطبان بکار به اشتراک میگذارم؛ در سال ۲۰۰۲، گروه System of a Down آلبوم «Steal This Album» را منتشر کرد. نام این آلبوم؛ این آلبوم را بدزدید! علت این نامگذاری به خاطر دموهای لو‌رفته‌ای از آن بود که طرفداران با نام غیررسمی Toxicity II در اینترنت پخش کرده بودند. گروه هم به‌جای انتشار همان نسخه‌های ناتمام، قطعات را دوباره ضبط و کامل کرد و به‌صورت رسمی منتشر کرد. نام آلبوم هم که کاملاً عمدی و کنایه‌آمیز بود؛ هم اشاره‌ای مستقیم به دزدی موسیقی و فرهنگ دسترسی رایگان به آثار هنری داشت و هم به شوخی با مسئله کپی‌رایت و می‌پرداخت. خود 💿 هم به‌گونه‌ای طراحی شده بود که شبیه یک سی‌دی خام سوخته با تیتر نوشته شده با ماژیک به نظر برسد. جالب‌تر اینکه همین طراحی کاور گرافیک بسیار خلاقانه باعث شده بود که سی‌دی این آلبوم از فروشگاه‌های آن زمان به سرقت برود.😁🤦🏻‍♂️ @Bekar_Spotify @siavashkamkar

📺📺📺 انتشار موسیقی امروز فقط آپلود کردن یک فایل نیست. در قسمت تازهٔ بکار دربارهٔ متادیتا، شناسنامهٔ دیجیتال اثر، دیستریبیوترها، اسپاتیفای، SongDNA، تیک سبز، و مواجههٔ موزیسین مستقل با واقعیت جدید هوش مصنوعی صحبت کرده‌ام. @Bekar_Spotify

✏️✏️✏️📜📃📄📑 طبق معمول، بعد از هر قسمت «بِکار» چند منبع برای مطالعهٔ بیشتر، و همین‌طور بخشی از جست‌وجوها و منابعی را که برای حرف‌هایم در برنامه سراغشان رفته‌ام، با شما به اشتراک می‌گذارم. این بار یکی از منابع مهم، مقالهٔ مفصل Arvind Narayanan، پژوهشگر هندی‌تبار…

✏️✏️✏️📜📃📄📑 طبق معمول، بعد از هر قسمت «بِکار» چند منبع برای مطالعهٔ بیشتر، و همین‌طور بخشی از جست‌وجوها و منابعی را که برای حرف‌هایم در برنامه سراغشان رفته‌ام، با شما به اشتراک می‌گذارم. این بار یکی از منابع مهم، مقالهٔ مفصل Arvind Narayanan، پژوهشگر هندی‌تبار و استاد علوم کامپیوتر دانشگاه پرینستون است؛ مقاله‌ای با عنوان: Understanding Social Media Recommendation Algorithms که البته در رسانه‌ای وابسته به دانشگاه کلمیبا منتشر شده. این مقاله مفید را در سرچ گوگل پیدا کردم که به‌تفصیل دربارهٔ الگوریتم‌های پیشنهاددهنده در شبکه‌های اجتماعی توضیح می‌دهد؛ همان الگوریتم‌هایی که تا حد زیادی تعیین می‌کنند چه چیزی دیده شود، چه چیزی کمتر دیده شود، و مسیر انتشار محتوا در پلتفرم‌ها چگونه شکل بگیرد. با کمک چت‌جی‌پی‌تی، یک PDF خلاصهٔ سه‌صفحه‌ای به زبان فارسی هم برای مخاطبان «بِکار» آماده کرده‌ام تا خواندن و دنبال‌کردن بحث ساده‌تر باشد. اما به‌شدت به علاقه‌مندان توصیه می‌کنم مقالهٔ کامل را هم بخوانند؛ تصاویر گویا و مفیدی هن دارد، هرچند متن کانل آن بسیار طولانی است، اما برای فهم بهتر «الگوریتم» و نقش آن در دنیای امروزِ رسانه، شبکه‌های اجتماعی و تولید محتوا، بسیار مفید است. لینک مقالهٔ اصلی: [https://knightcolumbia.org/content/understanding-social-media-recommendation-algorithms] فایل PDF خلاصهٔ فارسی را هم در ادامه می‌فرستم. @Bekar_Spotify

📺📺📺 قسمت تازه «بِکار» منتشر شد. «موزیسین مستقل» دقیقاً یعنی چه؟ آیا استقلال فقط به نداشتن وابستگی مالی مربوط است یا به نسبت هنرمند با جامعه، سیاست و خودِ موسیقی هم گره خورده است؟ در این قسمت از «بِکار» درباره‌ی جایگاه موزیسین مستقل و نسبت او با جامعه، سیاست و موسیقی گفت‌وگو می‌کنیم. خوشحال می‌شوم این قسمت را ببینید و نظر خودتان را با من و دیگر دوستان به اشتراک بگذارید. @Bekar_Spotify @siavashkamkar

Bekar pinned «با احترام و درود به دوستان عزیز و مهربانم، به‌زودی با «بِکار»های تازه در خدمت شما خواهم بود. اگر هنوز همراه «بِکار» نیستید، خوشحال می‌شوم از طریق کانال یوتیوب و صفحه اینستاگرام آن را دنبال کنید. 🔗 یوتیوب: [https://youtube.com/@bekar.siavashkamkar?si=faKyrIKfKWx2edKg]…»

Channel photo updated

با احترام و درود به دوستان عزیز و مهربانم، به‌زودی با «بِکار»های تازه در خدمت شما خواهم بود. اگر هنوز همراه «بِکار» نیستید، خوشحال می‌شوم از طریق کانال یوتیوب و صفحه اینستاگرام آن را دنبال کنید. 🔗 یوتیوب: [https://youtube.com/@bekar.siavashkamkar?si=faKyrIKfKWx2edKg] 🔗 اینستاگرام: [https://www.instagram.com/bekarplaylists?igsh=MWQxajhzNWwwMnN0aw%3D%3D&utm_source=qr] @Bekar_Spotify

Channel photo removed

Channel name was changed to «Bekar»

https://motahari.ac.ir/fa/grid/5/%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%D9%86%D8%B3%D8%AE-%D8%AE%D8%B7%DB%8C-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B3%D9%BE%D9%87%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B1?page=686&per-page=10&sort=-column3&utm_source=chatgpt.com

تعاریف فشرده؛ هَجو: شعر/نثرِ تند و گزنده برای نقد و شوخی حتی تحقیر؛ کارکردش حمله، مرزبندی و بی‌اعتبارسازی است. (هجا/هجاء در سنت بلاغت). هَزل: شوخی، مطایبه و گاه الفاظ رکیک/جنسیت‌محور؛ از شوخی سبک تا هزلیات عریان. کارکردش خنداندن، شکستن تابو و گاهی بیان «جدّ در لباس هزل». طَنز/فُکاهه (مفهوم جدیدتر): نقد اجتماعی/سیاسی غیرشخصی‌تر، کنایه‌مندتر و کم‌تر رکیک؛ در دوره‌های متأخر به‌تدریج جای هجو/هزلِ صریح را می‌گیرد. کارکردهای فرهنگی ابزار نقد قدرت و ریا (افشا/بازدارندگی اجتماعی). رقابت حرفه‌ایِ شاعران درباری (هجو به‌مثابه سلاح بلاغی). بازنمایی زبان روزمره و تابوشکنی (هزل به‌مثابه آزمایش حدّ هنجارها). کُدگذاری پیام‌های خطرناک (جدّ در نقاب شوخی برای دور زدن سانسور). اقتصادِ ادبی: مطبوعات و مجالس خصوصی، مخاطب می‌ساختند. سیر تاریخی: ۱) خراسانِ آغازین (قرن ۴–۵ق): هجو در حاشیه‌ی قصیده‌سرایی دربارها شکل می‌گیرد و میان شاعران رقیب رواج دارد. (هزلِ صریح کم‌تر مکتوب می‌شود، بیش‌تر شفاهی/مجالسی است.) ۲) سلجوقی تا خوارزمشاهی (قرن ۶ق): اوج «هجوِ حرفه‌ای». نام‌های پرآوازه: انوری، خاقانی (با هجوهای سخت‌دندان)، و به‌ویژه سوزنی سمرقندی با زبان تند و گاه هزلی. ۳) مغول–تیموری (قرن ۷–۹ق): نقد اجتماعی پررنگ می‌شود. قله‌ی ترکیب هزل/طنز/نقد: عُبید زاکانی (موش و گربه، اخلاق‌الاشراف، رساله دلگشا) که سیاست و ریاکاری دینی/اجتماعی را با هزلِ هوشمندانه می‌کوبد. مجموعه‌های لطیفه مثل لطایف‌الطوایف نیز ذائقه‌ی فکاهی را تثبیت می‌کنند. در حاشیه: سعدی بخش «هزلیات» (انتساب و حدودِ آن محل بحث است) و حکایاتِ مطایبه‌آمیز. حافظ طنزِ رندانه و نقادیِ نرمِ زبانی دارد (کم‌تر هزلِ عریان). ۴) صفوی (قرن ۱۰–۱۱ق): سخت‌گیری مذهبی، هزلِ عریان را به محافل خصوصی می‌راند. طنزِ اخلاقی و کنایه‌ای در غزل/مثنوی ادامه دارد (مثلاً صائب با نگاه انتقادی-اخلاقی). ۵) قاجار و مشروطه (قرن ۱۳–اوایل ۱۴ق): انفجارِ طنز مطبوعاتی و بازگشت هجوِ اجتماعی: یغما جندقی، ایرج میرزا (جسور، گاه هزلی)، سید اشرف‌الدین گیلانی (نسیم شمال)، علی‌اکبر دهخدا (چرند و پرند)، و نثر انتقادی/طنز اجتماعی (طالبوف، بی‌بی خانم استرآبادی معایب‌الرجال). هزل هنوز هست، اما «طنز» به‌عنوان برچسب مقبول‌تر جا می‌افتد. ۶) پهلوی: ادامه‌ی طنز ژورنالیستی (مجله توفیق) و طنز ادبی مدرن؛ صادق هدایت با آثاری چون علویه‌خانم و وغ‌وغ ساهاب طنز گزنده‌ی شهری می‌نویسد. هزلِ عریان کمتر در متن رسمی، بیشتر در حاشیه. ۷) پس از ۱۳۵۷: محدودیت‌ها و دگردیسی قالب‌ها: طنز مطبوعاتی نهادمند (کیومرث صابری/«گل‌آقا»، بعدتر طنزنویسان ستون‌نویس)، کارتون/کاریکاتور، و طنز مهاجرت (هادی خرسندی و دیگران). هزلِ صریح عمدتاً به قلمرو غیررسمی/خصوصی/شبکه‌ای می‌رود. جایگاه در «کانون» ادبی در دیوان‌ها و تاریخ‌ادبیات رسمی، هجو/هزل معمولاً «حاشیه‌ای» معرفی می‌شود؛ اما برای فهم زبانِ زنده، هنجارهای اخلاقی، مناسبات قدرت و فرهنگ شفاهی کاملاً مرکزی است. بسیاری از بزرگ‌ترین شاعران فارسی لااقل بخشی از کارشان را با لحن طنز/هجو آغشته‌اند؛ حتی وقتی هزلِ عریان ندارند، چرخش‌های کنایی، تمثیل و رندی را برای نقد به‌کار می‌گیرند. از نظر اخلاق/فقه سنتی، هجو مذموم و هزل محلّ تردید است؛ اما سنتِ بلاغی بارها از «جدّ در جامه هزل» دفاع کرده است: شوخی، پوششی برای بیان حقیقتِ خطرناک. @Bekar_spotify

سوزنی سمرقندی (درگذشته حدود ۵۶۹ هجری قمری) از شاعران تندزبان و هوشمند قرن ششم هجری بود که در دربار خوارزمشاهیان می‌زیست. او در کنار مهارتش در قصیده‌سرایی، بیش از هر چیز به‌خاطر هزل و هجوهای بی‌پرده و جسورانه‌اش شناخته می‌شود. سوزنی در اشعار خود بی‌پروا از…

سوزنی سمرقندی (درگذشته حدود ۵۶۹ هجری قمری) از شاعران تندزبان و هوشمند قرن ششم هجری بود که در دربار خوارزمشاهیان می‌زیست. او در کنار مهارتش در قصیده‌سرایی، بیش از هر چیز به‌خاطر هزل و هجوهای بی‌پرده و جسورانه‌اش شناخته می‌شود. سوزنی در اشعار خود بی‌پروا از مسائل جنسی، نفاق دینی، ریاکاری اهل علم و فساد دربار سخن گفت و در واقع یکی از نخستین کسانی بود که زبان محاوره و طنز تند اجتماعی را وارد شعر رسمی فارسی کرد. از نظر تاریخی، او را پیش‌درآمدِ عبید زاکانی می‌دانند و شعرش پلی است میان طنز انتقادی کلاسیک و هزل اجتماعی صریح در دوره‌های بعد. زبان او تند، زنده و عامیانه است؛ با هدف افشاگری نه صرف شوخی. اشاره به تاریخ حضور سوزنی در منابع ایرانیکا: https://www.iranicaonline.org/articles/saljuqs-v/?utm_source=chatgpt.com

پیش‌پرده‌خوانی در ایران در دهه ۱۳۲۰: https://www.cgie.org.ir/fa/article/239537/%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C?utm_source=chatgpt.com @Bekar_spotify

۱۹ سپتامبر ۱۹۸۵؛ روزی که سنای آمریکا با جریان انتشار موسیقی درگیر شد پس از بیش از یک دهه کنکاش، سنای آمریکا جلسه‌ای تاریخی برگزار کرد تا درباره‌ی «محتوای موسیقی و اشعار» تصمیم بگیرد. این جلسه با حضور چهره‌هایی مثل فرانک زاپا، جان دنور و دی اسنایدر، به یکی…

۱۹ سپتامبر ۱۹۸۵؛ روزی که سنای آمریکا با جریان انتشار موسیقی درگیر شد پس از بیش از یک دهه کنکاش، سنای آمریکا جلسه‌ای تاریخی برگزار کرد تا درباره‌ی «محتوای موسیقی و اشعار» تصمیم بگیرد. این جلسه با حضور چهره‌هایی مثل فرانک زاپا، جان دنور و دی اسنایدر، به یکی از جنجالی‌ترین لحظات تاریخ موسیقی و سیاست فرهنگی آمریکا تبدیل شد. ماجرا از جایی آغاز شد که گروهی از والدین بانفوذ به نام PMRC، به رهبری تیپر گور (همسر ال گور، سناتور وقت)، مدعی شدند موسیقی راک و پاپ پر از مفاهیم جنسی، خشونت و مواد مخدر است و باید هشدارهایی روی آلبوم‌ها درج شود. زاپا در جلسه گفت این طرح در واقع «سانسور پنهان و بی‌فایده‌ای برای کودکان» است. جان دنور یادآور شد که اگر دولت تشخیص دهد چه چیزی “اخلاقی” است، راه آزادی بیان بسته می‌شود. اما فشار سیاسی در نهایت منجر به تولد برچسب معروف ⚠️ “Pare ntal Adv isory – Exp licit Lyrics” شد؛ برچسبی که بعدها نماد استقلال یا «اعتراض» در موسیقی شد. 📄 سندی که می‌بینی، جلد رسمی گزارش کنگره از همان جلسه است؛ منتشرشده توسط U.S. Government Printing Office در سال ۱۹۸۵، حالا بخشی از تاریخ موسیقی و آزادی بیان است. @Bekar_spotify

طبق وعده‌ای که در اپیزود تازه‌ی بکار داده بودم مانند گذشته، منابع و اسنادی را که می‌توانند به درک بهترِ مفهوم «محتوای صریح در موسیقی» کمک کنند، در کانال بکار منتشر می‌کنم. امیدوارم مفید واقع شود. @Bekar_spotify