Siavash Kamkar

🥰📱🥰🖋🥰 یک سال از «امسال» گذشت | ۲ «امسال» منتشر شد و بعد از آن، نوبت بخش دیگری از تجربه رسید: مواجهه با واکنش‌های بسیار متفاوت؛ و برای خود من، تمرین صبر و پذیرش اینکه اثری که منتشر می‌شود، دیگر فقط متعلق به سازنده‌اش نیست و هر شنونده‌ای حق دارد دریافت خودش را از آن داشته باشد. جالب‌تر از همه، تغییر بعضی از همان واکنش‌ها در طول زمان بود. کسانی که در ابتدا نقدهای بسیار محکمی داشتند، ماه‌ها بعد کم‌کم پیام‌هایی می‌فرستادند که از دفاع نسبی از قطعه تا تعریف‌هایی که واقعاً انتظارشان را نداشتم، در آنها دیده می‌شد. در کانال یوتیوبم، پس از «پلنگچال»، «امسال» پربیننده‌ترین کار من شد. بیشترین تعداد لایک بعد از «پلنگچال» را هم دارد و در عین حال، با اختلاف زیاد، رکورد بیشترین دیسلایک تاریخ کانالم نیز متعلق به همین قطعه است! 👎😡👎👍👍💙 راستش این هم‌زمانی برایم از خود اعداد جالب‌تر است. اثری که هم عده‌ای بیشتر از بسیاری از کارهایم دوستش داشته‌اند و هم عده‌ای بیشتر از هر کار دیگری نپسندیده‌اند، دست‌کم توانسته است واکنشی واقعی ایجاد کند؛ و برای تجربه‌ای که از ابتدا می‌دانستم قرار نیست در امتداد مستقیم انتظار شنونده از من باشد، این دوگانگی قابل تأمل است. حالا، یک سال بعد، اگر از خودم بپرسید، راستش از تجربهٔ تولید «امسال» بسیار خوشحالم؛ از شکل‌گیری ایده تا ساخت و انتشار، از مواجهه با بازخوردها تا تماشای تغییر بعضی از همان بازخوردها در طول یک سال تجربه بی‌نظیری بود. و در آخر، نکته‌ای که گاهی در جلسات کارگاهی به هنرجویانم گفته‌ام: از یک بازیگر انتظار نداریم در تمام فیلم‌هایش یک شخصیت را بازی کند. اگر در یک فیلم انسانی آرام و مهربان است و در فیلم دیگری شخصیتی خشن و پرخاشگر، این تغییر را نه نشانه بی‌هویتی او، بلکه بخشی از توانایی هنری‌اش می‌دانیم. پس چرا وقتی به موسیقی می‌رسیم، گاهی تکثر زبان را از موزیسین نمی‌پذیریم؟ چرا هنرمندی که یک بار با زبانی شناخته شده، باید تا همیشه همان نقش را ادامه دهد؟ و چرا به‌خصوص از موزیسین موسیقی سنتی انتظار داریم همیشه نقش همان پدربزرگ پیر و باتجربه‌ای را بازی کند که مورد احترام همه است، آرام گوشه‌ای نشسته و فقط پند و اندرز می‌دهد؟ شاید هنرمند هم حق داشته باشد گاهی عصبانی باشد، گاهی شوخی کند، گاهی از زبانی زشت و بی‌پرده استفاده کند و گاهی از زبانی آراسته؛ گاهی در سنت بماند و گاهی از آن فاصله بگیرد. اگر همهٔ اینها واقعاً بخشی از جهان او باشند، شاید اتفاقاً مجموع همین تکثرهاست که هویت هنری او را می‌سازد. حرف زیاد است بیش از این سرتان را درد نمیاورم. @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰🖋🥰 یک سال از «امسال» گذشت | ۱ 📱 یک سال از امسال گذشت. ⚠️⚠️⚠️ اگر به امسال گوش میکنید یا در یوتیوب میبینید؛ آگاه باشید برای افراد زیر ۱۸ سال مناسب نیست.🤩 «امسال» حکایت امسال هم هست نه فقط پارسال، بلکه حکایت سال‌هاست. ولی کاش سال آینده دیگر #امسال نباشد. وقتی 📱 امسال 📱 را مینوشتم، پیش‌بینی می‌کردم که جامعه کوچک، عزیز و دوست‌داشتنی موسیقی ایران واکنش‌های متفاوتی به آن نشان دهد. البته رسیدن به نوشتن این قطعه تصمیمی ناگهانی نبود؛ بخشی از روندی بود که سال‌ها به آن فکر کرده بودم و با ایجاد پروفایل موسیقی الکترونیک #شُلِکس مرحله‌به‌مرحله تجربه‌اش کردم و به آن نزدیک‌تر شدم. تفاوت زبان ارتباطی بعضی از اهالی نامدار موسیقی در فضای رسمی، با زبانی که در حلقه‌های نزدیک دوستان و دوستدارانشان جریان دارد، همیشه برایم عجیب و جالب بوده است. از طرف دیگر، همیشه برایم جالب بوده که بخش بزرگی از همین زبان صریح و بی‌پرده را می‌توان در آثار ادیبان بزرگ نیز پیدا کرد؛ زبانی که قرن‌ها پیش در شعر فارسی ثبت شده، اما گاهی امروز در موسیقی انتظار مواجهه با آن را نداریم. زمانی که روی دو رباعی از حکیم سوزنی کار می‌کردم، با #سبحان_گنجی آشنا شدم؛ دوستی که به #ادبیات بسیار مسلط است(عاشق ادبیات است) و در همین مدت نسبتاً کوتاه، از او بسیار آموخته‌ام. روزی که درباره «نیم» با او گفت‌وگو می‌کردم، لطف کرد و کتابی از اشعارش را به یادگار به من داد. پس از چند بار مرور شعرهایش، به ابیاتی رسیدم که برای من بازتاب عجیبی از احوال آن روزها و آن سال بود. نکته جالب درباره سبحان برای من این بود که او، با وجود تسلط بسیار بر عروض و اوزان شعر فارسی، نخستین شاعری بود که با این میزان شناخت از وزن، نه‌تنها با رویکرد من در تلفیق شعر و موسیقی امیدوارم در پست‌های آینده بیشتر درباره‌اش بنویسم مشکلی نداشت، بلکه به‌سادگی دنیای فکری مرا درک کرد و با آن ارتباط گرفت؛ به‌ویژه پس از شنیدن #آلبوم_خلوت. وقتی به او گفتم: «سبحان، می‌خواهم روی شعر امسال کار کنم»، استقبال کرد. در ذهنم این بود که این بار کمی بیشتر به سمت شیوه متعارف تلفیق شعر و موسیقی بروم. ملودی بیت اول را نوشتم، اتودی ضبط کردم و برایش فرستادم. از همان دیدار اول هم گفته بودم که ترجیح می‌دهم نقدش صریح و بی‌تعارف باشد. و البته خودش نیز، درست مثل شعرش، بی‌تعارف و صریح بود. گفت: «آقا، این چیزی که نوشتی شبیه همان چیزی است که شنونده انتظار دارد؛ لوس شده.» و شاید دقیقاً همین جمله چیزی بود که لازم داشتم بشنوم. باعث شد بیشتر از همیشه در نوشتن موسیقیِ کلام، به سلیقه و ترجیحات شخصی خودم اعتماد کنم؛ نه برای متفاوت‌بودن به هر قیمت، بلکه برای اینکه اگر قرار است چیزی بنویسم، منطق موسیقایی‌اش از درون خود اثر و دریافت من از کلام بیاید، نه صرفاً از انتظاری که پیشاپیش برای شنیدن آن وجود دارد. باید بعداً درباره جزئیاتش بیشتر بنویسم، اما انتخاب فواصل، شیوه حرکت ریتمیکِ کلام (درون و گاه بیرون از چارچوب متریک قطعه) جابه‌جایی تکیه‌ها و تفاوت رفتار موسیقی در بیت اول و دوم، کم‌کم «امسال» را به چیزی تبدیل کرد که به رویکرد موسیقایی مورد علاقه خودم نزدیک‌تر بود. Sound Design (طراحی صدا) تنظیم، و همین‌طور حضور سنتور با کوکی که کمتر از آن استفاده کرده بودم، بخش مهم دیگری از تجربه بود. برایم مهم بود که این قطعه فقط زیر نام #شُلِکس منتشر نشود و نام خودم نیز پای آن باشد؛ چون از نظر زمانی، فکری و فنی، نه‌تنها کمتر از بسیاری از آثار دیگرم برایش زحمت نکشیده بودم، بلکه شاید بیشتر هم درگیرش شده بودم. برای تولید تصویر نیز مستقیماً از هوش مصنوعی استفاده کردم. تجربه‌ای که برخلاف تصور رایج، برای رسیدن به نتیجه‌ای که می‌خواستم، روزها فکر، آزمون، انتخاب و اصلاح لازم داشت. اما ساختن «امسال» فقط نیمی از این تجربه بود. نیم دیگرش از لحظه‌ای آغاز شد که قطعه منتشر شد و دیگر فقط در اختیار من نبود… ادامه در پست بعدی @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 قسمت دوم «شِنوکاو» منتشر شد: 📱سه آلبوم 📱 «شِنوکاو» پادکست مشترک بِکار و رادیو سرگذشت است. در این قسمت درباره‌ی سه آلبوم از موسیقی ایران صحبت کرده‌ایم. دوستان عزیز لطفاً شنوکاو را در یوتیوب ببینید و نظرتان را برایمان بنویسید. 🌿🎶 #شنوکاو #بکار #رادیو_سرگذشت @bekar_spotify @radiosargozashtt @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 دوست هنرمندی در 📱 (توییتر سابق) پرسش بسیار جالبی مطرح کردند؛ چند وقت پیشا به چت جی‌پی‌تی گفتم یه کار موسیقی برام طراحی کنه که تو فلان دستگاه و بیسار گوشه و فلان درجه و اینا باشه. نتونست. ‏یعنی پس خداروشکر جای منو نمی‌گیره؟ خیالم راحت؟ چندوقتی است که خواندن و یادگرفتن درباره این موضوع برایم بسیار جالب‌تر شده؛ آیندهٔ موسیقی ایران و #هوش_مصنوعی یا #هوشوار («هوشواره»، به قول این اینفلوئنسر زبان فارسی که ویدیوهای جالبی تولید می‌کند) با توجه به آن‌چیزهای کوچکی که تا الان یادگرفتم، پاسخ به این پرسش را با فهم خود مینویسم؛ اگر داده و امکانات کافی در اختیارش باشد، هوشواره در آینده‌ای نه‌چندان دور احتمالاً می‌تواند کارهایی انجام دهد که امروز باورش برایمان خیلی دشوار است. هرچه رویکرد خلاقانه شما شخصی‌تر و از الگوهای موجود در داده‌های آموزشی آن متفاوت‌تر باشد، بازتولید یا شبیه‌سازی آن برای هوش مصنوعی دشوارتر خواهد بود. با همه این‌ها، احتمالاً خود هوش مصنوعی هم می‌تواند با گسترده‌تر شدن داده‌ها و توان تحلیل و پردازش، به رویکردهای تازه‌ای برسد. رویکردهایی که شاید حتی با شکل خلاقیت انسانی متفاوت باشند. اما خبر (نمی‌دانم بد یا خوب) این است که #موسیقی_ایرانی نه آن‌قدر برای سرمایه‌گذاران این شرکت‌ها ارزش دارد که به آن بپردازند، نه آن‌قدر دانشگاه‌های ما اهل این‌گونه تحلیل و پردازش‌ها برای موسیقی ایرانی هستند. نهایتاً حسودی و رقابت در حباب فرسوده، کوچک و آلوده فرضی موسیقی ایران. نسل پیشکسوت هم که به شوراهای عالی 🥒خیار و 🍏🍎 سیب‌خوری مشغول هستند. 🤦🏻‍♂️😁 @siavashkamkar 🥰

🥰😺🥰🖋🥰 دوستان نزدیکم مرا به مثال‌های عجیب و گاهی طنز 😁(🟣) می‌شناسند. درباره نظرهای دوستان هنرمند نسبت به استفاده از #هوش_مصنوعی، مثالی به ذهنم رسید: (شاید در نگاه اول بی‌ربط به نظر برسد.😀) انتظار آدم‌ها از هوش مصنوعی، به نظرم شبیه انتظارشان از پول🎰 است. در هر دو، می‌توان فقط نشست و انتظار داشت که معجزه کند و خودبه‌خود کار را دربیاورد. یا می‌توان با فکر، تعامل، برنامه‌ریزی و حفظ رویکردی نقادانه، از آن بهره گرفت و به نتایجی #نسبی بهتر، کیفی‌ و مفیدتر رسید. @siavashkamkar 🥰

🥰📖🥰📖🥰 چند وقتی است تعداد پیام‌های محبت‌آمیز شما در کامنت یا پیام‌های خصوصی(دایرکتِ کانال) و دایرکت اینستاگرام دربارهٔ نت قطعاتم نسبی بیشتر شده است. تمام تلاشم را می‌کنم تا در چند ماه پیش رو (امیدوارم دیرتر از پاییز نشود) کتاب قطعات سنتورنوازی با نام « #پلنگ‌چال » را منتشر کنم؛ کتابی که شامل نت بیشتر #تکنوازی‌ های #سنتور من تا امروز است. پیش‌تر در کتاب #رقص_مضراب شش قطعهٔ # نوای_بی‌عنوان #ایزدایان قسمت دوم قطعهٔ #از_آب‌ها_به_بعد #سکنجبین #سمج #تشویش و #رهاوی در کنار قطعات دوستان هنرمندم #مهیار_طریحی و #مصطفی_مومنیان منتشر شده بود که امیدوارم از آن کتاب نیز استفاده کرده باشید کتاب آموزشی برای دورهٔ میانی سنتورنوازی را هم شاید بیش از سه سال است که به همراهی دوست هنرمند و عزیزم #علی_ابراهیمی در حال نوشتن آن هستیم و البته نام آن #وَرزان است. امیدوارم در آینده‌ای نه‌چندان دور تقدیم حضور شما شود. حقیقتاً برای ما کیفیت کار از زمان انتشار آن مهم‌تر بوده، وگرنه این کتاب به لطف و همکاری علی عزیز که سپاسگزار او هستم، تا امروز منتشر شده بود. @siavashkamkar 🥰

Siavash Kamkar pinned «🥰📱🥰📱🥰 دربارهٔ تکنوازی «کردی بیات» ۲ (شاید بهتر باشد بنویسم: به بهانهٔ کردی بیات) دربارهٔ چرایی اینکه موسیقی دستگاهی ایران را هفت دستگاه و پنج (یا شش) آواز می‌دانند، اختلاف‌نظرهای زیادی میان بزرگان #موسیقی_سنتی وجود دارد. بعضی اتنوموزیکولوگ‌ها آن را «موسیقی…»

🥰📱🥰📱🥰 «گوڵنیشان» تنظیم و اجرای گروه #کامکارها در دهه هشتاد ۱۳۸۰. در این اجرا ۲ قطعه دیگر از فرهنگ «کوردی بادینی» Kurdî Badînî «کابوکی و شلیره» با تنظیم اولین استاد تئوری، هارمونی ارکستراسیون و آهنگسازی من؛ #هوشنگ_کامکار و صدای عموی عزیزم #بیژن_کامکار. @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 «گوڵنیشان» تنظیم و اجرای گروه #کامکارها 🎶 دهه هفتاد ۱۳۷۰ @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 💚اطمینان و اعتماد به‌نفس جناب حسن‌ خان کسایی💚 «اساس» کرد بیات @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 جناب عبدلله خان دوامی و نام «کُردی‌بیات» @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 سرتان را درد میاورم با این افکار پراکنده، اگر دوست داشتید، شاید یک بخش سومی هم نوشتم. 🤦🏻‍♂️😀🎶 برای رفع خستگی شما دوستان عزیزم، اجرای اصلی قطعه #گولنیشان را با اجرای گروه #کامکارها به همراه نمونه‌های صوتی پست میکنم. @Siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 دربارهٔ تکنوازی «کردی بیات» ۲ (شاید بهتر باشد بنویسم: به بهانهٔ کردی بیات) دربارهٔ چرایی اینکه موسیقی دستگاهی ایران را هفت دستگاه و پنج (یا شش) آواز می‌دانند، اختلاف‌نظرهای زیادی میان بزرگان #موسیقی_سنتی وجود دارد. بعضی اتنوموزیکولوگ‌ها آن را «موسیقی کلاسیک ایرانی» می‌نامند که من، به دلایل زیادی، «موسیقی سنتی» را مناسب‌تر می‌دانم. شاید بعدها دربارهٔ چرایی این ادعا، به‌عنوان یک موزیسین تجربی (نه اتنوموزیکولوگ)، بیشتر بنویسم. دربارهٔ انتخاب نام دستگاه‌ها و آوازها نیز، هرچند در دهه‌های اخیر پژوهش‌های بیشتری انجام شده، همچنان نمی‌توان با اطمینان کامل حرف زد. طبیعتاً اگر واژه‌ها برای ما حاوی معنا و ارزش باشند، نام «کُردی بیات» این احتمال را به ذهن می‌آورد که باید نسبتی با موسیقی کُردی داشته باشد؛ همان‌طور که دربارهٔ «بیات ترک» (یا بیات زند) نیز چنین پرسشی مطرح می‌شود. در «درآمد» بیات کرد نیز می‌توان شباهت‌هایی با بسیاری از ملودی‌های اصیل کردی یافت؛ به‌ویژه در موسیقی نواحی‌ای که امروز در شمال عراق و جنوب شرقی ترکیه قرار دارند و یکی از مهم‌ترین مراکز آن، دهوک در اقلیم کردستان عراق و حوزهٔ فرهنگ کردیِ #بادینی است. ملودی «گولنیشان» را نیز دقیقاً به همین دلیل انتخاب کردم؛ چراکه از ملودی‌های شناخته‌شدهٔ موسیقی کردیِ حوزهٔ بادینی است و دوست داشتم اجرای بیات کرد، بیشتر «کُردی» صدا بدهد. جالب است هنگامی که ردیف میرزاعبدالله، به روایت نورعلی‌خان برومند و شاگردانش، را بررسی می‌کنیم، بیات کرد آواز بسیار مختصری است. هر علاقه‌مندی که متعصب به حفظ روایت و دسته‌بندی #میرزاعبدالله که به زیبایی آن را #ردیف نامیده، نباشد، احتمالاً از خود می‌پرسد چرا #بیات_کرد یا #کردی_بیات را یک آواز مستقل در نظر گرفته‌، اما مثلاً مخالف سه‌گاه را، با آن وسعت، تنها یک گوشه دانسته‌؟ اینجا باید به نکته‌ای اشاره کرد؛ مخالف سه‌گاه در صورتی می‌تواند استقلال مُدال به عنوان آواز پیدا کند( به ویژه در مقابل اصفهان) که فاصلهٔ نتِ ماقبلِ شاهد تا شاهد، مُجَنَّب (سه‌چهارم پرده) باشد؛ درحالی‌که در بیات اصفهان این فاصله، بقیه (نیم‌پرده) است. همین تفاوت، یکی از دلایل تمایز تاریخی این دو فضاست. اگر اصفهان ِ قدیم را در نظر بگیریم دیگر این نکته بی معناست. نمونه‌ها و شباهت‌های دیگری نیز وجود دارند که اگر تعصب‌ها کنار گذاشته شوند، می‌توانند به فهم بهتر موسیقی سنتی کمک کنند. شاید بتوان گوشه‌هایی را که فقط به دلیل تفاوت روایت‌ها یا تفاوت‌های ظریف اما مهم، نام‌های گوناگونی پیدا کرده‌اند، دوباره بررسی و دسته‌بندی کرد. مانند حجاز در ابوعطا و حسینی در شور. منظورم حذف روایت‌ها یا نادیده‌گرفتن سنت نیست. بلکه شاید بتوان با نگاهی تحلیلی‌تر، این موسیقی بسیار زیبا و غنی، این گنجینهٔ ارزشمند، را برای نسل‌های بعدی روشن‌تر و منسجم‌تر طبقه‌بندی کرد. برای آهنگسازانی هم که با پیشینهٔ موسیقی کلاسیک غربی به سمت موسیقی سنتی می‌آیند، درک این مفاهیم بسیار آسان‌تر خواهد شد برگردیم به کردی بیات. در روایت‌های متکی به نورعلی‌خان برومند، گوشه‌هایی مانند قرایی نیز دیده می‌شود که دقیقاً با همین بستر نغمگی و ملودی‌ها ، در آواز افشاریِ برخی روایت‌های دیگر نیز حضور دارد. به نظر من اگر موسیقی کردی را ملاک قرار دهیم، می‌توان این گوشه را با افشاری سازگارتر دانست. در مراحل تمرین، به این فکر می‌کردم که شاید به همین خاطر پدرم #پشنگ_کامکار در روایتی که از ردیف میرزاعبدالله ارائه کرده‌اند، گوشهٔ قرایی را در بیات کرد حذف کرده‌اند. در ردیف ابوالحسن صبا بیات کرد را در نسخه های صوتی و مکتوب پیدا نکردم. اما هنگامی که نسخه‌های صوتی #حسن_کسایی و #عبدالله_دوامی را گوش می‌کنیم، هر دو اجرای مختصری از بیات کرد دارند. ( #سابجکتیو: که بسیار زیبا و اصیل است.) عبدالله دوامی در آغاز روایت، نام «کردی بیات» را به کار برده. مطمئن نیستم این نام‌گذاری سهواً بوده یا عمداً، اما چون با نگاه من برای یافتن نسبت میان ملودی‌های کردی و آواز بیات کرد همسو بود، همین نام را برای این اجرا انتخاب کردم. در اجرای حسن کسایی نیز تحریری (که به #تحریر_بلبلی در ردیف میرزاعبدالله شباهت دارد) مورد تأکید قرار گرفته و ایشان میفرمایتد: به نظر من، اساس بیات کرد همین تحریر است. پس به تاثیر از این اجرا، همین تحریر را پس از جملهٔ اول، جمله اول بر روی بیتی از سعدی: امیدوار بود آدمی به خیر کسان مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان با این ترتیب اجرا کردم: «امیدوار بود»؛ آکوردهای سه‌صدایی «امیدوار بود»؛ آکوردها «آدمی» «به خیر کسان» و سپس اجرای کامل بیت و تکرار آن. دو بار اجرا کردم و پس از آن، اجرا تا آغاز قطعهٔ «گولنیشان» کاملاً بداهه است. @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 «چوون» بخش سوم و پایانی مجموعه تکنوازی «کُردی بیات» «چوون» در کُردی کُرمانجی مصدر فعل «رفتن» است و همین واژه در کُردی سورانی نیز با معنای رفتن و عزیمت به کار می‌رود تم اصلی این قطعه را از مقدمهٔ تصنیف «ماهم»، از آلبوم 📱«خلوت»📱، برگرفته‌ام. در یکی دو هفتهٔ پیش از ضبط، در تمرین‌ها با این تم بازی می‌کردم و مسیرهای مختلفش را می‌آزمودم، اما قطعه از پیش ساخته و تثبیت نشده بود و فرم نهایی آن در همین اجرا شکل گرفت. این اجرا خالی از ایراد نیست، اما به‌خاطر حس‌وحال، کیفیت نسبی اجرا و فرمی که در جریان بداهه‌نوازی شکل گرفت، تصمیم گرفتم همین برداشت را منتشر کنم. نت قطعه را نیز بر اساس همین اجرا خواهم نوشت. @siavashkamkar 🥰

🥰📱🥰📱🥰 پلاس جانسون (Plas Johnson) نوازنده ساکسیفون تنور که مشهورترین اجرای او سولوِ آغازین قطعه «The Pink Panther Theme» ساختهٔ هنری مانچینی بود، در سن ۹۴ سالگی درگذشت. پ.ن؛ فکر کنم اگر از آن زمان استریم‌ها را میشمردند از پر شنونده ترین سُلو‌های تاریخ باشد. و واقعا اجرای بسیار بسیار عالی‌ای دارد. البته ایشان سلو‌های بسیار شنیدنی دیگری هم داشتند، ولی اَمان از آن کاری که هنرمند با آن شناخته میشود! به نظر من از اینکه صدای زیبای سازش باعث تربیت شنوایی میلیارد‌ها انسان شد باید از او سپاسگزار باشیم. کار اصلی ایشان هم نوازندگی بود. #SessionPlayer @siavashkamkar 🥰

📺📺📺 انتشار موسیقی امروز فقط آپلود کردن یک فایل نیست. در قسمت تازهٔ بکار دربارهٔ متادیتا، شناسنامهٔ دیجیتال اثر، دیستریبیوترها، اسپاتیفای، SongDNA، تیک سبز، و مواجههٔ موزیسین مستقل با واقعیت جدید هوش مصنوعی صحبت کرده‌ام. @Bekar_Spotify

🥰📱🥰📱🥰🖋 دربارهٔ تکنوازی «کردی بیات» ۱ سنتور و مضراب‌ها ساز سنتور این تکنوازی با سنتور لاکوک (قبلاً درباره سنتور لاکوک،سل کوک در این ویدیو‌ها توضیح دادم) ساختهٔ داوود شیرازی (چوب آزاد)، اجرا شده است؛ سازی بسیار خوش‌صدا، یکدست و خوش‌لحن(با سلیقه من). با اینکه داوود اهل شیراز است، اما موسیقی کردستان و البته بسیاری از موسیقی‌های مناطق مختلف ایران را می‌توان به‌راحتی با این ساز اجرا کرد. با وجود گرما و رطوبت بالای این روزها، به‌ویژه داخل استودیو، این ساز هم از نظر پایداری کوک و هم از نظر برگشت مضراب همراهی بسیار خوبی داشت. در مراحل بعد از ضبط نیز به پالایش بسیار کمتری نیاز دارد و به نظرم کیفیت صدای خودش، مهم‌ترین ویژگی آن است. پیش‌تر قطعهٔ «📱 نیم 📱» را نیز با همین ساز اجرا کرده بودم. یکی از نکات جالب آن، نوفه‌های کمتری مانند گز، وز و صداهای ناخواستهٔ مشابه است که باعث می‌شود در کنار عناصر الکترونیک نیز همنشینی راحت‌تر و طبیعی‌تری داشته باشد. داوود، در کنار چند دوست عزیز دیگر، از سازگرانی است که واقعاً سازهایشان را بسیار دوست دارم. همیشه هم وقتی هنرجویان دربارهٔ انتخاب ساز از من سؤال می‌کنند، نام‌هایی مانند داوود، علیرضا، احسان و جواد را مطرح می‌کنم(درباره همه‌ عزیزان بیشتر خواهم نوشت)؛ عزیزانی که در سال‌های گذشته آثار مختلفم را با سازهای آن‌ها اجرا کرده‌ام. هرکدام از این عزیزان نگاه و ویژگی‌های خاص خود را دارند و در بعضی جنبه‌ها، خصوصیات بسیار دوست‌داشتنی و منحصربه‌فردی در سازهایشان دیده می‌شود. در واقع، من آثارم را با آن‌ها شریک هستم. مضراب‌ها: مضراب‌های این اجرا ساختهٔ میلاد مهرآبادی است. میلاد، پیش از آنکه سازندهٔ مضراب باشد، نوازنده‌ای بسیار خوب، انسانی دقیق، منظم، دوست‌داشتنی و خاص است. به نظرم همین شناخت عمیق از نوازندگی و مهمتر از آن نوازنده باعث شده مضراب‌هایش، علاوه بر کیفیت ساخت، بسیار خوش‌دست باشند یا به قول اهالی اکادمی «اِرگونومیِ شخصی ساز» و بی‌شک به راحت‌تر نواختن و اجرای بهتر کمک کنند. او برای هر دست و هر نوازنده، آن‌گونه که تجربه و نگاهش تحلیل می‌کند، مضراب می‌سازد. میلاد این مضراب‌ها را سال‌ها پیش برایم ساخته، اما هنوز هم خوش‌صدا و خیلی خوش‌رکاب هستند. در یکی دو هفته‌ای که مشغول تمرین برای ضبط این اجرا بودم، تقریباً هیچ روزی نبود که بعد از تمرین با خودم نگویم: «میلاد، دمت گرم… عجب مضرابی ساختی.» در پست‌های بعدی، دربارهٔ کوک، منابع صوتی و……این اجرا خواهم نوشت. 📱پروفایل اینستاگرامِ مضراب‌های میلاد📱 📱پروفایل اینستاگرام سنتور‌های داوود📱 پانوشت: داوود را آخرین بار دی‌ماه دیدم. میلاد را هم اگر اشتباه نکنم، سال ۱۴۰۲ یا ۱۴۰۳. این چند خط صرفاً تجربه و نظر شخصی من است. هیچ‌کدام از این دوستان حتی خبر هم ندارند که چنین چیزی نوشته‌ام. @Siavashkamkar 🥰

Siavash Kamkar pinned «🥰📱🥰📱🥰📱 «کُردی بیات» در پلتفرم‌ها منتشر شد! 📱«اسپاتیفای» 📱«اپل موزیک» 📱«ساندکلاود» 📱«یوتیوب» 📺«تایدال» در پست‌های بعدی توضیحات بیشتری درباره این تکنوازی خواهم نوشت. @siavashkamkar 🥰»

🥰📱🥰📱🥰📱 «کُردی بیات» در پلتفرم‌ها منتشر شد! 📱«اسپاتیفای» 📱«اپل موزیک» 📱«ساندکلاود» 📱«یوتیوب» 📺«تایدال» در پست‌های بعدی توضیحات بیشتری درباره این تکنوازی خواهم نوشت. @siavashkamkar 🥰

سه سال از انتشارِ آلبومِ خلوتِ ما گذشت… سیاوش کامکار هانا کامکار Three years have passed since the release of our album, Khalvat. Siavash Kamkar Hana Kamkar https://open.spotify.com/album/3wda5jQEoqKWJrXGBrg60f?si=5FjRC72UQ_2wqJfbbj-lPQ&utm_source=copy-link @manmasoulezaminam @Siavashkamkar