Blues ☽̶☾

پدربزرگم برامون شعر میخوند... یا قصه می‌گفت... بعد داییم از بعضی‌هاش ویدیو گرفته... یا صداش رو ضبط کرده... دلم میخواد اگه یه روز این مغازه‌ی مد نظر خودم رو زدم یه قفسه‌هاش از این رادیو یا واکمن‌های قدیمی بذارم... پایینش هم کاست‌های قصه‌های پدربزرگم... نمیدونم صداش چه جادویی داشته که از بزرگ‌ترین تا کوچیک‌ترین رو ساکت پای حرف‌هاش می‌نشوند... همه‌ی قصه‌هاش رو حفظ شده بودیم ولی هر بار ازش می‌خواستیم باز دوباره بگه...

یکی از قشنگ‌ترین لذت‌های زندگی اینه که حتی وقتی پدربزرگت نیست... هم چراغ خونه‌‌ش روشن باشه... هم درش به روی همه باز باشه... هم همه چیز حس و حال قدیم خودش رو حفظ کرده باشه... هم رسم و رسومات خونه سرجاش باشه...

یه طور دیگه‌ای خوشمزه بود...

نذری دلچسبی بود

این رو خوندم راستش ناراحت شدم... خودم تا حالا فقط یک بار فیل رو توی سیرک دیدم و تجربه‌‌‌ی دیگه‌م فقط مربوط به مستند Our Planet بود. (من عاشق این سری‌ام حتما ببینین...Planet Earth، Blue Planet، Our Planet و...) فکر کنم توی آینده کلا زمین دیگه جای زندگی نباشه...

🐘 ۱۲ آگوست؛ روز جهانی فیل روز جهانی فیل توی سال ۲۰۱۲ به ابتکار پاتریشیا سیمز که فیلم‌ساز کانادایی هستش و بنیاد «معرفی مجدد فیل‌ها در تایلند» شکل گرفت تا توجه مردم دنیا رو به وضعیت فیل‌ها جلب کنه. اما چرا فیل‌ها به چنین روزی احتیاج دارن؟ 🐘 یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها شکار غیرقانونی برای عاجه. عاج فیل هنوز در بعضی نقاط دنیا ارزش اقتصادی بالایی داره و همین باعث شده فیل‌های زیادی فقط به خاطر عاجشون کشته بشن. از طرف دیگه زیستگاه فیل‌ها هم روزبه‌روز کوچیک‌تر می‌شه. با گسترش شهرها... کشاورزی و جاده‌ها، جنگل‌ها و دشت‌هایی که زمانی محل زندگی فیل‌ها بودن از بین میرن. وقتی فیل‌ها برای پیدا کردن آب و غذا وارد زمین‌های کشاورزی یا روستاها می‌شن درگیری بین انسان و فیل هم بیشتر می‌شه. جمعیت فیل‌های آفریقایی توی گذشته حدود ۵ میلیون رأس بود، اما امروز کمتر از ۴۰۰ هزار رأس باقی مونده. فیل‌های آسیایی هم وضعیت خوبی ندارن و جمعیتشون در طبیعت حدود ۴۰ هزار رأس تخمین زده می‌شه. واقعا باورتون میشه همینقدر فیل توی دنسا باقی مونده؟ و یه نکته جالب درباره فیل‌ها اینه که واقعا موجودات باهوشی هستن. 🥹 حافظه‌ی خوبی دارن... روابط خانوادگی پیچیده‌ای بینشون وجود داره و معمولا گله‌ها توسط ماده‌های مسن‌تر و باتجربه‌تر هدایت می‌شن. حتی برای اعضای مرده‌ی گله هم واکنش‌هایی شبیه سوگواری نشون میدن... حتی اگه یه بچه فیل به دنبا بیاد ول ماده‌های گله مراقبشن و یه بچه فیل هیچ‌وقت تنها نمی‌مونه... فیل‌ها برای طبیعت هم خیلی مهمن. وقتی توق جنگل‌ها حرکت می‌کنن، مسیرهایی ایجاد می‌کنن به پخش شدن بذر گیاهان کمک می‌کنن و با تغییر دادن پوشش گیاهی، روی محیط اطرافشون اثر می‌ذارن. به همین دلیل بهشون گاهی «مهندس‌های‌ اکوسیستم» هم میگن. البته فقط فیل‌های وحشی نیستن که با مشکل روبه‌رو هستن. خیلی از فیل‌های اسیر، مخصوصا توی صنعت گردشگری، شرایط مناسبی ندارن و ممکنه ساعت‌های طولانی در محیط نامناسب نگهداری بشن یا مجبور به انجام فعالیت‌هایی بشن که با رفتار طبیعی‌شون فاصله داره.  روز جهانی فیل قرار نیست فقط یه مناسبت توی تقویم باشه... قراره یادمون بندازه که این حیوانات باشکوه برای ادامه‌ی زندگی به زیستگاه امن، حفاظت در برابر شکارچی‌ها و رفتار درست انسان‌ها نیاز دارن. بعضی وقت‌ها نجات یک گونه از همین‌جا شروع می‌شه. از اینکه درباره‌ش بدونیم... براش اهمیت قائل بشیم و انتخاب‌های آگاهانه‌تری داشته باشیم. 🐘🌿

🥒💚

امروز روز جهانی هیپ‌هاپ هستش... تاریخچه‌ی جالبی داشت... اول صبحی از چت‌ جی‌پی‌تی بخواین براتون بگه... در پایان توضیحاتش جی‌پی‌تی عزیز من گفت... هیپ‌هاپ فقط موسیقی نیست؛ صدای کسانی‌ست که از حاشیه‌ها بلند شدن و دنیا رو مجبور کردن بهشون گوش بده.

داستان از اینجا شروع میشه که کیم‌سوجین که یک مستندساز هست... براب تهیه مستند یه استاد مهرسازی نابینا اقدام میکنه. ایم دونگ‌هوان پسر همین مرد... این بین یه خبری بهش میرسه که بقایای جسد یک زن پیدا شده... و احتمال میدن این زن به قتل رسیده باشه... به خاطر اینکه حدود ۴۰ سال از این ماجرا گذشته... دونگ‌هوان اولش تصمیمی برای پیدا کردن حسد مادرش نداشته... مراسمی برای مادرش میگیره و جای قاب عکس خالی بوده... چون هیچ عکسی از مادرش نداشته... خاله‌هاش میان برای مراسم و میگن اونقدری مادرش زشت بوده که هیچ وقت کسی ازش عکس نگرفته و خودش هم موهاش همیشه توی صورتش بوده.... و قصه از تلاش برای پیدا کردن عکس... میرسه به کشف راز قتل مادرش... فیلم روند آروم و قصه‌گویی داره... بیشتر از اینکه یه معمای قتل باشه... یه داستان تلخ درباره‌ی تنهایی، قضاوت اجتماعی و آدم‌هایی هستش که پشت تصویری که دیگران ازشون ساختن... گم میشن. • The Ugly 2025 #OrangyTv

یه بار توی ماشین یه آهنگ از هایده گذاشته بودم... با بابام داشتیم گوش می‌دادیم. بابام خیلی اهل نظر دادن در مورد آهنگ نیست... گوش میده همین‌طوری. آهنگ قبلی مال یکی از خواننده‌های امروزی بود. خلاصه رسید به وسط‌های آهنگ هایده یه‌دفعه بابام گفت: «ولی قدیما عجب خواننده‌هایی داشتیم... الان همه علی‌ورجه‌ای شدن.» گفتم: «علی‌ورجه‌ای دیگه چیه؟» گفت: «علی‌ورجه اسباب‌بازی زمان ما بود. یه عروسک چوبی بوده که با دو تا چوب و نخ به هم وصل می‌شد. نخ رو می‌کشیدن این چوب‌ها تندتند بالا و پایین می‌شدن و تکون می‌خوردن. گوشه و کنار خیابون هم می‌فروختنش... دست همه یکی بود.» بعد گفت: «این خواننده‌ها هم مثل علی‌ورجه‌ای هی تندتند فقط بالا و پایین می‌پرن که از بقیه عقب نمونن... شعرهاشون دم‌دستی شده.» از اون روز هر وقت به این اصطلاح فکر می‌کنم می‌بینم شاید فقط درباره خواننده‌ها نباشه. گاهی خود ما هم علی‌ورجه‌ای می‌شیم... مدام بالا و پایین می‌پریم فقط چون همه دارن همون کار رو می‌کنن. چون ترنده. چون توجه می‌گیره. چون می‌ترسیم اگر شبیه بقیه نباشیم دیده نشیم یا از قافله عقب بمونیم. در حالی که قرار نیست هر چیزی که همه می‌خوان... برای ما هم خواستنی باشه. قرار نیست هر مسیری که بقیه میرن حتما مسیر ما باشه. و قرار نیست برای چند لحظه توجه بیشتر چیزی رو انتخاب کنیم که با خودمون جور نیست. برای خودتون یه شأنی قائل باشید. اگر چیزی رو دوست ندارید... فقط چون مد شده سمتش نرید. اگر مسیری رو انتخاب کردید که کمتر کسی میره فقط به خاطر نگاه بقیه عوضش نکنید. لازم نیست همیشه بلندتر از بقیه باشید تا دیده بشید... گاهی ارزش آدم دقیقا به اینه که برای دیده شدن خودش رو به هر شکلی درنمیاره. دنیا پیچیده‌تر از اونیه که آدم‌ها را به «خوب» و «بد» و «باحال» و «بی‌کلاس» و «ترند» و «قدیمی» تقسیم کنیم. لازم نیست برای متفاوت بودن... عمدا خلاف همه رفتار کنیم... همون اندازه که لازم نیست برای پذیرفته شدن شبیه همه بشیم. اگه قراره چیزی رو انتخاب کنیم دست‌کم بدونیم چرا انتخابش کردیم. علی‌ورجه نباشیم... با هر نخی که کشیده شد... بالا و پایین نپریم. خودمون انتخاب کنیم کجا بایستیم کجا حرکت کنیم و اصلا آیا لازم هست حرکت کنیم یا نه.