Bosseriaᐛ

this crazy funny joke i know now (i love him). i love giving away the context in a very literal way when i tell a joke. like, i'd add details in an exact way after the punchline. it's inside parentheses, of course, i wouldn't want to spoil it for those who would rather think and see, not just be exposed to the truth. people read it, and i assume that could deepen the laughter, somehow. with you, i want the words, "i love him," among the far stretched curvy hands. i'm not saying this is a joke (what we have makes people shed tears of joy). i want them to remember us like we are right now, at this moment of time (when i laugh at your stupid joke about some girl or guy i haven't met, yet, but i actually know because i see things from your tall point of view). every photo's taken wrong in the rearview, but it's fine. as long as i get to see things from your wild eyes, i'd laugh at the words you choose, and i'd pause whenever you pause. (i'd pause the book i'm reading, the jacket i'm knitting, and all the exquisite details i've been misreading my whole life). i'd love you in between the p-pauses and st-stops (i'd haunt you even if i die sooner than one of your sentences comes to an end). i'd love you so much deeper than these trends, and i'd love you the way a very young woman thinks taylor swift writes or reads in novels. i'd love all your parts as if they're mine (i'd get on my tiptoes to kiss your eyes). and i know all too well i'd forget all of my flaws.

well, i'd take off my shoes to walk in a new forest with you; i don't want damaged feet when running by your side, and they've been cold long enough for me to know when to stop. your touch feels like branches of an ancient olive tree beckoning me to come over. i come over just to whisper, "good night, my sweet, sweet, cherry wine." nothing more could satisfy the burn behind my abused glistening eyes than a cold hand holding mine like you see me by the finish line. nothing less can bruise me up on a random tuesday night but a syrupy cough leaving your throat in the form of a sigh. i've sighed before and i sigh now, knowing full well i'd take this road with you, take a hundred thousand pictures of your stupid finger pointing at a birdhouse up high on a tree. i count many times, back and forth, from one to three, before i lean in to place the first wounded seal on the edges of this rumbling stream. you don't waste time pulling me in, and it's so green i swear i can see hints of god in the way you look at me in this abandoned apocalyptic parking lot where cars go, and go, and leave, to never come back. i now know, i will always come back to this park scene of us splattered on the grass, green enough to leave marks for the rest of these clovers unlucky lives. i now hope you will lock eyes with me in the movie theater when i am playing your favorite scene; cause i promise you will always be seen by me, if you stay close enough to the green screen.

yes, of course i'd love texting you now, because that artist released a new album. you'd be happy for a while, seeing my name again on your stupid old phone, but i'd say no, in mere seconds. i don't want this again, not with you, nor with anyone else from this goddamn rotten population of broken pieces. yes, our favorite band's new song is playing loud as fuck in my poor ears. yeah, i need to tell someone about that, say something about how it makes me feel. yet again, i have no soul ready to listen to my miserable obsessions. i was gonna say, "i deserve it," but i love myself way more than that these days, so, to hell with anyone who doesn't. these are all mismatched socks put in the wrong drawers, anyways. yes, i know too many people want my body and exactly around half a man who'd take a breath, pause, and stare at the gaping hole on my wall where i used to stay. i am all scattered now in a much more meaningful way. it takes a whole army to gather the pieces. what can half a man do with all these long lost puzzle pieces? i gently poke the empty space in my arms with a phantom tumor of touch left in my system, from when i loved so loud once, a thousand years ago in that prison. what can i offer but handcuffed wrists, torn open stitches, and music no one likes to listen to, anyways?

i wrote you a goodbye letter and it was so me, i still use it to break ties with new people. you look more like a junkie now. i remember, still remember how you played your laughter soundtrack everytime i said something about someone else, just to banter. i wanted it to be you so bad i forgot the letters to your actual real name. and you took advantage of every little mistake, all the poems i wrote, the stuff i made. i can't ever hold you again if i don't murmur in your pierced ears how much i miss what we had when we were younger. i still hold my head high around you, i tremble, saying, "you were scared." in reality, you were just a deer caught in the daylight of my burning years. you were there just to be there, when i loved like i could never, anymore. i'm sorry that it rained, sorry i forgot your name, or how you stared at me like you saw a silhouette of your own face. it was never my fault, not yours either. i think our names don't match eachother on the cover letter. i think i'd prefer less coffee on workdays. i think it's all said and done, think the movie's over. we should get up before we start becoming sober. it was inevitable, we'd said goodbye more than twice in less than a year. it's done, honey, i think we're over.

i'm getting used to writing shorter sentences, smaller words. if you look closer, you'd see only two safety swords. i know they're not swords, but safety pins. and i know i'm only good enough if you close your eyes when i jump too high, or too low, if you care to try harder and catch me down the road. i'm getting used to feeling short-term flows of creativity in these bones. i avoid, i avoid, i avoid everything daring to come close. i shut the doors on your mom and your dad and all your ghosts. it's not my baggage to carry. i'm not reaping what i never sow. i'm getting used to blowing lighter cigarette smokes; not much philosophy behind it, i'm only getting old. and when you grow up, you realize you're just bored and not in love. you can never know love, you tiny weeping crow. i'm getting used to carrying my bag of bones down the river, wash them by the shore. each day, i sing them to a deeper slumber like the love i've never known; like the love us crows wouldn't spoil. i cleanse them of my sins, carry back the bones to where they belong; to tiny soldiers on the way up. i'm going down, anyways, with no safety swords. wanna come, you tiny little weeping crow?

من زاده شدم که خداحافظی کنم با این، با اون، با دور، با نزدیک، با خانواده و دوست و آشنا و هر کوفت و زهرماری که قابلیت رفتن رو داره. این ترک‌شدنه هم هیچ‌وقت عادی نمی‌شه، حتی وقتی خودت اونی هستی که آخرین جمله رو گفتی، حتی وقتی می‌دونی قراره چند وقت دیگه دوباره ببینی‌ش، حتی وقتی مُرده و فقط تو نیستی که تنها گذاشته شدی. رفتن، رفتنه. مثل خداحافظی با همکارت نیست که قراره فردا صبحش دوباره باهاش دست بدی و در مورد مزخرف‌بودن رئیستون،‌ حرف‌هاش رو تأیید کنی. رفتن، جگرت رو می‌سوزونه و هر دفعه، تیکه‌ای ازت رو توی اسید باقی‌موندن خودت، حل می‌کنه.‌ کاش هر کی می‌رفت،‌ اون تیکه رو می‌برد با خودش؛ حالا که فقط استخون و بخش‌های هضم‌نشدنی‌ش موندن زیر دست‌وپای خودم، یادآوری روزهایی‌ که بود، آسون‌تره و دردی که می‌پیچه توی نبودنش،‌ قوی‌تر. آدم‌ها می‌رن و میان و می‌رن و میان و هر بار،‌ بخشی ازم کنده می‌شه و بدترین قسمتش اینه که باید یه‌جوری لبخند بزنم و به همه سلام کنم انگار که هیچی عوض نشده. من همونم، تو همونی، اونی که رفته هم همونه؛ فقط دیگه این‌جا نیست. تیکه‌ی سیصدوچهل‌و‌چهارم قلب من هم همین‌طور؛ دیگه سر جاش نیست.

you have sex on a bed once, and it's tainted for life; why is my body so resistant to color? i've painted me by the hands of a talented black widow. she was sharp, leaving intricacies everywhere but on my heart. still no color bringing me back to life. and that heart is where the walls are the highest. it's cleaned every few months of all that has color. no gloss or mask can stick to a concealing bruise on the junkyard of skin on my thighs. everybody seems keen before visiting the shrine of boring paleness, on my lower back. hands have landed around my throat; none could satisfactorily shut me up for good. this body is a slippery slope. it's adorned with glass walls and beeswax. i am unable to let water or light in and i'm drowning in sunshine from within; but where's the darkness, coming undone, before i take the staircase, and i jump, so ambiguously aiming for the sea of blood? would the blood paint me white? or will i sit through my own wedding, unmarked and hidden, like a poodle whose owner's recently moved to some cold place like canada? and i only ask for one thing you cannot provide. will i feel like a mural on the wall, with only one single admirer, wuthering heights, and color on my ivory bones? for once, would i be able to send you an address, sit tight in my mom's wedding dress i have never washed, and await being tainted for life, somewhere to which i finally feel like i belong? no. this battleground could never be contaminated with pathogens of love; only lust that's removed by the windshields the second it's done. it's always wishful thinking with me. you never stood a chance with a green sharpie and artsy overalls; because i've tried to bathe in color, growing up. you're wasting your ink on a cursed bloodline of unmarked dolls. give up. get gone.

میلیون‌ها سیگار کله‌خالی روی فرش افتادن، منم یکی از همون‌ها. این‌همه دود می‌پره هورتی بیرون از دهن همه‌ی این آدم‌های رنگی‌رنگی، منم یه فیشششش از همون‌ها. اصلاً من هم یکی از همون آدم‌هایی که می‌آن و می‌رن. من هم یکی عین این‌ عزیزان دلی که شب یه چیزی می‌گن و صبح، گم‌وگور می‌شن توی دشت و کوهستان. من هم این‌شکلی، من هم اون‌شکلی. چه فرقی داره وقتی هر بار می‌ایستم جلوی آینه، دنبال کلمه می‌گردم که یه‌جور جدید بگم الآن آدم بدی‌ام و کارهای بدی می‌کنم و هیچ چیزی خوشحالم نمی‌کنه و همیشه کمبود یه چیزی رو حس می‌کنم. این روزها انگار همه‌ش باید دوید و دید و گفت. در عین حال، اگه بخوای در مورد اون زیرمیر‌های اقیانوس حرف بزنی، باید اجازه بدی یکی دستش رو بذاره روی دهنت که صدات در نیاد. فقط کارت رو بکن و برو. عاشقم شو و برو. ازم متنفر شو و برو. جالب باش و زور بزن خودت رو درست کنی ولی همین‌جوری ویران رد شو و برو. مهم نیست اصلاً. یه مدتی باش و بعدش، خیلی راحت، برو چون هیچ چیزی، هیچ معنایی نداشته و نداره و نخواهد داشت.

و در نهایت، تق‌تق که به در می‌کوبن، از جات تکون نمی‌خوری؛ یخ‌زده، خیره می‌شی به شیر سینک که چکه می‌کنه و درستش نکردی. پاهات رو چند روز پیش قرض دادی به رفتگر خیابان پشت مدرسه‌ی کودکی‌ت. راه رفتن به چه دردی می‌خوره اگه بلد نباشی اسمت رو روی آینه بنویسی؟ هر دفعه، املاش رو اشتباهی یاد گرفتی. تق‌تق. چرا ولت نمی‌کنه؟ اتاق کوچیکه یا قلب تو زیادی بزرگه برای تپیدن توی سینه‌ای که آب رفته؟ چکه‌های ریز شبیه ریتم موسیقی آخرین بارتون توی ماشینی ان که می‌رفت روی کوه. بعضی وقت‌ها یادت می‌ره که از اون تصادف زنده موندی؛ تنها بازمانده‌ی شب‌هایی که مزه‌ی بستنی بادوم‌زمینی می‌دادن. گاهی وقت‌ها هم یادت می‌ره به‌دنیا اومدی. پدرت زیادی خسته بود و مادرت هر شب گریه می‌کرد. نصف لیوان آب‌غوره می‌ریزی توی خورش مرغ و به آینه که نگاه می‌کنی، مادرت رو می‌بینی. چهار ستون بدنت می‌لرزن. اسمت چی بود؟ جمله‌ها رو قبل از این‌که به زبون بیان، حفظی. تق‌تق. در رو باز نمی‌کنی که بهت بگن صبح شده. می‌دونی صبح شده؛ برات فرقی نمی‌کنه.

سلام عزیزم. جنگ شده. می‌دونم خیلی چیزمیز داری واسه فکر کردن به‌شون. می‌دونم خونواده دارن اذیتت می‌کنن، دوست‌هات رو نمی‌بینی، هیچی شبیه قبل نیست. اون روز که توی خیابون یه سنگ‌ریزه قل دادم با نوک پام که دنبالش کنم تا مقصد، فکرم به هزار سمت‌وسو رفت و بیخیالش شدم. هر کاری می‌خوام بکنم، بیخیال می‌شم؛ چون جنگه؛ چون هیچی شبیه قبلش نیست. نه که قبلش خوب بوده باشه‌ها، نه! ولی هیچی دیگه واقعی نیست. این‌قدر از این‌که برچسب جنگ‌زده بخوره به‌ت و نتونم حرف‌هام رو بزنم، ترسیدم که خودم رو قانع کردم این نامه رو بنویسم؛ وگرنه که بیخیالش می‌شدم، عین همه‌ی چیزهای دیگه. عزیزم، من فلج شدم؛ از پیشانی به پایین. نه می‌تونم خودم رو از منجلاب خونه و چهاردیواری تنگ و خلوتم بکشم بیرون، نه قلبم عین قبل می‌تپه برای رنگ و مزه و دیدن و چشیدن. جنگه. من که نمی‌خواستم سنگ‌ریزه رو ول کنم وسط جاده؛ تو که نمی‌خواستی یه ساک بچینی دم در و زل بزنی، خیره‌خیره به خونه‌ای که ترکش می‌کردی بدون اعلام زمان دقیقی برای بازگشت؛ ما نمی‌خواستیم این‌طوری بشه، ولی شد. عزیزم، توی یه نامه‌ی دیگه -اگه بیخیالش نشم- برات می‌نویسم که چی شد که همه، این‌ روزها ازم متنفر شدن. تو هم یه گلدون جدید بذار لب پنجره، اگه قبلیه شکسته؛ به این یکی هم آب نده. بذار جلوی چشمت خشک شه که هر وقت نگاه‌ت افتاد به‌ش، من رو تصور کنی توی هپروت؛ درازبه‌دراز، انگار که جسد نمکیِ روی تخت غسالخانه باشم؛ پژمرده و بدون ذره‌ای نور برای فتوسنتز. مراقب خودت باش؛ فعلاً.

«زندگی آن چیزی نیست که تابه‌حال فکر می‌کرد. زندگی دقیقاً همان چیزی است که خودش و دیگران به طرز حیرت‌آوری هر لحظه در کار کشتن آن هستند؛ خود لحظه. لحظه‌ای که در بطن خود، حامل گذشته و آینده است. درست مثل خطوط کف دست، برگ یک درخت یا مردمک‌ چشم‌های شوهرش، هوشنگ.» — اشراق درخت گوجه‌سبز

«نامه‌ات تازه به‌دستم رسید... اونی که درباره‌ی راه رفتنت توی شهر بود؛ درباره‌ی جنگ. نمی‌دونی باهام چی‌کار کرد. ترس ذهنی‌ام که بعضی اوقات هل‌ش می‌دم به پس‌زمینه، جلو اومد و به شکمم رسید؛ تبدیل به تهوعی جسمی شد که نمی‌ذاشت صبحونه بخورم. بیا باهاش روبه‌رو بشیم: من می‌ترسم؛ می‌ترسم و منجمد شدم. اولاً، فکر کنم از آینده‌ی خودم می‌ترسم... همون غریزه‌ی بدوی برای بقا. کاری باهام کرده که هر لحظه رو در شدیدترین حالتش زندگی می‌کنم. دیشب که از بوستون برمی‌گشتم، توی ماشین دراز کشیدم و به نورهای رنگارنگ اجازه دادم به‌م حمله کنن. صدای آهنگی که از ضبط پخش می‌شد، انعکاس مردی که ماشین رو می‌روند... همگی با فریاد بلندی از درد به‌م هجوم آوردن. (به خودم گفتم:) به‌خاطر بسپارش. به‌خاطر بسپار که در این لحظه هستی. زندگی‌ش کن. حسش کن. محکم بچسبش. می‌خوام کاملاً از هر چیزی که قبلاً برام عادی و تکراری شده بود، آگاه بشم. وقتی که حس کنی زمان خداحافظی رسیده و این احتمالاً آخرین باریه که تجربه‌ می‌کنی، بیشتر احساسش می‌کنی. باید یه کاری از دستم بربیاد. می‌خوام کل این جوک کریه ضروری رو متوقف کنم، قبل از این‌که دیر بشه؛ ولی انگار شعر و نامه نوشتن فایده‌ای نداره. کله‌گنده‌ها همگی مردهای ناشنوایی هستن که نمی‌خوان وقتی با چکمه‌های ارتشی‌شون توی خیابون راه می‌رن، صدای ضجه‌های بی‌جون رو بشنون. فکر کنم همه‌ی این افکار کمی دیوانه‌وار به‌نظر برسن. فکر کنم کمی دیوانه هستم. وقتی مادرت، سمبل راستی و امنیت در کودکی رو ببینی که ناامیدانه توی آشپزخونه اشک می‌ریزه؛ وقتی برادر کوچیک‌تر قدبلند و بلندپروازت رو ببینی و بفهمی که احتمالاً تمام استعدادش در علم قراره قبل از این‌که فرصتی به‌ش داده بشه، از بین بره... یکم جدی‌تر جنگ رو حس می‌کنی.» — یکی از نامه‌های سیلویا پلات درباره‌ی جنگ که توی این چند روز خیلی حسش کردم.

طاق‌باز، دل‌ و روده در معرض زنگ‌زدگی آسمان؛ یک بدن نحیف و ظریف رنگ‌پریده روی سیمان افتاده است. به هر کسی که می‌گوییم: یک قورباغه مُرد! می‌گوید: امیدوار است چیزی حس نکرده باشد. انگار که حس کردنِ درد، فهمیدنِ مردگی، بدتر از خود مردن است. بیراه هم نمی‌گویند. من را انگار خرد کرده و زیر خروارها شِکر روی گاز گذاشته‌اند که از عصاره‌ی دردم مربا درست کنند. می‌جوشم و قل‌قل‌کنان، جاری می‌شوم در شیارهای قابلمه‌ی روحی‌شان. می‌خواهند پهنم کنند روی تکه‌ای نان و با خامه، برای صبحانه سق بزنند. می‌خواهند پخشم کنند روی تکه‌ای کیک که برده‌اند به پیک‌نیک. می‌خواهند خوش بگذرانند؛ کام‌شان را شیرین کنم. وقتی به هم می‌گویند: یک قورباغه مرد! دو دقیقه افسوس بخورند و میوه‌هایم را بجوند تا فراموش‌شان شود که قورباغه مرده؛ که من درد کشیده و مربا شده‌ام؛ که قورباغه‌ها، طاق‌باز کف زمین می‌افتند، حتی بعد از بیرون کشیدن جان‌شان از زیر دمپایی پلاستیکی آبی؛ که من زجر می‌کشم از این حس فهمیدن مرگی که قطره‌قطره از خرخره‌ام می‌چکد توی معده و اسید می‌شود که تف کنم‌اش روی لاشه‌ی قورباغه؛ جسد همان قورباغه‌ای که مرد.

من دلم برای خونه تنگ شده. دلم تنگ شده که هر روز صبح پاشم، عین روزهای قبلش، قهوه درست کنم، خواب‌وبیدار صبحونه بخورم، خودم رو بچپونم لای مردم توی مترو و برم سر کار. دلم تنگ شده واسه اون نوری که از پنجره‌های بی‌پرده می‌تابید وقتی برمی‌گشتم خونه‌م. دلم تنگ شده که گربه‌م تازه از خواب بیدار شده باشه و انتظارم رو بکشه. دلم تنگ شده که دغدغه‌م این باشه که شام چی بپزم، امروز سر کار کی‌ها چی گفتن، کی اعصابم رو خرد کرد، کی خوشحالم کرد با یه تعریف کوچیک از لباس پوشیدنم. دلم تنگ شده برای این‌که توی تخت خودم بخوابم، روی بالش خودم سرم رو بذارم، سر ساعت قرص‌هام رو بخورم، با دوست‌هام توی خونه فیلم ببینم؛ دلم تنگ شده که دلم تنگ شه برای چیزهایی که دلتنگی براشون، یه چیز خاصه و همیشگی و روزمره نیست. دلم تنگ شده که آرزوهای بزرگ داشته باشم و برنامه‌های بلندمدت بریزم واسه رسیدن به‌شون؛ نه این‌که برای یه لیوان آب خوردن توی خونه‌ی خودم، بال‌بال بزنم. دلم تنگ شده واسه اون حوصله‌سررفتگی‌ها که خستگی و خواب‌آلودگی هم شکست‌شون نمی‌دادن و من رو می‌کشیدن بیرون از خونه. دلم تنگ شده برای اون شجاعتی که می‌ذاشت نفس بکشم و توی یه گوشه قایم نشم در انتظار تموم شدن. دلم تنگ شده برای تمام اون احساسات؛ برای هر چیزی جز بیدار شدن و ترس از تموم شدنِ دنیا جلوی چشم‌هام؛ برای خواب بدون کابوس از دست دادن هر چیزی که باقی مونده از جوونی‌م. دلم تنگ شده برای امیدی که هیچی نمونده ازش.

جنگ‌زدگی واقعی شد انگار.

یادم رفت بپرسم زنده‌اید یا نه چون یادم رفت زنده‌ام.

— sylvia plath.

نمی‌دونم کار درستیه یا نه. نمی‌دونم چی درسته. نمی‌دونم چی‌کار باید بکنم. نمی‌دونم کدوم طرف رو باید نگاه کنم. نمی‌دونم چه حسی دارم دقیقاً. همون کارهایی رو تکرار می‌کنم که قبلاً جواب دادن.