خاطراتِ‌کهنه🪵

ته گالری دیدمش گفتم شما هم ببینید🥲

گردنبند عاج رهام یادگار پدرشه🥲🤍

𝟎𝟓.𝟎𝟕 | 𝟎𝟕:𝟎𝟕 تولدت مبارک رُهـام🤍 خیلی دلم می‌خواست از اون روز حرف بزنم اما همش قلبم می‌گفت کلمات لایق این حس خوشی که بهش هدیه دادی نیستن. هرچند از ۹۷ تا همین الان بارها نجاتم دادی و مدیونتم. اگر قبلا میگفتم هیچوقت پشیمون نمیشم از هواداریت، اون روز باعث شد این فقط یه حرف نباشه و بدونم عمیقاً و تا همیشه نظرم همین میمونه. حالا که تولدته یکم ازش میگم؛ من تاحالا برخورد خیلی نزدیک و عکس باهات نداشتم، هرچی می‌شنیدم از بقیه بود. اما اون روز بهم ثابت شد خیلی فراتر از حرفایی هستی که دربارت میزنن، فرشته تری. کادو و دسته گل من کوچیک‌ترین چیزی بود که اون روز، حتی روزای دیگه‌ی این چندسال می‌تونستی هدیه گرفته باشی، نه تنها تشکر کردی، نه تنها چند بار تشکر کردی، لحن صحبتت و طرز برخوردت تا ابد تو قلب من حک شد رهام هادیان. اون ”مرسی قشنگم“ای که گفتی، تشکری که حتی وقتی داشتم می‌رفتم کردی، همه اینا رو بذارم کنار، من آدم حسابی بودنتو با طرز گرفتن کادو از دستم فهمیدم. حتی اگر کوچیک باشن همین چیزای کوچیک تو رو کردن رهام هادیان که با بقیه فرق داشته باشی. امیدوارم امسال حال دلت خوب باشه چون شرافت و اخلاقت باعث میشن لیاقت حال خوب رو داشته باشی :)

<🌛🤎🪶>

عزیز جون🫀🫀🫀🫀

رهام جان اومد🤍

<♥️🌼🌜>

گل نرگس و خاطره‌هاشシ

گل نرگس و خاطره‌هاشシ

اگه اشکی رو گونه‌ی تو بود، باورم با نگرونی میومد. چیزی که ازت توی خاطرمه، یه لباس رنگ روزای خوشی :)

اگه اشکی رو گونه‌ی تو بود، باورم با نگرونی میومد. چیزی که ازت توی خاطرمه، یه لباس رنگ روزای خوشی :)

این که چند سال اینجا بودیم فقط تو جلو چشمامون بزرگ نشدی، ما هم بزرگ شدیم، با حرفا و کارای تو هم بزرگ شدیم. اون دوره حساس که گذشت اما ممنون که بیشتر وقتا متوجه حساسیتش بودی. مطمئنم تمام حال خوبی که این همه مدت بهمون دادی یه روزی بهت برمیگرده و امیدوارم همینا چسبِ روی زخمای قلبت بشه.

اما مرحله هشتم ؛ روزایی گذشت که دلخور شدیم ازت، به هرحال اگر این احساس فراز و نشیب نداشت باید بهش شک می‌کردیم. این‌که دائما و مطلقا خوب باشه یعنی یه جای کار میلنگه. من حتی روزایی که ازت دلخور بودم هم ازت یاد گرفتم. اولین درسمم همین دو سه خطِ بالا که قرار نیست توی دوست داشتن کسی همه‌ی ثانیه‌ها رویایی باشه، به هرحال همراه دوست داشتن، غمش هم هست.

مرحله هفتم میتونه خیلی چیزا باشه، پنهان نکردن احساساتمون و خود واقعیمون بودن، قوی موندن توی اوج درد، شاد کردن بقیه با دل پر از غم، یا یادمون دادی عشق به پدر مادر چطور بیان شه، یا حتی یادمون دادی زمینمون هم زدن ازشون بابت این‌که فرصت قوی‌تر شدن بهمون دادن ممنون باشیم و فقط از کنارشون گذر کنیم.

مرحله شیشم انسانیت و شرافته. شرافتی که از روی ادعا نباشه، از روی توی چشم بقیه کردن نباشه، شرافتی که حتی اگه بهت زخم زد بخاطر بهتر شدن حالت زیرش نزنی. شرافتی که ۲۳ بهمن بغضت رو شکست اما جلوی مردمت سر خم کردی نه بقیه. انسانیتی که هنوز گاه و بیگاه ازت می‌بینیم.

مرحله پنجم مهربون موندنه نه در حالت عادی و خوشی، در حالتی که هیچکس باهات مهربون نبوده و نمیمونه. اما امیر قلبشو جوری پاک نگه داشت که باورت نشه شاید این قلب زخم خورده. محبتش به همه، چه ما، چه خانوادش، چه تمام کارایی که برای افراد خاص کردن چه دیدیم چه ندیدیم، یه قلب از جنس امیر مقاره می‌خواست.

مرحله چهارم ارزشمند شمردن خودمونه که من واقعا حتی اگر هنوز با این قضیه درگیر باشم اما اگر یکم باهاش کنار اومده باشم همونش رو مدیون امیرم بدون اغراق. من هنوز تک تک اون استوری هایلایتا رو یادمه و شبایی که بی بهونه درباره این باهامون حرف میزد :)

مرحله سوم باور داشتن خودمون و خدای بالا سرمونه. چیزی که من این ۶ سال از حرفاش و کاراش دریافت کردم این بود که یه نگاه به دورت بکن، شکر که کردی یه خسته نباشید به خودت هم بگو.