ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

ساعت‌ها صفحه‌ها رو بالا و پایین می‌کنی؛ دنبال یه کلمه، جمله، یه عکس، آهنگ یا شاید آدمی که حال‌ تو رو تشریح کنه. ته استیصال این‌جاست که نمی‌دونی اصلا حالت چطوره؟ اصلا دنبال چی هستی؟ از ندونستنه که این بند رو هم دارم می‌نویسم. شاید آخرِ این بند رسیدم به. شاید یهو دست انداختم تو اون تَه‌مَهای ذهنم (قلبم؟) یه چیز درخور پیدا کردم که. که‌ای وجود نداره. فقط می‌خوام یه چیزی پیدا کنم. خسته شدم از هر چیزی که نیست، از خالی‌ها، از «تو»های مبهمی که مبهمهمهمهمهم‌تر می‌شه؛ مهم هم شاید. بسه.

گویا مشخص نیست این عکس رو بنده گرفتم. الان مشخص شد.

به همین زیبایی.

شیفته‌ٔ رعدوبرقم. چه صدایی. چه بارونی. خدایا شکرت.

خب؛ در مورد کتاب «عصیان» از یوزف روت بگم که داستانی هست در‌ مورد سربازی که یک پاش رو توی جنگ از دست داده. تصویری که از نیمه‌ی داستان به بعد دیده می‌شه، سرخوردگی یه آدم معمولی در مقابل جامعه‌ای بی‌رحم و بی‌عدالته. ایمان و اعتمادی که در نیمه‌ی اول کتاب نسبت به دولت و عدالت و حتی خدا بود، در نیمه‌ی دوم کتاب به فروپاشی می‌رسه. برای من سه‌و‌نیم از پنج بود. بخش آخر کتاب رو واقعا دوست داشتم.

من دست پوچ نمیارم جلوت.

این عکسه می‌گه: «فیکرینن گجه‌لر یاتا بیلمیرم».

بعد می‌گی چرا دوست داری قاصدک بشی؟ انسان باشم که چی.

حرف زدن یه‌جور اذیتت می‌کنه، حرف نزدن یه جور.

تو حتی اگه سیاسی هم مخالف باشی، به طور انسانی و اخلاقی نباید با این قضیه موافق باشی.

بعد فرض کن آدمایی باشن که از این‌جور قاتل‌ها حمایت کنن.

واقعا این جور کشتن آدم که زنده‌زنده قلبشو در بیاری حتی توی هالیوود هم به‌ زور آنلاک می‌شه.

اعدام‌ کردن عادلانه نیست؛ مقابله‌به‌مثل کردن بیشتر عادلانه‌ست.

اون چهارتا چوب رو می‌بینید که تکیه داده شده به اون خونه‌؟ شبیه آخرین تلاش‌های آدمی می‌مونه که می‌خواد خودش رو سرپا نگه‌ داره؛ مثلا با چای، فیلم، کتاب و بعضی آدما.