علیرضا جباری | رواندرمانگر

گفت: «وقتی یکی که برات مهمه خوشحاله، لازم نیست همیشه کنارش باشی… گاهی فقط از دور نگاهش کنی و خوشحالیش رو ببینی، کافیه.» @Dralirezajabari

با یه فیلتر ساده میشه بیشتر رفتارها و واکنش‌ها رو ارزیابی کنیم: فیلترِ حد میانه و تعادل. یک سوال ساده رو از خودت بپرس. آیا این رفتار یا واکنش، نسبت به شرایطی که وجود داره، متعادله؟ یا اینکه اگزجره و اغراق شده‌ست؟ پاسخ این سوال می‌تونه تو رو از خیلی از روابط ناسالم نجات بده. @Dralirezajabari

واکنش به تنهایی در افراد مختلف متفاوته… یکی به غذا پناه می‌بره، یکی به کار، یکی به خرید، یکی هم به شبکه‌های اجتماعی. این رفتارهای جایگزین، لزوماً بد نیستن. گاهی راهی‌ان برای اینکه موقتاً شدتِ احساس تنهایی کمتر بشه و فرد بتونه باهاش کنار بیاد. مشکل از جایی شروع می‌شه که این راه‌های موقتی، تبدیل به تنها راهِ مواجهه با تنهایی میشن. @Dralirezajabari

💕سلف لاوِ واقعی جایی خودش رو نشون میده که چیزی برای افتخار کردن به خودت نداری، اما بازم مهربانانه کنار خودت میمونی. @Dralirezajabari

یه جاهایی ممکنه برای از دست دادن بعضی چیزها ناراحت بشی؛ اما زمان می‌گذره و بهت می‌فهمونه تو از دست ندادی، تو نجات پیدا کردی. @Dralirezajabari

یه جایی از زندگی می‌فهمی هر چیزی که بهش عادت کردی، لزوما چیز خوبی برات نیست💊 ممکنه به نادیده گرفته شدن، به توضیح دادن خودت، به قهر کردن، به اضطراب، حتی به غمگین بودن عادت کرده باشی. آدم می‌تونه به چیزهایی عادت کنه که اصلاً نباید براش عادی می‌شدن. @Dralirezajabari

هر عشقی اولش شبیه به یه رویای شیرینه، اما وقتی بزرگسال بشی می‌فهمی هر عشقی، آغاز یه داستان عاشقانه نیست. بعضی وقتا حتی یه رویا نیست، یه کابوسه که لباس رویا تنش کرده، برای همین نمی‌خوای بیدار بشی. اما حقیقت رو که بفهمی، درد و رنجی که می‌کشی، و اشکی که می‌ریزی، بهایی هستش که باید برای بیدار شدن از اون کابوس لعنتی بپردازی. پس اگه داری درد می‌کشی، بهت تبریک می‌گم، قراره بیدار بشی. باور کنی یا نه، خیلیا جرعت نمی‌کنن بیدار بشن، چون هنوزم فکر می‌کنن یه رویای شیرینه🏮 @Dralirezajabari

از این فرهنگِ ستایش‌گر بودنِ شلوغی اصلا راضی نیستم. یه‌جوری آدم‌ها با افتخار میگن امروز وقت سر خاروندن نداشتم، که انگار مدال افتخار بهشون میدن. ❌یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌های عصر مدرن اینه که مشغول بودن رو معادل مفید بودن میدونه! @Dralirezajabari

🧠مغزِ ما، عاشقِ الگوهایِ تکراریه. چرا؟ - چون مغز برای بقا طراحی شده، نه برای خوشبختی! مغز فکر می‌کنه اگه من این مسیرِ رنج‌آور رو می‌شناسم، پس امنه، چون می‌دونم قراره چه بلایی سرم بیاد. وقتی تو در دوران کودکی با یک مدلِ خاص از رفتار مثلاً سرد بودن، یا دمدمی‌مزاج بودن بزرگ شده باشی، ناخودآگاه مغزت اون رفتار رو به عنوان عشق یا رابطه ثبت می‌کنه. پس وقتی بزرگ می‌شی، آدم‌های سالم و در دسترس که محبتِ پایدار دارن برات کسل‌کننده یا غریبه به نظر می‌رسن، چون آشنا نیستن. تو ناخودآگاه جذبِ کسی می‌شی که همون حس‌هایِ قدیمی رو برات بازسازی کنه، حتی اگه اون حس‌ها برات دردناک باشن. @Dralirezajabari