عربی با الطیب | از الفبا تا فصاحت

چند سال بود نماز میخوندم ولی #آرامش نداشتم 😢 #خدا رو دوست داشتم ولی نمیتونستم همه واجبات رو انجام بدم😔 تا یه روز لینک یک کانال دستم رسید 🍃تازه علت خیلی از اتفاقات زندگیم و فهمیدم این کانال زندگی من و عوض کرد..😍 دلم نیومد به شما معرفی نکنم🙏 #آرامش_واقعی_اینجاست 👇🦋 https://t.me/addlist/KHz0TWtNj7NiYTE8 #به_شددددددددت_توصیه_میشه👆📛

هر وقت توی تابستون حالم بد میشه، احساس می‌کنم جون ندارم، بی‌حوصله‌ام، افسرده‌ام، با خودم میگم چرا دیگه هیچ‌چیز خوشحالم نمی‌کنه... بعد یه کم فکر می‌کنم و می‌بینم... کولر خاموش بوده. پس لطفا توی تابستون هیچ کار غم‌انگیزی انجام ندین. قهر نکنین، جدایی نگیرین، چیزای غمگین گوش ندین، عکسای قدیمی رو نگاه نکنین، و مخصوصا ساعت سه بعدازظهر در مورد معنی زندگی فکر نکنین. گرما همه‌چی رو چند برابر می‌کنه. یه ناراحتی کوچیک توی هوای خنک: خب، ناراحت شدم. همون ناراحتی توی گرمای ۴۰ درجه من دیگه هیچ‌وقت طعم خوشبختی رو نخواهم چشید.:)

#تدبر 🔸( فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ) [سوره البقرة 38] پس کسانی که از آن پیروی کنند، نه ترسی بر آنان خواهد بود و نه غمگین خواهند شد» 🔹این برکت قرآن است در دنیا و آخرت در دنیا اطمینان و آرامش درون است از گمراهی برای صاحبش و آرامش درون است برایش در قیامت از حساب و کتاب بد 🔹امام ابن عباس رضی الله عنه میفرماید: الله تعالی برای کسی که قرآن را میخواند و به آن عمل میکند ضمانت کرده است که در دنیا گمراه نمی شود و در آخرت هم بد بخت نشود. 🔘آیا چیزی را دیده‌ای که از قرآن با برکتتر باشد؟!!

#اندکی_بیاندیشیم اگر زندگی ات بطور کامل و با جزئیات در یک فیلم نمایش داده شود.. آیا حاضری آن را با خانواده ات مشاهده کنی؟ یا در مقابل مردم به تماشای آن بنشینی؟ اگر جوابت (خیر) است پس سعی کن فیلم خوبی تولید کنی چرا که در روز قیامت نمایش داده خواهد شد. (يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنْكُمْ خَافِيَةٌ) {حاقه:۱۸} «در آن روز (برای حساب و کتاب، به خدا) نموده می‌شوید، و (چه رسد به کارهای آشکارتان) چیزی از کارهای نهانیتان مخفی و پوشیده نمی‌ماند». تهیه فیلم خوب: بوسیله استغفار، توبه از گناهان گذشته، و عمل و پشتکار برای باقی مانده عمرت انجام می پذیرد. . .

عاقل و نادان امام ابن‌قیم رحمه‌الله می‌گوید: «مردی خانه‌ای ساخت، آن را به بهترین شکل آراست و هرچه برای آسایش لازم بود در آن فراهم کرد. سپس مردمانی را به مهمانی دعوت کرد. هرگاه مهمانی وارد خانه می‌شد وی را بر جایگاهی نرم و راحت می‌نشاند، غذایی با ارزش در ظرفی زیبا پیش رویش قرار می‌داد و هر آنچه نیاز داشت برایش آماده می‌کرد. همچنین به خدمتکارانش دستور می‌داد که با احترام از او پذیرایی کنند. انسان خردمند می‌داند که این خانه، همه وسایل آن و حتی خدمتکاران همگی مال صاحب‌خانه‌اند. بنابراین تا زمانی که مهمان است از نعمت‌هایش بهره می‌برد، اما دل به آن‌ها نمی‌بندد. او مانند یک مهمان با صاحب‌خانه رفتار می‌کند. جایی می‌نشیند که برایش تعیین شده از غذایی می‌خورد که برایش آورده‌اند و در کار صاحب‌خانه دخالت نمی‌کند چون به دانایی سخاوت و تدبیر او اعتماد دارد. چنین کسی با عزت وارد خانه می‌شود، با عزت در آن می‌ماند و با عزت نیز از آن خارج می‌شود، بی‌آنکه موجب ناخشنودی صاحب‌خانه شود. اما انسان نادان با خود می‌گوید: «این خانه باید مال من باشد و من باید صاحب همهٔ آن شوم.» پس کم‌کم شروع می‌کند به جمع کردن وسایل خانه و پنهان کردن آن‌ها برای خود. هر نعمتی که صاحب‌خانه به او می‌دهد، نفس او را وسوسه می‌کند که آن را برای همیشه نزد خود نگه دارد و نگذارد دیگران از آن بهره‌مند شوند. صاحب‌خانه همه این رفتارها را می‌بیند اما از روی بزرگواری، او را فورا بیرون نمی‌کند. تا اینکه آن مهمان چنان فریب خیال خود را می‌خورد که گمان می‌کند واقعا صاحب خانه شده است و هر طور بخواهد می‌تواند در آن تصرف کند. در همان هنگام، صاحب‌خانه خدمتکارانش را می‌فرستد. آنان او را از خانه بیرون می‌کنند و هرچه را که جمع کرده بود، از او می‌گیرند و چیزی برایش باقی نمی‌گذارند. در نتیجه هم همهٔ آنچه به آن دل بسته بود را از دست می‌دهد و هم با خواری و شرمندگی از خانه رانده می‌شود. سزاوار است در این مثال خوب اندیشید زیرا این حکایت، زندگی دنیاست. و تنها خداوند است که باید از او یاری خواست. عبدالله بن مسعود (رضی‌الله‌عنه) فرمود: «هر انسانی در این دنیا مهمان است و مال او تنها امانتی است که برای مدتی کوتاه در اختیارش قرار گرفته است. مهمان روزی خواهد رفت و امانت نیز روزی به صاحبش بازگردانده خواهد شد.»

• #کلیپ • ابراز محبت به کفار جایز نیست، چرا که دوست داشتن کفار نشانه ی نبود ایمان است! الله تعالی می‌فرماید : {ای کسانی که ایمان آورده اید دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگیرید که نسبت به آنها اظهار محبت کنید؛ ممتحنه آیه ۱ } و می‌فرماید : { ای کسانی که ایمان آورده اید یهود و نصارا را دوستان خود نگیرید، آنها دوستان و هوادار یکدیگرند و هرکه از شما آنها را به دوستی گیرد از آنهاست ، مائده آیه ۵۱ - ۵۲ }

و تظنُّ من فرط لُطفه بك، أنك عَبدُه‌الوحید. از بس که او با تو مهربان است گمان می‌کنی که تو یگانه بنده او هستی.

#تدبر_در_قرآن . #قرآن تمامی جوانب زندگی ما را کنترل می کند از جمله؛ 🎤 صدا: ﴿وَاغْضُضْ مِن صَوْتِكَ ۚ﴾ [لقمان : ۱۹] از صدای خود بکاه. 👣راه رفتن: ﴿وَلَا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحًا ۖ ﴾ [الإسراء: ٣٧] و مغرورانه بر زمین راه مرو. 👁دیدن: ﴿لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ﴾ [الحجر : ۸۸] چشمان خود را به چیزی خیره مکن. 👂🏻شنیدین: ﴿وَلَا تَجَسَّسُوا﴾ [الحجرات: ١٢] و جاسوسی نکنید. 🍽خوردن: ﴿وَلَا تُسْرِفُوا ۚ﴾ [الأعراف: ٣١] و اسراف و زیاده‌روی نکنید. 🗣سخن گفتن: ﴿وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا﴾ [البقرة: ٨٣] و به مردم نیک بگوئید. 👥محفل: ﴿وَلَا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا ۚ﴾ [الحجرات: ١٢] و همدیگر را غیبت ننمایید. 🔹تا به وسیله آن ما را در دنیا و آخرت #خوشبخت نماید.✔️ . .

⭐️ تقوی و خارهای راه ⭐️ سیدقطب رحمه‌الله @shaaer_is | شعائر

و يحدث ان يبكي فيك كل شئ إلا عينيك... گاهی اوقات حالت چنان است که، تمامِ وجودت گریه می‌کند، جز چشمانت

وَ إلی‌ مَن‌ ألتَجیُ إن‌ لَم‌ تُنفس‌ کُربَتی خدایا..! و‌ به‌ چه‌ کسی‌ پناه‌ ببرم؛ اگر‌ غم‌ و‌ اندوهم‌ را‌ بر طرف‌ نکنی (:

‏لما بتَعرف حقيقة حد بتحس حتى شكله اتغير وقتی شخصیتِ واقعی یه آدم رو می‌فهمم حس می‌کنم حتی چهره‌ش هم برام تغییر می‌کنه!»

خانه، اگر مال تو باشد حتی در غیابت نیز به نام تو نفس می‌کشد ودر نبودت غبارآلود می‌شود. جای خالی تو را با هیچ حضوری پر نمی‌کند. انگار دیوارهایش، پنجره‌هایش و سکوت عصرهایش تو را از بر هستند. در خانه نبودن تو هم شکلی از حضور است. اما جایی که سهم تو نیست هرچقدر هم گرم و باشکوه به نظر برسد چیزی جز هتل نیست. تا وقتی مسافری، لبخندها برای توست و چراغ اتاقت روشن. اما همین که موعد رفتنت برسد ملحفه‌ها را عوض می‌کنند رد قدم‌هایت را از راهروها می‌شویند و کلید همان اتاق را به دست مسافری دیگر می‌سپارند چنان که هرگز کسی به نام تو از آنجا عبور نکرده است. وصف

نام‌ها فقط برچسب‌هایی برای شناسایی انسان‌ها نیستند. نام‌ها یا هر کلمه‌ای که با آن همدیگر را صدا می‌زنیم با خود احساسی را منتقل می‌کنند. نام زیبا کلید دل است. دین به همهٔ این ظرافت‌ها دقت کرده و برای همهٔ آن‌ها دستور العمل دارد. اینکه چطور همدیگر را صدا بزنیم یک کلمهٔ گذرا نیست. نام، آدرس ذات است و ذات هرکس برای خودش محترم. اینکه حق تعالی می‌فرماید: {وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ ۖ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ} [حجرات: ۱۱] (و با لقب‌های [زشت] یکدیگر را صدا نزنید؛ بد نامی است فسق پس از ایمان) یک معنای غیر مستقیم مهم دارد: یکدیگر را با القاب زشت صدا نزنید، یعنی یکدیگر را با القاب نیکو صدا بزنید. هر نهی، در خود یک امر پنهان هم دارد. وحی با ارزش است. جامع است و در کلماتی معدود، معانی پرشمار دارد. در سیرهٔ پیامبرمان صلی الله علیه وسلم نیز نشانه‌های بسیاری از جایگاه مهم «نام» دیده می‌شود، تا جایی که ایشان نام برخی از تازه‌مسلمان‌ها را تغییر می‌دادند. مثلا یک بار ایشان نام زنی را که «عاصیه» (گناهکار) نام داشت، تغییر دادند (مسلم). انسان که مؤمن شد دوست دارد نامش هم به ذاتش بسازد. نام غلط مانند آدرسِ غلط است. ایشان آن زن را «جمیله» نامیدند. زیبا! نامی که بار معنایی مثبت، لطیف و پر از امید دارد. در میان عرب‌ها کُنیه نشانگر احترام و همچنین صمیمیت است. منظور از کنیه همان «ابو» و «أم» و این دست کلمات است. مثلا صدا زدن یکی به نام «ابومحمد» (پدر محمد) یا ام انس (مادر انس). این نشانگر احترام و همچنین صمیمیت است. ایشان حتی یک بار کودکی را با کُنیه صدا زدند و او را «ابو عُمیر» نامیدند (متفق علیه). یعنی حتی در صدا زدن یک کودک هم شخصیت او را بزرگ داشتند. امیرالمؤمنین عمر بن الخطاب نیز دربارهٔ اهمیت نام می‌فرماید: «سه چیز محبت برادرت را نسبت به تو خالص و بی‌غش می‌گرداند: هرگاه او را دیدی، به او سلام کنی (آغازگر ارتباط باشی)، در مجلس برای او جا باز کنی (برای حضور او ارزش قائل شوی) و او را با محبوب‌ترین نام‌هایش صدا بزنی» (الأدب المفرد بخاری). تشخیص اینکه فرد چه نامی را دوست دارد نیازمند هوشمندی اجتماعی است و مؤمن نیازمند هوش بالایی در روابط است. توجه به همین «ریزه‌کاری‌»هاست که باعث می‌شود کدورت‌ها از بین برود و محبت‌ها دوام یابد. این یک روی سکه است، اما از سوی دیگر باید توجه داشت که در آداب اسلامی میان احترام و ادب، و «تملق» و چاپلوسی اختلاف بسیار است. زیاده‌روی در مدح برای طرف مقابل خطرناک است چنانکه پیامبر صلی الله علیه وسلم خطاب به فردی که دیگری را به شکل اغراق آمیز توصیف و مدح کرد فرمود: «گلوی دوستت را بریدی» (متفق علیه). و در جای دیگر فرمودند: «هرگاه مداحان را دیدید در صورتشان خاک بپاشید» (مسلم). همچنین در سنت آمده که پیامبر صلی الله علیه وسلم نام‌هایی را که در خود نوعی خودستایی داشت را تغییر می‌دادند. مثلا ایشان نام «بَرّة» (نیکوکار) را به «جویریه» تغییر دادند. بماند که خیلی وقت‌ها زیاده‌روی در مدح به هدف خوبی نیست و غالبا افراد برای رسیدن به اهداف مادی و نفع شخصی چاپلوسی می‌کنند. هدف از نام نیکو و صفت نیکو زیاد شدن محبت است و این باید همراه با صداقت و به نیت تالیف دل‌ها باشد نه اهداف منفعت جویانه و با عبارات غیر صادقانه. از سوی دیگر، استفاده از القاب فخیمه مانند دکتر، مهندس، شیخ، پروفسور، استاد و... اگر بدون ضابطه و صرفا از روی تعارف باشد، ارزش این القاب را از بین می‌برد و دیگر نمی‌شود متخصص و عالم را از مدعی تشخیص داد. بدتر اینکه، فرد بی‌مایه‌ای که عادت کرده با القاب سنگین صدا زده شود، اگر روزی او را با نام عادی صدا بزنند، احساس توهین می‌کند و کینه به دل می‌گیرد. استفاده از القابی که در فرد وجود ندارد، مصداق صریح «کذب» (دروغ) است. اگر به کسی که بهره‌ای از علم ندارد بگوییم «دکتر» یا «استاد»، یا به مدیری که ظالم است بگوییم «عادل»، در حال دروغ گفتن و فریب دادن جامعه هستیم. برای همین، پیامبر صلی الله علیه وسلم می‌فرمایند: «منافق را سید (آقا و سرور) ننامید» (ابوداوود). در نهایت، منطقِ اسلام در خطاب قرار دادن افراد، ظریف و بر مدار «اعتدال میان محبت و حقیقت» است. هنر مؤمن این است که با صدا زدن افراد به نام‌های محبوبشان، بذر الفت و کرامت را در دل‌ها بکارد و از تحقیر بپرهیزد، اما همزمان هوشیار باشد که از مرزِ «احترام» به وادی خطرناک «تملق و دروغ» نلغزد. زبان مؤمن نه نیش می‌زند که دلی را بشکند، و نه بی‌جا بزرگ‌نمایی می‌کند که نفسی را به هلاکت بیندازد؛ بلکه مسیر «تکریم صادقانه» را برمی‌گزیند تا هم حرمت انسان‌ها حفظ شود و هم حریمِ حقیقت.