همون‌کافهٔ‌سبز🌱

مغز اورتینک من هر جا میخوام برم و به کسی نمیگم، هی میگه اگه تصادف کنی و جنازت رو اونجا پیدا کنن چی؟

دختر جون چجوری جرئت میکنی؟

بازم اینا هیچی

نمیخوان با فاطمه زهرا سادات خانوم صحبت کنن و بهش سلام برسونن؟

بازم این هیچی مثلاً میگید با فاطمه زهرا سادات رفتم اردوی راهیان نور آیا نمیپرسن عکس چی گرفتی ببینیم؟

خانواده‌های شما بعد ۸ شب زنگ نمیزنن چرا نمیای؟

بعد این هیچی

من که قبل اتفاق افتادن چیزی همه چیز رو میزارم کف دست مامانم:

یه پست دیدم اینستا فیلم جاده‌ی ‌شماله بعد نوشته "اولین مسافرت عاشقونه‌ی دوتاییمون با کلی دروغ و پیچوندن"

فردا ۸ صبح انتخاب واحدمونه. یکیمون تازه از شمال برگشته و اصلاً توی باغ نیست و تازه متوجه شده. یکی دیگه‌مون برنامش با من زمین تا آسمون فرق داره در حالی که قرار بود کلاسا رو مشابه برداریم و بخاطر درسای عمومی همه چیز به هم ریخت. یه بنده خدایی هم هست که بهش میگم فردا انتخاب واحده، میگه برو اذیتم نکن.

آدمایی که موقع عکس گرفتن توی ذوقم میزنن رو درک نمیکنم. "چقدر عکس میگیری. زود باش دیگه. از لحظه لذت ببر، عکس برای چی میخوای. تو که همش اینا رو میبینی، عکس برای چیه." بابا ولم کن. دلم میخواد این لحظه رو ثبت کنم. دلم میخواد یادم بمونه کجا رفتم، چی خوردم، چیکار کردم، با چه آدمایی وقت گذروندم و آسمون توی اون لحظه چه شکلی بوده.

«فیلم سینمایی بی‌داد»

«فیلم سینمایی بی‌داد»

این پیام+ پست مورد علاقه تون از اینجا رو فور کنید. منم پست محبوبم از چنلتون رو فور می کنم❤️

ما آدما از شکست خوردن میترسیم؛ از ناامید شدن میترسیم؛ از در بسته میترسیم و بخاطر همین خیلی وقتا، از شروع کردن هم میترسیم. یادمون میره که برنده، همون بازنده‌ایه که یه بار بیشتر تلاش کرده؛ یادمون میره تا وقتی از باختن بترسیم، بردنی هم در کار نیست.

- 🌀☁️🩵