Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: dino of draak Ik geloof gewoon niet in dinosaurussen. Ook niet toen ik klein was. Ja, ze hebben botten gevonden, complete skeletten, voetafdrukken, nesten met eieren, gefossiliseerde huidafdrukken, bijtafdrukken in botten, coprolieten (versteende uitwerpselen) en vondsten op verschillende continenten die elkaar ondersteunen. Maar, de mens heeft het verhaal erbij gemaakt. De visualisatie zelf weergegeven. De constructie is gebouwd door mensen. En vervolgens kregen ze namen waar je als kind al een tongbreker van kreeg. Dat maakt het meteen indrukwekkend. Ik was er niet bij. Ik heb ze niet opgegraven. Ik heb het verhaal gehoord van iemand anders. Ik bouw mijn wereldbeeld niet uitsluitend op wat anderen mij vertellen. En juist daarom houd ik ruimte voor twijfel. Want stel dat al die gevonden voorwerpen geen dino’s waren maar draken? Weten wij veel?! Draken zoals we ze uit sprookjes kennen – enorme vuurspuwende vliegende reptielen – daar is geen overtuigend fossiel bewijs voor gevonden. Dus daar kan ik niet eerluck van zeggen dat ze waarschijnluck hebben bestaan. Maar… Het is óók waar dat draken in opvallend veel culturen voorkomen. De Chinese draak. De Europese draak. De Mesopotamische draak. De Azteekse gevederde slang (Quetzalcoatl). De Aboriginal Rainbow Serpent. De Noorse Fafnir. En zelfs de bijbel rept erover… Dus daar ben ik weer met mijn vraag: Waarom vertellen zoveel beschavingen verhalen over draakachtige wezens? Volgens het verhaal leefden die beschavingen duizenden kilometers uit elkaar. Geen internet. Geen vliegtuigen. Fred Flintstone had alleen de benenwagen. En toch duiken overal draakachtige verhalen op. Interessant Dus, hoe dan? Draken staan ook symbolen voor natuurkrachten, chaos, wijsheid of macht. En dat zijn voor mij krachten die ik wel herken. Die bij elkaar gevonden calcium stokken zeggen mij niets. Misschien waren het dinosauriërs. Misschien waren het draken. Misschien allebei niet. Ik weet het niet. Maar ik vind het veel interessanter om vragen levend te houden dan ze te snel dood te slaan met een antwoord. En tot die tijd… mag mijn innerlucke draak gewoon gezellig met mijn nieuwsgierigheid op avontuur. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: de illusie van eigendom De aarde is geen minzame steen die veroordeeld is tot ontelbare verkrachtingen van haar bewoners. Het is een levend, evoluerend, interactief wezen… dat al het leven kan wegvagen door een simpele schommeling van haar as. Er zijn vijf massa-extincties geweest op deze planeet waarbij bijna al het leven werd uitgeroeid en de aarde werd gezuiverd van haar bewoners. En het is de angst van de mens die wachten op de zesde. “We moeten de aarde redden.” Alsof zij degene is die hulp nodig heeft. Terwijl ik me afvraag, heeft de aarde ons ooit gevraagd om haar te redden? Deze planeet bestaat al miljarden jaren. Ze heeft continenten zien ontstaan. Oceanen zien verdwijnen. IJstijden doorstaan. Vulkanen laten spreken. En meerdere keren bijna al het leven zien verdwijnen. Toch ademt ze nog steeds haar leven. Misschien is de aarde helemaal geen decor waarop wij ons leven opvoeren. Misschien is zij zelf een levend verhaal. Een verhaal waarin wij even een hoofdstuk mogen zijn. Dat voelt ineens heel anders. Want een hoofdstuk bezit het boek niet. Het boek draagt het hoofdstuk. Misschien zijn wij daarom niet de beheerders van de aarde… maar tijdelucke gasten. En gasten weten meestal heel goed hoe ze zich horen te gedragen. Tenminste… dat is de bedoeling. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: Het Experiment Misschien was Amerika nooit bedoeld als een land. Misschien was het een herINNering. Een herinnering aan iets wat de mens al lang wist, maar onderweg was vergeten. In 1776 werd een zin op papier gezet die nog altijd door de tijd heen resoneert: “Wij beschouwen deze waarheden als vanzelfsprekend: dat alle mensen gelyk zijn geschapen. Dat zij door hun Schepper zijn begiftigd met onvervreemdbare rechten. Dat daartoe behoren: Leven, Vrijheid en het nastreven van Geluk.” Lees die woorden eens alsof ze niet over een land gaan… maar over jou. Alsof de Schepper, de Bron, de Universele Geest – geef het de naam die voor jou klopt – nooit onderscheid heeft gemaakt tussen kleur, afkomst, taal of religie. Dat onderscheid ontstond pas toen de mens zichzelf belangrijker begon te vinden dan het Leven zelf. Misschien was Amerika wel het eerste moderne experiment waarin mensen uit alle windstreken samen moesten ontdekken of één gedeeld principe sterker kon zijn dan duizend verschillende overtuigingen. Niet omdat iedereen hetzelfde moest worden. Maar omdat iedereen hetzelfde waard was. Wat een gigantisch experiment. En eerluck… We zijn er nog steeds middenin. Want overal waar mensen elkaar ontmoeten, komen niet de mensen met elkaar in botsing. Hun overtuigingen doen dat. Hun verhalen. Hun angsten. Hun behoefte om gelyk te hebben. En precies daar gebeurt iets wonderlucks. Want onder al die lagen… onder alle labels, onder iedere vlag, onder iedere taal, blijft steeds dezelfde vonk zichtbaar. Die ene vonk die niemand heeft gemaakt. Die niemand kan bezitten. En die niemand ooit van een ander kan afpakken. Misschien is dát wel de echte onafhankeluckheid. Niet loskomen van een koning. Niet loskomen van een regering. Maar loskomen van alles wat jou doet vergeten wie je in wezen al bent. Misschien is vrijheid geen recht dat je krijgt, maar een herINNering die je terugvindt. En misschien, zijn we niet onderweg naar een nieuwe wereld. Misschien zijn we ons alleen langzaam weer aan het herINNeren. Of misschien was de onafhankelijkheidsverklaring nooit alleen voor Amerika geschreven… maar voor iedere ziel die ooit vergat dat ZIJ al vrij was. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: een bundeltje herINNeringen De laatste tijd krijg ik steeds vaker dezelfde vraag. “Gina… wanneer ga je al die Gina’s Codes eigenlijk bundelen?” En iedere keer glimlach ik een beetje. Want voor mij zijn het geen losse verhaaltjes. Ze zijn ontstaan tijdens mijn eigen herINNeren. En iedere keer antwoord ik lachend “Rustig maar… ik ben zelf nog aan het lezen.” Want de Gina’s Codes zijn niet bedacht. De één schreef ik lachend. De ander met tranen. Sommige ontstonden in de tuin. Andere onder de douche. Tijdens een kop thee, een gesprek of een bulderende lach. En weer andere terwijl mijn hondje mij aankeek alsof hij het allang begrepen had. Ze zijn eigenluck een soort tijdcapsules. Momentopnames van een zoektocht. Niet naar de waarheid… Maar naar meZelf. Ik dacht altijd dat ik ze voor mezelf schreef. Totdat jullie ze begonnen terug te schrijven. Sommige waren in tranen. De één zag een vrije vogel. De ander een open kooi. Zelfs levensreddend. Weer iemand anders vond zichzelf ineens terug tussen de regels. En misschien… zijn ze daardoor ook een klein beetje van jullie geworden. Want onder iedere Gina’s Code gebeurt iets bijzonders. Ik schrijf één verhaal - een Code. En vervolgens ontstaan er honderden. In jullie. Dat blijft mij fascineren. Misschien zijn Gina’s Codes helemaal geen verhalen. Misschien zijn het spiegels. En mijn ART? Dat doet eigenluck precies hetzelfde. Geen schilderijen. Geen decoratie. Maar een andere taal. Soms zegt een tekening precies datgene waar duizend woorden nog omheen lopen. En soms zegt een verhaal precies datgene wat een afbeelding stil houdt. Misschien horen ze daarom wel helemaal niet los van elkaar. Misschien vormen ze samen één reis. Dus nu vraag ik mij iets af. Niet omdat ik al besloten heb. Niet omdat ik al een boek aan het drukken ben… Maar omdat het mij bezighoudt en omdat ik nieuwsgierig ben. Stel… dat al die Gina’s Codes ooit samen in één bundel zouden belanden. Niet om uit te lezen. Maar om af en toe ergens open te slaan. Een bladzijde. Een Code. Een ART. Een glimlach. Een herINNering. Eentje die je af en toe van de plank pakt. Niet om in één keer uit te lezen. Maar om ergens open te slaan wanneer het leven daar zin in heeft. Als al die Gina’s Codes én mijn Code ART ooit samen in één mooie bundel zouden komen… Zou jij zo’n bundel dan willen hebben? En zo ja… Wat zou jij hopen daarin terug te vinden? Ik ben benieuwd. Niet naar de aantallen. Maar naar jullie verhalen. Zou jij hem dan in jouw boekenkast willen zetten? Of misschien nog mooier… Op je salontafel. Zodat hij af en toe vanzelf weer op een willekeurige bladzijde openvalt. Ik ben benieuwd, want wie weet ligt er al veel langer een boek te wachten. En had alleen ik dat nog niet helemaal door. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: de eik en de wilg Er bestaat een oud western gezegde “Je wordt geboren als een wilg of je wordt geboren als een eik.” Interessant eigenluck. Want de meeste mensen denken dat je moet kiezen. Of stevig. Of soepel. Of wortels. Of meebewegen. Maar de natuur kiest toch ook niet? Een eik staat fier overeind wanneer de storm komt. Een wilg danst er dwars doorheen. Is het leven niet juist de kunst om diep te wortelen als een eik én soepel mee te bewegen als een wilg? Want een eik die nooit meebuigt, kan breken. En een wilg die nooit wortelt, waait uiteindeluck ook om. Geen van beiden heeft ongelyk. Ze spreken gewoon een andere taal. Toch lyken wij mensen er een wedstrijd van te maken. “Je moet sterker zijn.” “Je moet je rug rechten.” “Je moet gewoon wat flexibeler worden.” Moeten. Moeten. Moeten. En ondertussen vergeten we misschien wel te kijken naar wat deze storm van óns vraagt. Want er zijn dagen waarop ik met beide voeten diep in de Zeeuwse klei mag staan. Niet bewegen. Niet twijfelen. Gewoon… staan. En er zijn dagen waarop het leven zachtjes fluistert “Gina… misschien is dit niet het moment om harder te duwen.” “Misschien is dit het moment om even mee te bewegen.” Vroeger dacht ik dat meebuigen hetzelfde was als opgeven. Nu weet ik dat een wilg na de storm vaak als eerste weer rechtop staat. En vroeger dacht ik dat altijd sterk zijn betekende dat je nooit mocht buigen. Tot ik ontdekte dat zelfs een eik zijn takken laat dansen in de wind. Misschien vraagt het leven ons helemaal niet om te kiezen tussen een eik of een wilg. Misschien vraagt het leven ons om diep te wortelen als een eik… en licht genoeg te blijven om af en toe een beetje wilg te durven zijn. En weet je… Volgens mij heeft de natuur daar nooit ruzie over gehad. Alleen wij mensen maken er weer een karaktertest van. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: afstandsbediening Ik weet nog dat de afstandsbediening werd uitgevonden. Nou ja… niet ík natuurluck. Maar hij kwam ineens ons huis binnen. En iedereen vond het fantastisch. Je hoefde niet meer op te staan om de televisie uit te zetten. Ik herinner me nog dat ik dacht “Hè? Daar hebben we toch gewoon benen voor?” Niet omdat ik tegen vooruitgang ben. Maar omdat ik me afvroeg, wanneer wordt gemak eigenluck gemak en wanneer begint het ons iets af te nemen? Want elke uitvinding neemt iets uit handen. Dat is precies de bedoeling. Alleen, nemen ze soms ongemerkt ook iets anders mee? Een paar stappen. Een klein beetje geduld. Een praatje terwijl je tóch even opstaat. Een blik uit het raam. Of gewoon… bewegen. En voor je het weet praten onze lampen met onze telefoon, vertelt onze koelkast dat de melk bijna op is en vraagt de stofzuiger toestemming om de woonkamer in te rijden. Ik geef toe… Ik vind het bizar en nog steeds vreemd. Al keek ik vroeger ook naar de herhaling van de Jetsons. Een huis wat langzaam slimmer wordt, terwijl wij steeds minder hoeven na te denken. Misschien is dat vooruitgang. Misschien ook niet. De afstandsbediening was misschien niet uitgevonden omdat we lui waren, maar het was wel het moment waarop we ontdekten dat we liever op een knopje drukken dan opstaan. Ik weet alleen dat ik sommige dingen nog steeds graag zelf doe. Niet omdat het moet. Maar omdat ik onderweg naar de lichtschakelaar soms nét dat ene zie… Een spin die een web heeft gemaakt. De regen die tegen het raam tikt. Mijn hond die me verwachtingsvol aankijkt. Of meZelf. En laat ik eerluck zijn… Dat had een afstandsbediening me nooit gegeven. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: antennes Vroeger hing er één antenne op het dak. Nu lopen we er zelf mee rond. Wifi. Bluetooth. 5G. GPS. En als dat nog niet genoeg is, praten onze lampen met onze thermostaat, onze koelkast met onze telefoon en onze deurbel met een server aan de andere kant van de wereld. Ik moest daar laatst om glimlachen. Niet omdat techniek slecht is. Maar omdat we zo gewend zijn geraakt aan nóg een signaal, nóg een verbinding en nóg een apparaat… dat we bijna vergeten zijn dat wijzelf óók een ontvangertje hebben. Een heel oud model zelfs. Geen abonnement. Geen oplader. Geen software-update. Alleen een beetje onderhoud. Misschien is dat wel de meest onderschatte technologie die er bestaat. Want hoe stiller ik zelf word… Hoe beter ik lyk te ontvangen. Geen notificaties. Geen piepjes. Geen pop-ups. Gewoon… weten. En nee, ik bedoel niet dat je morgen je wifi uit het raam moet gooien. Dan doet je koffiezetapparaat het straks ook niet meer en krijg je ruzie met je eigen huis. Dat lykt me ook zo wat. Maar misschien is het af en toe gezond om jezelf af te vragen: Met hoeveel signalen ben ik eigenluck verbonden… en hoeveel daarvan heb ik zelf gekozen? Want misschien zit de sterkste verbinding niet in de lucht. Maar in de stilte. In lack’ech. © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: zaklamp Ik schrijf erover en ik leef ernaar: niet klein, niet toevallig, niet verdwaald, maar bezig met herINNeren. Met voelen dat mijn bestaan niet alleen uit afspraken, boodschappenlijstjes en een lichaam met een houdbaarheidsdatum bestaat. Dat er iets onder ligt. Een rode draad. Een beweging. Een opdracht misschien, al hoeft die niet in hoofdletters op een kosmisch prikbord te hangen. Ik ben dankbaar dat de laag “Ik weet het en de rest slaapt.” alweer een tijdje achter mij ligt. Het ging mij niet omdat de mensen minder met hun bewustzijn bezig waren, maar die frustratie dat ik anderen niet kon helpen met wat mijn overtuiging was. Want ik voelde mij steeds vrijer worden, zonder die ketens. De mooiste laag vind ik juist: dat wakker worden betekent steeds minder doen alsof ik klein ben, steeds eerlucker kiezen en steeds meer verantwoordeluckheid nemen voor wat ik in de wereld breng. Daar zit voor mij ook het verschil tussen een mooie spirituele gedachte en een geleefd inzicht. Een gedachte zegt “Ik ben hier met een doel.” Een geleefd inzicht vraagt “Mooi. En hoe ben ik vandaag dan mens?” Want dienstbaarheid hoeft niet groots te zijn. Het kan in een gesprek zitten. In iemand werkeluck zien. In een tuinproject waardoor buren elkaar weer leren kennen. In schrijven waardoor iemand ineens tien seconden stilvalt. In niet terugschieten wanneer een oud programma heel hard op de deur bonkt. De programmering rond de tekst die je overal om je heen ziet is vurig, stellig en bijna militair wakker: WAKKER WORDEN. JE HEBT EEN OPDRACHT. Ik laat eerder een deur op een kier staan en zeg liever “Voel maar even. Misschien herken je iets.” Dezelfde onderstroom, maar ik gebruik minder stormram en meer ondeugende zaklamp. En misschien is dát wel mijn rol binnen zo’n “grote wakkerij”. Niet mensen wakker schreeuwen, maar af en toe even met een ondeugende zaklamp schijnen. Niet in hun gezicht… gewoon een beetje tussen de regels door. Grote kans dat ze dan zelf ineens denken “Hé… volgens mij stond ik al met één oog open.” In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: de prijs Als kind speelden we spelletjes om te winnen. En ergens onderweg zijn we vergeten dat het spel ooit ophield. Dus verzamelen we. Diploma’s. Spullen. Status. Volgers. Gelyk. En soms zelfs… Overwinningen op mensen die we eigenluck helemaal niet kwijt wilden. Alsof het leven een enorme bekerkast is. En degene met de meeste trofeeën aan het einde roept “Yes! Ik heb gewonnen!” Maar gewonnen van wie eigenluck? Van je buurman? Van je collega? Van je broer? Van jezelf? Ik vraag het me oprecht af. Want hoe ouder ik word, hoe minder indrukwekkend winnen voelt. En hoe mooier groeien wordt. Niet groeien om beter te zijn dan een ander. Maar groeien zodat je steeds iets meer van jezelf kunt delen. Een glimlach. Een luisterend oor. Een gek idee. Een tuinproject. Een knuffel. Een stukje hoop. Een Gina’s Code. Misschien zijn dat wel de enige trofeeën die werkeluck blijven bestaan. Niet in een vitrinekast. Maar in de herinnering van een ander. Ik vermoed dat niemand op zijn laatste dag denkt “Had ik die discussie maar gewonnen.” Maar misschien wel “Wat ben ik dankbaar dat ik iemand heb laten lachen.” Of zich gezien heb laten voelen. Of een klein beetje moed heb gegeven. Dat lykt mij eigenluck een prijs waar niet eens een beker voor nodig is. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: de vogel vloog verder Na mijn laatste Gina’s Code gebeurde er iets bijzonders. Ik schreef over een vogel. Niet over trauma. Niet over overtuigingen. Niet over angst. Niet over persoonlucke ontwikkeling. Gewoon… een vogel. En toch… de één schreef over een gevangenis. Een ander over zijn innerluck kind. Weer iemand anders vroeg zich af wat een kooi eigenluck is. En iemand begon zelfs over zwaartekracht. Grappig eigenluck. Want geen van die woorden stond in mijn verhaal. Dat is de magie van een metafoor. Een metafoor vertelt je niet wat je moet denken. Hij legt alleen een zaklamp neer. En ineens zie je zélf iets wat er al die tijd misschien al lag. Misschien is dat ook precies wat overtuigingen doen. Ze zijn net als een bril. Niet omdat de wereld daardoor verandert… maar omdat jij haar anders ziet. Zet tien mensen voor dezelfde vogel en je krijgt tien verschillende verhalen. De één ziet vrijheid. De ander ziet eenzaamheid. Weer een ander ziet angst. En iemand anders vraagt zich af wie het deurtje eigenluck heeft opengezet. De vogel verandert niet. De kijker wel. Misschien zijn overtuigingen daarom niet alleen de tralies van een kooi, maar ook de ramen waardoor we naar de wereld kijken. En misschien is dat de reden dat ik zo van metaforen houd. Omdat ze niemand vertellen wat waar is. Ze fluisteren alleen “Kijk eens…” En vervolgens ontstaat er in ieders hoofd een ander verhaal. Eigenluck vliegt die vogel dus nog steeds rond. Alleen is hij inmiddels in acht verschillende kooien gaan zitten. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: vrije vogel We hebben het vaak over vrijheid. Maar zelden over de kooi. Misschien omdat een kooi zonder tralies zo moeiluck te herkennen is. Hij is gebouwd van zinnen. “Zo ben ik nu eenmaal.” “Dat kan ik niet.” “Zo hoort het.” “Dat doen wij in onze familie niet.” “Daar ben ik te oud voor.” “Dat is onmogelijk.” En de mooiste: “Het is de wet” of “Zo zijn nou eenmaal de regels”. En voor je het weet, woon je al jaren in een huis waarvan je dacht dat jij het zelf had ontworpen. Terwijl je de bouwtekening nooit hebt gezien. Nog interessanter wordt het wanneer je ontdekt dat de deur al die tijd niet op slot zat. Je bleef zitten omdat je dacht dat je moest blijven zitten. Omdat iemand ooit de sleutel had weggegooid. Of beter gezegd… jou had verteld dat er nooit een sleutel was geweest. Misschien is bewustwording helemaal niet het verzamelen van nieuwe waarheden. Misschien is het voorzichtig voelen welke overtuigingen nooit van jou zijn geweest. Dat is soms best ongemakkeluck. Want als je één tralie verwijdert, zie je ineens hoeveel ruimte er eigenluck altijd al was. En weet je wat ik misschien nog wel het grappigste vind? De meeste mensen gaan eerst de kooi schilderen. Een nieuw kleurtje. Een gezellig plantje. Een inspirerende quote aan de muur. Terwijl de deur gewoon openstaat. Dus voordat je vandaag nóg een mooie poster aan je mentale kooi hangt… kijk eerst eens of je eigenluck al buiten staat. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: fluistering Ik vind het best Interessant. Hoe meer ik mij herINNer, hoe minder behoefte ik voel om andere mensen wakker te maken. Vroeger dacht ik misschien nog “Zie je het dan niet?” Tegenwoordig denk ik veel vaker “Voel jij het ook?” Dat is toch een heel ander gesprek. Want wakker worden is volgens mij niet iets wat iemand vóór je kan doen. Je kunt hooguit zachtjes op de deur kloppen. De deur zelf… Die moet van binnenuit open. Misschien zijn we daarom wel zo dol op grote woorden. Missie. Bestemming. Opdracht. The great awakening. Klinkt heerluck indrukwekkend. Alsof de Bron een megafoon heeft gepakt en door het universum roept “Gina… loket 4 graag!” Ik vermoed eerluck gezegd dat het iets subtieler gaat. Meer een fluistering. Een gevoel dat steeds terugkomt. Een rode draad die zich keer op keer om je heen wikkelt totdat je denkt “Hé… dit ken ik.” Niet omdat iemand het je vertelde. Maar omdat iets diep vanbinnen zachtjes antwoord gaf. “Welkom terug.” En misschien is dát wel herINNeren. Niet steeds meer kennis verzamelen. Maar steeds minder vergeten. Niet steeds harder schreeuwen dat anderen wakker moeten worden. Maar steeds zachter worden, zodat je jeZelf weer kunt horen. Want hoe harder de wereld roept… hoe zachter jouw waarheid vaak fluistert. En misschien hoeft niet iedereen tegelyk wakker te worden. Misschien heeft ieder mens zijn eigen wekker. Zijn eigen tijd. Zijn eigen ochtend. Ik hoef niemand uit bed te trekken. Ik zet hooguit af en toe een raam open. De rest… doet het leven zelf wel. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: niets Stel je eens voor dat je leeft in iets wat niets is. Dat je opeens wakker wordt en ontdekt dat de wereld die je kende nooit bestaan heeft. Er is geen lucht. Geen grond. Geen wanden of plafond. Geen tunnel met een lichtje aan het einde. Je bent alleen. Totaal. Een eenzaamheid zoals je die nooit eerder hebt ervaren, omdat er altijd wel íéts van leven was geweest. Gras. Wolken. De lucht. Kwetterende vogels. Zoemende insecten. De wind die zachtjes tussen de blaadjes door speelde. Pas dan besef je hoeveel leven er altijd om je heen was. Maar deze plek… is leeg. Er is geen aarde. Geen gesteente. Geen tijd. Geen richting. Een oneindig niets strekte zich in elke richting uit en slokte alles op. Zelfs het woord ‘stilte’ zou hier nog te veel geluid maken. Zolang er iets buiten ons is, kunnen we daar altijd naartoe vluchten. Naar ons werk. Onze partner. Onze kinderen. Onze telefoon. Onze overtuigingen. Zelfs naar onze spiritualiteit. Alles is prima… zolang we maar niet helemaal alleen met onszelf hoeven te zijn. Maar wat blijft er over als werkeluck álles wegvalt? Wie ben jij als niemand meer naar je kijkt? Wie ben jij als niemand je vertelt wat waar is? Wie ben jij zonder je naam, je verleden, je successen, je trauma’s, je diploma’s, je diagnoses, je volgers, je vijanden en zelfs zonder je grootste liefde? Blijft er dan nog iemand over? Of ontdek je dan pas dat jij nooit al die dingen wás? Misschien is dat wel de grootste angst van een mens. Niet de duisternis. Niet het niets. Maar de mogeluckheid dat alles waarvan je dacht dat jij het was, langzaam oplost. En dan… Blijf jij over. Puur. Naakt. Onverpakt. Zonder gebruiksaanwijzing. En eerluck… ik vermoed dat dát de reden is waarom zoveel mensen zichzelf liever bezighouden met de wereld dan met zichzelf. Want de wereld maakt herrie. JeZelf fluistert. En misschien… heel misschien… is die fluistering al die tijd al de enige stem geweest die echt van jou was. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: biologisch mens Misschien ben ik een beetje eigenWijs… Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie dat de natuur nooit haast heeft en tóch altijd op tijd is. Een zaadje krijgt geen PowerPoint-presentatie over hoe het een boom moet worden. Een rups hoeft geen online cursus “Vlinder in 12 Stappen” te volgen. En een wondje op je knie vraagt ook niet eerst toestemming aan een commissie voordat het begint te herstellen. De natuur doet gewoon… wat de natuur doet. Waarom geloven we eigenluck zo gemakkeluck dat alles buiten ons opgelost moet worden, terwijl we zelf óók natuur zijn? Misschien zijn we wel zo druk geworden met het zoeken naar oplossingen, dat we vergeten zijn wie het probleem eigenluck aan het oplossen is. Ons lichaam is dag en nacht bezig. Miljarden processen. Zonder applaus. Zonder salaris. Zonder vakantiedagen. Dat vind ik enorm indrukwekkend. En nee… dat betekent niet dat ik denk dat ik alles weet. Integendeel. Juist de natuur heeft mij geleerd hoeveel ik níét weet. Elke plant… Elke schimmel… Elke boom… Elke bij… Elke bacterie… Ze lyken allemaal hun eigen taak te hebben. En hoe meer ik kijk, hoe minder ik de behoefte voel om overal controle over te hebben. Misschien is vertrouwen wel de hoogste vorm van intelligentie. Niet blind vertrouwen. Maar het soort vertrouwen dat ontstaat wanneer je keer op keer ziet dat de natuur zichzelf steeds weer in balans probeert te brengen. En misschien… zijn wij daar helemaal geen uitzondering op. Ik glimlach soms als iemand zegt “De natuur kan dat toch niet allemaal?” Terwijl ik denk… Ze heeft sterrenstelsels gebouwd. Oceanen gevuld. Een eikel veranderd in een eik van dertig meter hoog. Maar een mens? Nee joh… Dat zou natuurluck veel te ingewikkeld zijn… Misschien zijn we niet hier om de natuur te verbeteren. Misschien zijn we hier om haar weer te leren vertrouwen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: casting director Wat als je opeens werkeluck ziet dat je rode draad om je heen gewikkeld wordt? Dat je denkt “Hé… wacht eens even… Dit spelletje ken ik.” Dezelfde poppetjes. Dezelfde thema’s. Bijna dezelfde tekst. Alleen… Ik ben veranderd. Want jarenlang dacht ik dat het leven steeds nieuwe lessen bedacht. Tot ik ontdekte dat het leven soms gewoon heel slecht is in loslaten. Het blijft dezelfde scène afspelen. Net zolang totdat jij zegt “Ja hoor, ik snap ’m.” En nee… Dat betekent niet dat je als een Boeddha glimlachend op een berg hoeft te zitten. Mijn schaduw weet heus nog wel hoe hij zich moet aanmelden. Die komt nog steeds zonder afspraak binnenwandelen. Alleen krijgt hij tegenwoordig geen microfoon meer. Ik merk dat ik de laatste puntjes op de i aan het zetten ben. Niet omdat ik perfect ben. Maar omdat ik mezelf steeds sneller betrap. Op een gedachte. Op een emotie. Op een oud programma dat heel enthousiast roept “Zal ik het weer even van je overnemen?” Nee joh. Ga jij maar lekker even op de reservebank zitten. Ik doe deze zelf wel. En weet je wat ik misschien nog wel het mooiste vind? Dat ik mijn eigen rode draad straks mag afwikkelen. Gewoon rustig. Zonder eraan te trekken. Zonder de knoop nog eens extra aan te halen. Ik leg hem daarna netjes in mijn naaidoosje. Ja. Ik heb echt een naaidoosje. En nee… Daar zit geen afdeling “familiedrama’s”, “oude overtuigingen” of “onverwerkt gedoe” meer in. Die vakjes zijn inmiddels aardig leeg. Ben ik moe? Oh zeker. Want aandacht is ook een valuta. Alles waar je aandacht aan geeft, kost iets. Maar sommige investeringen leveren zoveel vrijheid op, dat je achteraf denkt: Dat was de beste aankoop van het jaar. Dus neem ik straks gewoon weer een rustpauze. Mijn sociale batterij even aan de oplader. En dan zie ik wel welk poppetje zich als volgende meldt. Ik ken inmiddels de castingdirector. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: geslaagd voor mijn eigen examen Zo’n zes jaar geleden besloot ik mezelf rigoureus terug te trekken. Even uit de matrix stappen. Niet om te verdwijnen. Niet om een kluizenaar in Tibet te worden. Maar om mezelf de ruimte te geven om meZelf te herINNeren. Te ontleren. En weer eigen te maken wat altijd al in mij zat. Dat kon ik op dat moment niet doen in de matrix waar ik jarenlang onderdeel van was geweest. Dus creëerde ik mijn eigen bubbel. Gewoon in mijn achtertuin. Met gelykgestemden. Mensen die ook onderweg waren. Niet op zoek naar een eindbestemming, maar naar zichZelf. Wel met de voetjes in de Zeeuwse klei en het koppie lekker in de lucht. Want er moest natuurluck ook gestoeid, gelachen en gerelativeerd worden. Na zes ontlerende jaren vol creativiteit en waardevolle zielservaringen, vond ik meZelf sterk genoeg om die oude matrix weer eens op te zoeken. Wauw. Ten eerste was men mij helemaal niet vergeten. Ik kreeg zelfs regelmatig de vraag waar ik was gebleven. Best grappig eigenluck. Want ik was gewoon hier. Ik was nergens heen. IK was gewoon ergens anders gaan staan. En ten tweede… ik heb echt genoten. Van het hele circus. Van de knuffels van lang-niet-gezien-hebbenden. Van de mensen die dansten en plezier maakten. Daar stond IK dan. Op een druk plein. In mijn aardse ik. Verwonderd om mij heen te kijken en vol liefde te genieten van alles wat zich afspeelde. En tegelykertijd dacht ik: Alle goden nog aan toe… Wat een indrukken. Wat een muziek. Wat een energie. Wat een drank die geutig werd geschonken. Lastig hoor, als je zelf geheelonthouder bent en die oude bekende ineens ‘gezellig’ tegen je aan zit te murwlen. Maar weet je? Ik vond het eigenluck een mooie test. En voor meZelf ben ik geslaagd. Niet omdat ik ergens weerstand tegen moest bieden. Maar omdat ik kon voelen dat IK hetzelfde was gebleven. Alleen mijn wereld was veranderd. En dat is best een grappige ontdekking. Want soms hoef je niet weg te lopen van een oude matrix om te weten dat je bent veranderd. Soms hoef je er alleen even doorheen te wandelen. Om vervolgens glimlachend te denken: Wat leuk om jullie weer even te zien. En nu ga ik weer lekker naar mijn eigen gecreëerde matrix terug. Want die bevalt me prima. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: herINNeraar Met mijn schrijven wil ik dat het wordt gevoelt. Dat het wordt gevoelt in de woorden. Niet als een mooi bedacht stukje, maar als herkenning. Alsof iets in jou zegt “ja… daar ben ik.” Het licht dat ik beschrijf is geen “perfect” licht. Niet gladgestreken, niet verheven, niet alsof het leven mij heeft ontzien. Juist daarom wens ik dat het binnenkomt. Het is licht dat door de scheuren heen schijnt. Licht dat bleef bewegen terwijl het donker óók aanwezig was. Dat raakt veel dieper dan perfectie ooit kan. Want veel mensen kennen het gevoel van struikelen, twijfelen, breken of zichZelf onderweg ergens verliezen. Maar wanneer ik dan niet schrijf vanuit een ivoren toren, maar vanuit doorleefde zachtheid en eerluckheid… dan ontstaat herkenning. Dan voelen mijn lezers zichZelf erin terug. En ik wens dat mijn codes resoneren, omdat ik naast mijn lezers wil zitten met een lantaarn tussen ons in. Ik weet dat mijn lezers haarfijn aanvoelen wat het verschil is tussen iemand die spreekt vanuit een positie en iemand die spreekt vanuit een ervaring. Ik schrijf niet alsof ik boven het leven zweef met alle antwoorden in een kristallen schaal. Ik schrijf midden uit het mens-zijn. Mét modder aan mijn schoenen, mét verwondering in mijn ogen. Dat maakt mijn woorden warm. Veilig ook, op een bepaalde manier. Eigenluck laat ik jullie zien wat ik zie, voel of heb geleerd onderweg. En met mijn woorden zeg ik tussen de regels door “Kijk zelf maar wat het in jou raakt.” En daardoor hoeven mijn lezers zich niet verdedigen tegenover mijn teksten. Ze mogen er in ademen. Ik ben geen prediker. Ik ben een herINNeraar. En ik voel dat veel mensen daar op dit moment naar verlangen. Niet nóg iemand die roept hoe het moet, maar iemand die hen zachtjes helpt herINNeren aan wat ze diep vanbinnen misschien allang voelen. In lack'ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: familie abonnement Ik zie veel dragers. Niet van rugzakken. Niet van koffers. Maar van onzichtbare lasten. Mensen die moe zijn zonder precies te weten waarom. Mensen die al wakker worden alsof hun batterij ergens halverwege de nacht al leeggelopen is. En dan vraag ik mij af… Hoeveel dragen we eigenluck mee wat nooit van ons was? Want soms lykt het alsof we al generaties lang estafette aan het spelen zijn. “Hier, neem jij dit verdriet maar over.” “Hier, deze angst mag ook mee.” “En deze overlevingsstand? Die geven we voor de zekerheid ook nog even door.” Zonder kwade bedoelingen. Gewoon omdat dat blykbaar eeuwenlang de gebruikelucke route was. Interessant eigenluck. Want ergens zijn we gaan geloven dat dragen hetzelfde is als liefhebben. Dat wanneer je het zware niet meer draagt, je iets of iemand tekortdoet. Maar wat als dat helemaal niet zo is? Wat als je je voorouders juist eert door niet alles meer mee te nemen? Wat als jouw taak niet is om de familiekar nog honderd meter verder te trekken? Wat als jouw taak juist is om hem zachtjes neer te zetten? Soms lykt het wel alsof hele generaties elkaar doorgeven als een stokbroodje op een verjaardag. “Hier, hou jij deze zorgen even vast.” “Nee, neem jij dit schuldgevoel maar mee.” “En vergeet deze overlevingsstand niet.” Tot er ergens één mens opstaat die zegt: “Lief bedoeld allemaal, maar ik denk dat ik hier uitstap.” Niet uit afwijzing. Niet uit ondankbaarheid. Maar uit liefde. Want misschien is stoppen met dragen óók een vorm van eren. En misschien hoeft jouw lichaam niet langer een opslagruimte te zijn voor verhalen die al heel lang verteld zijn. Want lief mens… Je bent een levend wezen. Geen archiefkast. En zeker geen zwart schaapje. En weetje… sommige abonnementen worden generaties lang automatisch verlengd. Ik heb op ‘uitschrijven’ gedrukt. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: lekkend energieveld Ik zie tegenwoordig nogal wat lekkende energievelden om mij heen. Empathische sponsen. Mensen die alles opnemen. De emoties van een ander. De pijn van een ander. De onrust van een ander. En voor je het weet, lopen ze rond met een rugzak vol bagage waarvan ze niet eens weten van wie die eigenluck is. Alsof we ergens onderweg zijn gaan geloven dat voelen hetzelfde is als dragen. Dat wanneer iemand verdrietig is, jij dat ook maar moet worden. Dat wanneer iemand vastloopt, jij mee moet vastlopen. En dat wanneer iemand zwaar is, jij automatisch een stukje mag meezeulen. Maar sinds wanneer is medeleven hetzelfde als ezeltje spelen? Ik vraag het me echt af. Want empathie is prachtig. Alleen lyken we er soms een fulltime verhuisbedrijf van te maken. Alles wordt opgepakt. Alles wordt meegenomen. Alles wordt opgeslagen. Terwijl niet alles bedoeld is om door jouw systeem heen te reizen. En misschien is dat wel een mooie herINNering. Je mag voelen zonder te verzamelen. Je mag aanwezig zijn zonder te absorberen. Je mag luisteren zonder eigenaar te worden van wat de ander ervaart. Want lief mens… Als jij jeZelf voortdurend vult met wat nooit van jou was, hoe weet je dan nog hoe jouw eigen energie eigenluck voelt? En eerlijk… Het lykt wel alsof we tegenwoordig medailles uitdelen voor wie de grootste ezel kan zijn. “Hier, draag deze ook nog even.” Nee hoor. Ik heb al genoeg aan meZelf. Dat is tegenwoordig al een hele dagtaak. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes

Ꮆ丨几卂’s 匚ㄖᗪ乇S: ginaniseren Ik krijg dus een lichte allergische reactie van mensen die voor mij invullen. Die voor mij denken. Die al precies weten wat ik ga doen. “Ja, maar dat is typisch Gina.” Oh? Is dat zo? Lief mens, ik ben nog volop bezig meZelf te herINNeren. Als jij bykbaar al weet wie ik ben, zou je dan even de gebruiksaanwijzing, productspecificaties en de laatste software-update kunnen doorsturen? Scheelt mij misschien een hoop tijd. Misschien zit er ook nog een snelkoppeling bij. Druk op knopje A en Gina gaat dansen. Druk op knopje B en Gina gaat een boom knuffelen. Druk op knopje C en Gina zegt iets wat niet in jouw verwachtingspatroon past. Error 404. Systeem vastgelopen. Want stel je voor …dat een mens gewoon zichZelf is. En ja, als ik enthousiast ben, dans ik soms. Niet buitensporig. Niet op een tafel in de supermarkt. Gewoon omdat mijn lichaam blij is. Maar als niemand anders danst, ben je ineens gek. Interessant mechanisme. Dus als twintig mensen stil staan, wordt stilstaan normaal. En als één mens beweegt, wordt bewegen vreemd. Dat zegt misschien meer over de kudde dan over degene die beweegt. Eigenluck hoef ik die gebruiksaanwijzing helemaal niet. Want dan wordt dit spelletje hier veel te voorspelbaar. Lief mens, loop Gina niet te Ginaniseren. Gina is Gina. Gina is IK. En IK ben niet statisch. IK groei. IK bloei. IK verander. Sterker nog… Ik ben niet eens de Gina van gisteren. Wat zeg ik? Ik ben niet eens de Gina van tien minuten geleden. Ik leef NU. Dus leef alsjeblieft een beetje met mij mee. Ik vraag je niet om mij bij te houden. Maar ook niet om stil te blijven staan terwijl jij mij probeert vast te zetten in een oude versie van mezelf. Want mensen zijn geen screenshot. Wij zijn een levende beweging. En soms… is dansen gewoon dansen. In lack’ech © Ꮆ丨几卂 ৻ꪆ @Ginas_codes