گرجیف

رهایی از رنج همیشه با تغییر شرایط بیرونی ممکن نیست؛ گاهی باید مقاومت خود را در برابر چیزی که دوست نداریم کاهش دهیم. قدم اول این است که با آنچه اجتناب‌ناپذیر است، دائماً نجنگیم و اعتراض نکنیم. سپس به مرحله‌ای برسیم که نسبت به آنچه دوست نداریم، خنثی و پذیرا شویم؛ یعنی دیگر آن موضوع نتواند آرامش ما را به‌راحتی بر هم بزند. این تمرین به‌ویژه در روابط انسانی اهمیت دارد. اگر بتوانیم حرف‌ها و رفتارهای ناخوشایند دیگران را بدون نفرت و واکنش شدید ببینیم، هم رنج خود را کمتر می‌کنیم و هم خودمان را بهتر می‌شناسیم؛ زیرا گاهی چیزی که در دیگران نمی‌پسندیم، بخشی از خود ما نیز هست. حتی درباره ویژگی‌ها، ضعف‌ها و محدودیت‌های خودمان نیز می‌توانیم همین رویکرد را تمرین کنیم. به جای جنگیدن با بخشی از وجودمان، آن را ببینیم و بپذیریم، بدون اینکه هویت خود را با آن یکی بدانیم. پذیرش به معنای تسلیم شدن یا دوست داشتن درد نیست؛ بلکه یعنی واقعیت را ببینیم و انرژی خود را صرف جنگیدن با آن نکنیم. هرچه مقاومت کمتر شود، ذهن آزادتر می‌شود و امکان مشاهده، آگاهی و تغییر واقعی بیشتر خواهد شد. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 169 و 170

سلام دوستان گرامی 🌹 برای کمک به 5 خانواده نیازمند در تأمین مواد غذایی، نیازمند همراهی و یاری شما عزیزان هستم. این خانواده ‌ها در شرایط بسیار دشوار معیشتی قرار دارند؛ یکی از آن ‌ها خانواده‌ای است که خانم 29 ساله آن با بیماری مزمن دست‌ و پنجه نرم می‌ کند و به‌ دلیل شرایط مالی، امکان تهیه منظم داروهای ضروری خود را ندارد. خانواده های دیگر نیز با مشکلات معیشتی و اجاره ‌خانه در پرداخت آن رو به ‌رو هستند و در معرض فشار شدید صاحب خانه قرار دارد دوستان عزیزم افزایش شدید هزینه‌های زندگی، این خانواده‌ ها را در تأمین ابتدایی‌ ترین نیازها با دشواری جدی رو به‌ رو کرده است. روزانه درخواست‌ های متعددی برای کمک دریافت می‌ شود، اما بدون حمایت شما همراهان نیک‌ اندیش، امکان پاسخ‌ گویی به این نیازها وجود ندارد. در صورت تمایل و توانایی، خواهشمند است حتی با مبالغ اندک در این امر انسانی مشارکت فرمایید تا بتوانیم گامی هر چند کوچک در کاهش آلام این خانواده‌ ها برداریم. 6104 3375 4205 0339 بانک ملت به نام حسین اکبرلو پیشاپیش از حسن توجه، همدلی و حمایت ارزشمند شما صمیمانه سپاسگزارم 🌹❤️

رشد درونی نیازمند رها کردن چیزی است که ما را در همان سطح نگه می‌دارد؛ و از نگاه این متن، آن چیز رنجی است که به آن وابسته شده‌ایم. هر انسان شکل خاصی از رنج دارد؛ از مشکلات رابطه و خانواده گرفته تا بیماری، شکست، کمبود پول، گذشته یا حس بی‌عدالتی. مشکل فقط خودِ اتفاق نیست، بلکه زمانی است که آن را بارها در ذهن تکرار می‌کنیم و به بخشی از هویت خود تبدیلش می‌کنیم. جمله‌های «اگر فقط...» نیز نمونه‌ای از همین رنج‌اند؛ یعنی ذهن مدام گذشته را مرور می‌کند و آرزو می‌کند شرایط طور دیگری اتفاق می‌افتاد. گاهی حتی به شکست‌ها و رنج‌های خود افتخار می‌کنیم و با تعریف کردن مداوم آنها، به رنجمان هویت می‌دهیم. رنج معمولاً با توجیه و شکایت همراه می‌شود و به‌تدریج مانند باری سنگین، سال‌ها همراه ما باقی می‌ماند. رها کردن رنج به معنای انکار اتفاقات دردناک نیست؛ یعنی دیگر اجازه ندهیم گذشته، هویت و زندگی امروز ما را اداره کند. وقتی رنج را مشاهده می‌کنیم، دیگر با آن یکی نمی‌شویم و می‌توانیم از آن فاصله بگیریم. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 163 و 167

انسان برای ادامهٔ زندگی به سه نوع «غذا» نیاز دارد: غذا، هوا و احساسات. در این نگاه، احساسات یکی از مهم‌ترین چیزهایی است که وارد وجود ما می‌شود و بر وضعیت درونی ما اثر می‌گذارد. همان‌طور که غذای نامناسب یا بیش‌ازحد می‌تواند بدن را بیمار کند، احساسات منفی و ناآگاهانه نیز می‌توانند بر وضعیت روانی و درونی ما اثر منفی بگذارند. فرآیند گوارش نشان می‌دهد که بدن باید مواد دریافتی را به اجزای قابل استفاده تبدیل کند. در مورد احساسات نیز مسئله فقط تجربه کردن آنها نیست؛ بلکه نحوه دریافت، پردازش و واکنش ما به آنها اهمیت دارد. خشم، ناراحتی و فشار روانی می‌توانند حتی بر عملکرد طبیعی بدن اثر بگذارند. بنابراین کیفیت زندگی تنها به آنچه وارد بدن می‌کنیم وابسته نیست؛ بلکه به کیفیت احساساتی که دریافت و درون خود پردازش می‌کنیم نیز بستگی دارد. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 153 و 154

ماهیت، بخش واقعی و اصیل وجود انسان است، اما شخصیت چیزی است که در طول زندگی برای موفقیت در جهان ساخته می‌شود و ذات حقیقی ما نیست. وقتی ارزش و احساس هویت خود را به چیزهای بیرونی مانند پول، شهرت، جایگاه اجتماعی یا حتی موفقیت فرزندان وابسته کنیم، تحت تأثیر تغییرات و اتفاقات بیرونی قرار می‌گیریم. در این حالت، شادی و رنج ما به عواملی وابسته می‌شود که کنترل کامل آن‌ها در دست ما نیست. اما اگر انسان به جای وابستگی به ظواهر بیرونی، به ماهیت و مرکز درونی خود نزدیک شود، کمتر تحت تأثیر تصادف‌ها و تغییرات زندگی قرار می‌گیرد. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 118 و 119

مشاهدهٔ خود، نخستین گام در مسیر تحول درونی است. انسان تنها زمانی می‌تواند تغییر کند که بدون توجیه و قضاوت، رفتارها، احساسات و واکنش‌های خود را همان‌گونه که هستند ببیند. ما معمولاً رفتار دیگران را به‌خوبی تشخیص می‌دهیم، اما نسبت به رفتار و واکنش‌های خود آگاهی کمتری داریم؛ زیرا با احساسات و مشکلات خود یکی می‌شویم و توانایی دیدن واقع‌بینانهٔ خود را از دست می‌دهیم. مشاهدهٔ خود یک فرایند کاملاً درونی است و هیچ‌کس نمی‌تواند این کار را به جای ما انجام دهد. همچنین نباید تنها از روی رفتار ظاهری، درباره دنیای درونی دیگران قضاوت کنیم؛ زیرا آنچه در درون انسان‌ها می‌گذرد، همیشه از ظاهرشان قابل تشخیص نیست. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 102 و 103

دانستن با درک کردن یکسان نیست. ممکن است انسان اطلاعات، کتاب‌ها و مفاهیم بسیاری را بداند، اما تا زمانی که آن‌ها را در زندگی و رفتار خود به کار نگیرد، به درک واقعی نرسیده است. درک زمانی شکل می‌گیرد که آگاهی به تجربهٔ عملی تبدیل شود و در شیوهٔ فکر کردن، احساس کردن و رفتار انسان نمود پیدا کند. گاهی عمل کردن به یک اصل ساده، ارزشمندتر از دانستن صدها مفهوم بدون تغییر در زندگی است. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 99

همراه با عشق عادی نفرت هم وجود دارد. یعنی من این را دوست دارم، و از آن بدم می آید. امروز شما را دوست دارم هفته بعد، ساعتی دیگر و یا لحظه ای بعد از شما متنفرم. آن که می تواند به طور واقعی عشق بورزد، می تواند باشد. آن که می تواند باشد می تواند عمل کند. و آن که می تواند عمل کند، هستی دارد. برای شناخت عشق حقیقی، فرد می باید هر چه درباره عشق می داند فراموش کند و چشم به راه نشانه ها باشد. ما از آن رو عشق می ورزیم که چیزی در ما با فيوضات فرد دیگری که از مرکز غریزی و احساسی - عاطفی و ذهنیش تراوش کرده می آمیزد. علت آن یا می تواند ناشی از نفوذ و تأثیر شكل بیرونی باشد و با در نتیجه احساسِ من تو را دوسبت دارم چون تو مرا دوست داری و یا چون مرا دوست نداری باشد. گرجیف انرژی متعالی ص 82

رعایت قانون جبران دوستان عزیز در مسیر رشد معنوی و بیداری آگاهی، فراموش نکنیم که قانون جبران یکی از ارکان اساسی جهان هستی است. هر نیکی، هر لطف، هر حمایت، چون دانه‌ ای در زمین آگاهی کاشته می ‌شود و دیر یا زود به شکلی زیبا به زندگی ما باز می ‌گردد. اگر محتوای…

عالیه گوش کنید❤️🌹

انسان دو نوع وجدان دارد: وجدان اکتسابی و وجدان حقیقی. وجدان اکتسابی از خانواده، فرهنگ و جامعه شکل می‌گیرد و از جایی به جای دیگر متفاوت است. اما وجدان حقیقی، نیرویی درونی و مشترک میان همه انسان‌هاست که در اعماق وجود پنهان شده است. این وجدان درونی، انسان را به تشخیص خیر و شر، حقیقت و نادرستی هدایت می‌کند و به او کمک می‌کند احساسات و رفتارهای خود را از درون ارزیابی کند، نه بر اساس عادت‌ها و باورهای آموخته‌شده. هرچه ارتباط انسان با این وجدان عمیق‌تر شود، از اسارت احساسات منفی و واکنش‌های ناآگاهانه فاصله می‌گیرد و آرام‌آرام به سوی آگاهی، آرامش و تحول درونی حرکت می‌کند. گرجیف تحول شخصی با آموزه‌های گرجیف ص 95 و 96

انسان دو نوع توجه دارد: توجه بیرونی و توجه درونی. توجه بیرونی به مشاهده دنیای اطراف از طریق حواس مربوط می‌شود، اما توجه درونی یعنی آگاه شدن از افکار، احساسات، حالات روانی و واکنش‌های خود. بیشتر انسان‌ها آن‌قدر در افکار، نگرانی‌ها و گفت‌وگوهای ذهنی خود غرق می‌شوند که نه خود را به‌درستی می‌بینند و نه جهان اطرافشان را. این همذات‌پنداری با افکار و احساسات، باعث می‌شود زندگی را ناآگاهانه تجربه کنند. مشاهدهٔ خود، به انسان کمک می‌کند وضعیت درونی‌اش را بشناسد و حتی با تغییر رفتار و حالت بدن، بر احساسات و حالات روانی خود اثر بگذارد. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 85 و 86

چگونه می توانیم تغییر کنیم؟ اگرچه خلاصه بعضی از مفاهیم عملکرد که تا به اینجا بیان شده اند، نسبت به خود عملکرد پیچیدگی خیلی کمی دارند و ساده هستند، اکنون زمان پرسیدن سوال اصلی عملکرد و همه سیستم های محرمانه دیگر رسیده است : چگونه فردی می تواند تغییر کند؟ آنچه عملکرد را متفاوت از دیگر روش های دگرگونی می سازد و تغییر را ممکن می کند، ابزارهایی هستند که از آنها استفاده میشود. به نظر من این تأکیدی بر شرایط منفی ماست. مگر اینکه متوجه شویم چقدر از زندگی مان را صرف منفی بودن کرده ایم که نمی توانیم از این شرایط منفی خارج شویم. مهم ترین ابزار برای توجه به شرایط منفی مان و شانس ایجاد تحول در آنها برای رسیدن به وضعیت مثبت، مشاهده خود با توجه به خود است. هیچ کس نمی تواند این را برایمان انجام دهد، نه یک رهبر، یک معلم یا یک وزیر. تنها ما می توانیم آن را برای خودمان انجام دهیم. تنها با تلاش خودمان است که می توانیم خود را به بالاترین جایگاه هستی برسانیم. بنابراین، بسیاری از افراد عملکرد را نمی پسندند و بعد از مدت کوتاهی آن را حذف می کنند، زیرا متوجه می شوند که هیچ کس قصد انجام عملکرد برای آنها را ندارد. یک معلم قطعا می تواند کمک کند، زیرا او مسیر را پیدا کرده است. تمثیلی که عملکرد از آن استفاده می کند این است که ما همه در زندان هستیم اما متوجه نیستیم، و تنها شخصی که متوجه شده است در زندان است و راهی برای خروج از آن پیدا کرده است، می تواند به ما کمک کند. اگرچه چنین شخصی قطعاً می تواند کمک کند، در نتیجه گیری نهایی تنها خودمان می توانیم راه خود را بیابیم و برای بیرون آمدن از زندانی که در آن قرار داریم تلاش کنیم. ابزار ابتدایی عملکرد، مشاهده است. ابتدا ما باید تفاوت بین توجه درونی و بیرونی را تشخیص دهیم گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 84 و 85 کانال گرجیف @Gordjief

انسان معمولاً تصویری خیالی از خود می‌سازد و آن را «خود واقعی» می‌پندارد، در حالی که این تصویر، حاصل توهم، باورهای نادرست و نقش‌هایی است که برای جلب توجه، تأیید یا تحسین دیگران به نمایش می‌گذارد. این شخصیت دروغین باعث می‌شود انسان خود را بزرگ‌تر، مهم‌تر، مظلوم‌تر یا متفاوت‌تر از آنچه واقعاً هست ببیند و به‌تدریج از ماهیت اصیل خود فاصله بگیرد. هرچه وابستگی به این تصویر بیشتر شود، زندگی نیز بیشتر بر پایه ظاهر و قضاوت دیگران شکل می‌گیرد. یکی از نشانه‌های شخصیت دروغین، نیاز دائمی به دیده شدن، تحسین شدن و تأیید گرفتن از دیگران است. در این حالت، انسان به جای شناخت خود واقعی، از نقشی که ساخته است محافظت می‌کند. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 83 و‌ 84

انسان از دو بُعد تشکیل شده است: ماهیت و شخصیت. ماهیت، سرشت اصیل و طبیعی انسان است که از آغاز با او همراه است، اما شخصیت در اثر تربیت، محیط، آموزش و تجربه‌های زندگی شکل می‌گیرد. شخصیت به انسان کمک می‌کند در جامعه زندگی کند و به موفقیت برسد، اما اگر بر تمام وجود او مسلط شود، ماهیت در پسِ آن پنهان می‌ماند. به همین دلیل، گاهی انسان با وجود موفقیت‌های بیرونی، احساس می‌کند با خود واقعی‌اش هماهنگ نیست. تحول درونی زمانی آغاز می‌شود که انسان به ماهیت خود بازگردد و اجازه دهد سرشت حقیقی‌اش دوباره رشد کند. در این مسیر، شخصیت باید به جای فرمانروایی، در خدمت ماهیت قرار گیرد. اما این کار آسان نیست، زیرا شخصیت همواره می‌کوشد برتری خود را حفظ کند و مانع آشکار شدن ماهیت شود. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 81

خودیادآوری یعنی توانایی انسان برای اینکه در میان افکار، احساسات و نقش‌هایی که در زندگی بازی می‌کند، حضور خود را فراموش نکند و بداند که این نقش‌ها، خودِ واقعی او نیستند. مانند بازیگری که روی صحنه نقش یک شخصیت را بازی می‌کند، اما باید به یاد داشته باشد که او آن شخصیت نیست؛ بلکه بازیگری است که موقتاً آن نقش را پذیرفته است. انسان نیز در زندگی نقش‌های مختلفی مانند والد، کارمند، دوست یا مخالف را ایفا می‌کند، اما نباید این نقش‌ها را با حقیقت وجود خود اشتباه بگیرد. تا زمانی که انسان با هر فکر، احساس یا نقش خود یکی شود، در حالت ناآگاهی زندگی می‌کند و هر بخش از وجودش خود را «من واقعی» می‌پندارد. اما با خودیادآوری، انسان شروع می‌کند به مشاهده کردن خود و دیدن اینکه افکار، احساسات و شخصیت‌های مختلف درون او، تمام حقیقت او نیستند. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 63 و 64

رعایت قانون جبران دوستان عزیز در مسیر رشد معنوی و بیداری آگاهی، فراموش نکنیم که قانون جبران یکی از ارکان اساسی جهان هستی است. هر نیکی، هر لطف، هر حمایت، چون دانه‌ ای در زمین آگاهی کاشته می ‌شود و دیر یا زود به شکلی زیبا به زندگی ما باز می ‌گردد. اگر محتوای این مسیر برای دل شما ارزشمند بوده، دعوت می ‌کنم با واریز مبلغی به دلخواه همراهی ‌تان را با این راه نورانی ابراز کنید 6037 6974 9743 0766 حسین اکبرلو بانک صادرات این هدیه‌ کوچک، تنها نشانه‌ ای ‌ست از عشق تعادل و انرژی مثبتی که در این جریان جاری‌ است. با مهر و سپاس از حضور دلگرم ‌کننده‌تان🌿🌹 گزارش واریزی @hossein_akbarlu

برای ورود به مسیر تحول، ابتدا لازم است انسان در زندگی روزمره به درجه‌ای از مسئولیت‌پذیری، ثبات و توانایی برسد؛ یعنی بتواند کارهایش را به‌درستی انجام دهد، از خود و دیگران مراقبت کند و جایگاهش را در زندگی تا حدی پیدا کرده باشد. با این حال، این نیز کافی نیست. فرد باید دریابد که موفقیت‌های بیرونی، به‌تنهایی پاسخ رنج‌ها و پرسش‌های عمیق زندگی نیستند. این درک، جست‌وجوی حقیقتی فراتر از زندگی مادی را در او بیدار می‌کند. در مقابل، کسانی که از مسئولیت فرار می‌کنند، برای شکست‌های خود بهانه می‌آورند، یا می‌خواهند بدون شناخت واقعیت و دشواری‌های راه، جهان را تغییر دهند، آمادگی لازم برای این مسیر را ندارند. همچنین افرادی که موفقیت خود را بر فریب، سوءاستفاده یا آسیب رساندن به دیگران بنا می‌کنند، هرچند ممکن است در ظاهر قدرتمند باشند، از نظر رشد درونی در مسیر درستی قرار ندارند. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 49 و 50

در حالت معمول آگاهی انسان، توجه فقط در یک مسیر حرکت می‌ کند؛ یعنی انسان یا درگیر جهان بیرون می‌ شود یا در افکار، احساسات و تجربه‌ های درونی خود غرق می‌ گردد. در این وضعیت، توانایی دیدن همزمان خود و محیط اطراف بسیار محدود است. انسان ممکن است سخن بگوید، احساس کند یا واکنش نشان دهد، اما از تأثیر رفتار و حالت درونی خود بر دیگران آگاه نباشد. رشد آگاهی زمانی آغاز می‌ شود که انسان بتواند همزمان شاهد دنیای درون و بیرون خود باشد؛ نه کاملاً در احساسات خود گم شود و نه فقط جذب اتفاقات بیرونی گردد. این تقسیم توجه، به انسان امکان می‌دهد تجربه‌ای عمیق‌تر، شفاف‌تر و آگاهانه‌تر از زندگی داشته باشد؛ جایی که فرد هم حضور خود را احساس می‌کند و هم ارتباطش با جهان را می‌ بیند. گرجیف تحول شخصی با آموزه های گرجیف ص 43 و 44