هامون

نیویورک‌تایمز: حمله به ساختمان مسکونی در «چاه‌تنگو» با بمب نهصد کیلویی انجام شد سنتکام: از حادثه مطلعیم، هرگز غیر نظامی نمی‌کشیم گزارش تصویری نیویورک‌تایمز درباره حمله هفته گذشته آمریکا به ساختمانی مسکونی در قشم، که به مرگ پدر، مادر و فرزند خردسال و زخمی شدن دو فرزند آن‌ها انجامید، با بررسی تصاویر ماهواره‌ای، ویدئوهای منتشرشده از محل حادثه، تصاویر رسانه‌های ایرانی و نظر چند کارشناس مستقل تسلیحات، به این نتیجه رسیده است که حمله آمریکا به محله چاه‌تنگو در جزیره قشم با احتمال زیاد با یک بمب مارک-۸۴ (Mark 84) به وزن دو هزار پوند (حدود ۹۰۷ کیلوگرم) انجام شده است؛ یکی از بزرگ‌ترین بمب‌های متعارف مورد استفاده ارتش آمریکا. این گزارش تأکید می‌کند که محل اصابت در یک منطقه کاملاً مسکونی و متراکم قرار داشته است؛ جایی که خانه‌ها فاصله بسیار کمی از یکدیگر دارند و خانواده‌های زیادی در آن زندگی می‌کنند. روزنامه می‌نویسد خبرنگارانش با تطبیق تصاویر ماهواره‌ای و فیلم‌های منتشرشده، محل دقیق انفجار را در محله چاه‌تنگو شناسایی کردند. در تصاویر، گودالی با قطری دست‌کم ۳۰ فوت (حدود ۹ متر) دیده می‌شود و آثار انفجار نشان می‌دهد که خودروها و قطعات آوار تا بیش از ۲۰۰ فوت (حدود ۶۰ متر) از محل برخورد پرتاب شده‌اند. به نوشته نیویورک تایمز، چنین الگویی از تخریب با انفجار یک بمب مارک-۸۴ سازگار است. برای اطمینان از نوع مهمات، نیویورک تایمز نظر چند متخصص را نیز جویا شده است. ترور بال، کارشناس سابق خنثی‌سازی مهمات ارتش آمریکا، پس از بررسی تصاویر منتشرشده توسط رسانه‌های ایرانی گفته است قطعات فلزی باقی‌مانده در محل، به احتمال زیاد متعلق به کیت هدایت JDAM هستند؛ سامانه‌ای که روی بمب‌های مارک-۸۴ نصب می‌شود و آن‌ها را به بمب‌های هدایت‌شونده دقیق تبدیل می‌کند. فردریک گراس، مشاور فرانسوی در حوزه مهمات، نیز پس از بررسی تصاویر اعلام کرده اندازه گودال و شکل تخریب با انفجار یک بمب مارک-۸۴ مطابقت دارد و به نظر می‌رسد بمب ابتدا در زمین نفوذ کرده و سپس منفجر شده است. او توضیح می‌دهد که خاک ماسه‌ای منطقه بخشی از انرژی انفجار را به سمت پایین هدایت کرده، اما با وجود این، شدت انفجار همچنان بسیار بالا بوده است. یکی از مهم‌ترین بخش‌های گزارش به بررسی هدف احتمالی حمله اختصاص دارد. نیویورک تایمز می‌گوید پس از بررسی تصاویر، نقشه‌ها و اطلاعات موجود، هیچ نشانه‌ای از وجود یک تأسیسات نظامی در نزدیکی خانه خانواده جعفری پیدا نکرده است. همچنین هیچ گزارشی نیز درباره کشته یا زخمی شدن نیروهای نظامی در آن محل منتشر نشده است. روزنامه اضافه می‌کند که اگر هدف نظامی مهمی در آن منطقه وجود داشت، انتظار می‌رفت نشانه‌هایی از آن در تصاویر یا گزارش‌های رسمی دیده شود، اما چنین شواهدی به دست نیامده است. به گفته مقام‌های ایرانی که نیویورک تایمز روایت آن‌ها را نقل می‌کند، در این حمله زهرا جعفری، همسرش قیصر جعفری که راننده تاکسی بود، و پسر خردسالشان سینا جان خود را از دست دادند. دو فرزند دیگر خانواده، محمدرضا و مهدی، زنده از زیر آوار بیرون کشیده شدند و در بیمارستان بستری شدند. همچنین حدود ۲۰ خانواده که در خانه‌های اطراف زندگی می‌کردند، به دلیل خسارت شدید وارده به منازلشان مجبور به ترک محل شدند. این گزارش همچنین می‌گوید در همان موج حملات، دو انبار در خارج از شهر قشم نیز هدف قرار گرفته و تخریب شده‌اند. در بخش مربوط به واکنش آمریکا، گزارش می‌گوید فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) اعلام کرده از گزارش‌های مربوط به کشته شدن غیرنظامیان آگاه است و آن‌ها را بررسی می‌کند، اما از پاسخ دادن به پرسش‌های اصلی خودداری کرده است. سنتکام توضیح نداده که هدف دقیق این حمله چه بوده، از چه نوع مهماتی استفاده شده و چه اقداماتی برای جلوگیری از آسیب به غیرنظامیان انجام داده است. تنها موضع رسمی سخنگوی سنتکام این بوده که «ارتش آمریکا هرگز غیرنظامیان را هدف قرار نمی‌دهد.» https://timesofindia.indiatimes.com/world/us/2000-pound-us-bomb-hits-iran-family-home-centcom-says-we-never-target-civilians/articleshow/132791400.cms?utm_source=chatgpt.com https://t.me/HamounMedia

ترامپ: به خاطر آینده جهان و بقای ایران، من موافقت کردم که حمله را در ازای امکان دستیابی سریع به توافق لغو کنم. https://t.me/HamounMedia

دیروز، در حالی دونالد ترامپ در توییتی مدعی امضای «توافق» بر سر «خلع سلاح» حماس در غزه شد، که گزارش‌ها از فریبکارانه بودن این ادعا حکایت دارد. *شبکه الجزیره در پوشش گسترده این ادعای ترامپ دیروز گزارش داد، ادعای رئیس جمهور آمریکا در حالی مطرح شده که حماس تنها پس از اعمال تغییرات مورد نظر این گروه در متن پیش‌نویس توافق، به آغاز مذاکره بر سر این پیش‌نویس قانع شده است. *تا پیش از این به دلیل وجود عبارت «خلع سلاح» در پیش‌نویس توافق و برخی دیگر از بندها درباره تحویل سلاح حماس، عملاً مذاکرات متوقف شده بود. *به گفته منابع الجزیره، حماس در این مرحله، تنها با مذاکره بر سر تحویل سلاح‌های سنگین، کارگاه‌های تولید سلاح و برخی زیرساخت‌های نظامی موافقت کرده‌ است. ضمناً این موارد قرار نیست اصلاً به «اسرائیل» تحویل داده شود، بلکه احتمالا در نهاد واسطه‌ای که در طول مذاکرات تعیین می‌شود، به شرط توافق «ذخیره» شود. *در مقابل، حماس از واسطه‌ها خواسته اسرائیل را در برابر عملی شدن این موارد، به قطع پیشروی در غزه قانع کنند. *تا پیش از این در نسخه‌ای که «شورای صلح» به حماس داده بود، عبارت «حصرالبنیه‌ ‌التحتیه‌المقاومه» یا «محدود سازی یا تحت کنترل قرار دادن زیرساخت مقاومت» در پیش‌نویس بود که به دلیل مبهم و کشدار بودن آن مورد مخالفت حماس قرار گرفته بود. *حماس معتقد بود، اسرائیل یا هر نهاد ناظر می‌تواند این عبارت را به انبارها، ساختمان‌ها، تجهیزات، خودروها، مراکز خدماتی یا حتی تأسیسات غیرنظامی که استفاده دوگانه دارند تعمیم دهد. بنابراین ممکن است عملاً کل ساختار مقاومت را هدف قرار دهد، نه فقط سلاح‌های آن را. *حماس تفاوت قائل شدن بین زیر ساخت نظامی و غیر نظامی، محدود شدن تحویل سلاح به سلاح سنگین و کارگاه‌های تولید سلاح و البته به رسمیت شناختن «حق مقاومت» را خواستار شده بود که ظاهراً این شروط پذیرفته شده است. هدف اسرائیل از مذاکرات، ادامه اشغال غزه در برنامه تحلیلی الجزیره، مهند مصطفى (کارشناس امور اسرائیل) می‌گوید: اسرائیل اساساً مسئله سلاح را دلیل اصلی اختلاف نمی‌داند؛ بلکه آن را به عنوان ابزار فشار برای گرفتن امتیازهای بیشتر به کار می‌گیرد. او می‌گوید ادامه اشغالگری در غزه با بهانه کردن اختلافات در مذاکره، راهبرد اصلی اسرائیل، در انعطاف نشان دادن بر سر مذاکره بر سر این موارد است. https://t.me/HamounMedia

فایل صوتی گفت‌وگو با «هامون» کانال یوتیوبی میلاد پور عیسی «جامعه و مواجهه با جنگ» مردادماه ١۴٠۵ @AminBozorgiyan

نفی گزینشی دخالت خارجی، ضد انقلابی‌ترین موضع ممکن در زمانه جنگ -برای چندمین بار در طی تمام سال‌‌ها، امروز هم وقتی حرف از نفی تمام عیار مداخله خارجی زدم، مورد خشونت کلامی مخاطبی قرار گرفتم که او هم باز معتقد بود این کار من در واقع «توجیه» جمهوری اسلامی و عملکرد آن است. -حرفم این بود که اگر با جنگ مخالفت می‌کنیم، این مخالفت نه می‌تواند «مشروط» باشد نه «محدود». صف بندی در برابر تجاوز نظامی به کشور، مشروط نیست، به سوگند یاد کردن در مورد مخالفت با اصل جمهوری اسلامی. این دو اساساً نه تنها کنش‌هایی کاملاً در ساحت‌های متفاوت هستند، که حتی مشروط کردن ایستادگی در برابر دشمن خارجی، به آوردن سیاهه دشمنی با حکومت داخلی، عملا ً می‌تواند به مشروعیت بیشتر این تجاوز بینجامد. -از آن سو، سکوت در برابر دو دهه فشار خارجی در شکل تحریم اقتصادی که زمینه ساز سیاسی این تهاجم فعلی است، سکوتی رضایتمندانه از این روند طولانی مدت خُرد کننده هستی اجتماعی ماست. «نه» گفتن به تجاوز نظامی به ایران، باید با نفی مطلق هر گونه دخالت خارجی پیش از آن، و البته نامشروط به صف‌بندی در برابر قدرت حاکم باشد. اصولاً این مشروطیت به دلیل حاکم شدن منطق دخالت خارجی در طی تمام این سال‌ها ملکه اذهان شده که حتی حالا با رسیدن کاردِ دخالت خارجی به استخوان حتی باز، باید برای نفی آن لگدی هم مَلاج و رُستن‌گاه مستبد داخلی بزنیم. -ولی همه این صغراها و کبراها که از نظر من بدیهیات است و برای خیل عظیمی هنوز فلسفه ویتکنشتاین به کنار. -درد جای دیگری است. درد اصلی دقیقاً آن جاست که کسی و کسانی که سیاست چند لایه فقیرسازی جامعه در بستر تحریم و سپس تجاوز نظامی را مطلقاً نفی کردند و می‌کنند، حافظان، بمالان و خون‌شوران نظم حاکم شوند، و دقیقاً کسانی که منطق آن‌ها در دفاع از دخالت خارجی، سلب مسئولیت و البته اختیار از جامعه و سپردن سرنوشت به دشمنان خارجی هستی اجتماعی ما است، بر مسند طلبکاران و البته مبارزان با نظم موجود بنشینند. -در اوج حمله نظامی آمریکا، در شرایطی که حتی زمزمه پیوستن «اسرائیل» پلید به این حمله به گوش می‌رسد، با صدایی بلندتر از همیشه باید فریاد زد، مخالفت با هر گونه دخالت خارجی، برداشته شدن کامل تحریم‌ها و بازگشت به وضعیت یک جامعه در برابر یک حکومت، انقلابی‌ترین و البته حیاتی‌ترین موضع ممکن است. -در مقابل، بازی با الفاظ و استفاده از موقعیت جنگی برای صف بندی تصنعی در برابر جنگ، بدون مرزبندی با بقیه انواع فشار خارجی، بازی در زمین متجاوز خارجی، و همزمان مستبد داخلی است. تجربه این پانزده سال تحریم و در نهایت جنگ، این را به روشنی ثابت کرد. https://t.me/HamounMedia

هنوز در فکرِ آن کلاغم در دره‌های یوش:  با قیچی سیاهش بر زردی‌ِ برشته‌ی گندمزار با خِش‌خِشی مضاعف از آسمانِ کاغذی مات                           قوسی بُرید کج، و رو به کوهِ نزدیک با غار غارِ خشکِ گلویش                              چیزی گفت که کوه‌ها           بی‌حوصله                      در زِلِّ آفتاب تا دیرگاهی آن را                     با حیرت در کَلّه‌های سنگی‌شان                             تکرار می‌کردند.    گاهی سوآل می‌کنم از خود که                                     یک کلاغ با آن حضورِ قاطعِ بی‌تخفیف وقتی      صلاتِ ظهر با رنگِ سوگوارِ مُصرّش بر زردیِ برشته‌ی گندمزاری بال می‌کشد تا از فرازِ چند سپیدار بگذرد، با آن خروش و خشم                          چه دارد بگوید با کوه‌های پیر کاین عابدانِ خسته‌ی خواب‌آلود در نیمروزِ تابستانی تا دیرگاهی آن را با هم تکرار کنند؟ https://t.me/HamounMedia

واکنش مردم ایران به جنگ، با توجه به سالها تبلیغ آن به عنوان رویدادی نه خانمان‌برانداز که مثبت و سازنده، امری است که از زوایای مختلف شایسته بررسی است. امین بزرگیان، پژوهشگر جامعه‌شناسی اگر چه معتقد است تجربه جنگ برای ملت‌ها چیزی نیست جز تجربه شکست، می‌گوید علیرغم سالها تبلیغ، در عمل جامعه ایران در هنگامه جنگ نه تنها نظم خود را از دست نداد، که با همبستگی بیشتر از قبل، علیه دخالت خارجی واکنش داد. گفتگو با او را درباره واکنش جامعه ایران به سه مرحله حمله آمریکا و البته آینده این تجربه، از نظر سیاسی ببینید. کانال یوتوب «هامون» را دنبال، و به دوستان خود هم معرفی کنید. https://youtu.be/lLkblWKZXhs?si=Z46NuECd__GOF-LG https://t.me/HamounMedia

بلافاصله بعد از پایان بازی فینال جام جهانی، ترامپ از شدت گرفتن حملات به ایران با پایان این بازی‌ها خبر داد. یک مقام دولتی هم به نیویورک تایمز با تکرار همین موضع گفت از این به بعد حملات ویران کننده‌تری شاهد خواهیم بود. همزمان تعداد و شدت حملات به شهرهای مختلف هم گسترده‌تر از شب‌های قبل شد. چابهار تنها تا یک ساعت بعد از پایان بازی دستکم ۵ بار مورد حمله قرار گرفت؛ حمله‌ای بی‌سابقه نسبت به شب‌های قبل. https://t.me/HamounMedia

فایل صوتی گفتگو با رضا طالبی، کارشناس مسائل ایران درباره آینده تجاوز نظامی آمریکا به ایران https://t.me/HamounMedia

آیا جنگ آمریکا علیه ایران طولانی می‌شود؟ در روزهای گذشته و با بمباران هر چه بیشتر شهرهای جنوبی کشور. نگرانی‌ها بابت ورود زمینی آمریکا به خاک ایران در مرحله بعدی جنگ این دولت علیه ایران افزایش یافته است. از آن سو با گسترش دامنه درگیرگیری‌ها در کشورهای عربی همسایه ایران، تبدیل این جنگ به یک جنگ منطقه‌ای تمام عیار هم یکی دیگر از نگرانی‌هاست. در این گفتگو رضا طالبی، روزنامه‌نگار باسابقه، با شرح جزئیات خسارات نظامی و اقتصادی ایران، به توضیح اهداف حمله آمریکا و آینده این جنگ در صورت طولانی شدن پرداخته است. آخرین آمار کشته‌ها در زمان انجام این گفتگو ۳۸ نفر بود که بعد از آن آمار ۵۰ کشته اعلام شد. از این میان، ۷ نفر سربازان پادگان بمپور سیستان و بلوچستان، و هفت نفر هم رانندگان خودروهای سواری روی تنها یکی از پل‌های هرمزگان بودند. https://youtu.be/1JnSEK5Fhbg https://t.me/HamounMedia

افول سرمایه اجتماعی، همزمان با اوج دلبستگی ملی گزارش سعیده شفیعی قلمرو رفاه رئیس سازمان امور اجتماعی کشور چند روز قبل از پیمایشی سخن گفت که توسط مرکز رصد وزارت کشور انجام شده و سرمایه‌ی اجتماعی، آسیب‌های اجتماعی و ویژگی‌ها و موقعیت‌های جمعیتی به‌عنوان سه مولفه‌ی اصلی بررسی وضعیت جامعه مورد بررسی قرار می‌دهد. بازه‌ی زمانی این پیمایش از اواخر سال ۱۴۰۳ تا جنگ ۱۲ روزه بوده و ۸۵ هزار نفر با روش خانه به خانه مورد پرسش‌گری قرار گرفتند. معاون وزیر کشور با اشاره به نتایج این پیمایش گفت: در موج پنجم پیمایش سرمایه اجتماعی که در سال ۱۴۰۴ منتشر شد، نتایج و پیش‌بینی‌های حاصل از آن به حدود ۲۵ دستگاه اجرایی ارائه شد. در این جلسات به دستگاه‌ها اعلام شد که اگر روند فعلی سرمایه اجتماعی ادامه پیدا کند، در سال‌های آینده کشور با چه پیامدهایی مواجه خواهد شد. این گزارش را می‌توان از پنج زاویه تحلیل کرد. شکاف بزرگ: دلبستگی ملی در برابر فرسایش ساختاری عجیب‌ترین و در عین حال کلیدی‌ترین داده این گزارش، تقابل میان افتخار به ایرانی بودن (با 76 درصد) و احساس بی‌عدالتی (با 75 درصد) است. این تضاد نشان می‌دهد که جامعه ایران میان «ملت و وطن» و «سیستم اجرایی و سیاست‌گذاری» تفکیک قائل شده است. دلبستگی ملی بالا نشان می‌دهد که بحران‌های چند سال اخیر نتوانسته‌اند هویت ملی را متلاشی کنند. مردم همچنان به یک چتر هویتی مشترک متصل هستند ولی وقتی ۷۵ درصد جامعه احساس بی‌عدالتی می‌کنند و ۷۰ درصد خواهان تغییر سیاست‌ها هستند، یعنی مشروعیت کارآمدی نهادهای اجرایی به شدت زیر سؤال است. این وضعیت شبیه به یک طلاق عاطفی است که در آن فرد خانه (وطن) را دوست دارد اما با قواعد حاکم بر آن کاملاً بیگانه است. پایین بودن آستانه‌ی تحمل اقتصادی بر اساس نتایج پیمایش‌، میزان رضایت اجتماعی در بازه صفر تا صد حدود ۳۸ درصد برآورد شده است. به بیان دیگر، حدود ۶۲ درصد مردم از شرایط اجتماعی رضایت ندارند. ۷۰ درصد مردم‌ معتقدند تغییر سیاست‌های کلان‌ مؤثرترین راه‌ برای‌ نجات‌ کشور است و ۶۰ درصد مردم‌ گفتند تحمل فشار اقتصادی بیش از این ندارند. در جامعه‌شناسی اقتصادی، وقتی امید رخت برمی‌بندد و آستانه‌ی تحمل به صفر می‌رسد، جامعه دیگر رفتارهای پیش‌بینی‌پذیر اقتصادی مثل پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری انجام نمی‌دهد. این وضعیت، طبقه متوسط را به لبه پرتگاه پرتاب کرده و رفتارهای اقتصادی را به سمت بقای روزمره و اضطراب دائمی سوق می‌دهد. در این فاز، هر شوک اقتصادی جدید می‌تواند به سرعت به مهاجرت گسترده یا خروج سرمایه تبدیل شود. سرمایه‌ی اجتماعی؛ از نهادی به افقی بر اساس نتایج پیمایش، سرمایه‌ی اجتماعی عمودی یا اعتماد مردم به دولت به پایین‌ترین حد خود رسیده که در آمار احساس بی‌عدالتی و ناامیدی مشهود است اما با سرمایه‌ی اجتماعی افقی یا همبستگی مردم با مردم جایگزین شده است. درواقع جامعه یاد گرفته است که برای بقا، به جای تکیه بر نهادهای رسمی، شبکه‌های حمایتی غیررسمی و افقی میان خود ایجاد کند. به بیان دیگر، شبکه‌های اجتماعی خرد به تدریج در حال ایفای نقش حمایتی در حوزه‌های عاطفی، مالی و اطلاعاتی هستند و بخشی از خلأهای ناشی از کاهش اعتماد در سطح کلان را جبران می‌کنند. دگرگونی در الگوهای مهاجرت در دهه‌های گذشته، مهاجرت در ایران عمدتا خصلتی نخبگانی و رفاهی داشت؛ یعنی افراد برای تحصیل بالاتر یا ارتقای کیفیت زندگی اقدام می‌کردند اما داده‌های جدید نشان‌دهنده شکل‌گیری دو الگوی متفاوت است. بزرگترین تغییر الگویی، ورود طبقه‌ی متوسط سنتی، صاحبان مشاغل آزاد، تکنسین‌ها و حتی نیروهای کار ماهر به چرخه‌ی مهاجرت است. در این الگو، مهاجرت دیگر یک تصمیم فردی و دانشگاهی نیست، بلکه یک تصمیم خانوادگی است. خانواده‌ها با فروش تمام دارایی‌های خود به کشورهای همسایه یا اروپا مهاجرت می‌کنند. این پدیده مستقیما با آمار عدم کشش فشار اقتصادی بیشتر در پیمایش همخوانی دارد؛ مردم دارایی خود را نقد می‌کنند تا از چرخه‌ی تورم و رکود داخلی خارج شوند. همچنین برای نخبگان، عامل اصلی مهاجرت دیگر جذابیت‌های کشور مقصد نیست بلکه احساس بی‌عدالتی ساختاری و عدم پیش‌بینی‌پذیری آینده در کشور زادگاه است. وقتی یک متخصص احساس کند که تلاش اقتصادی او زیر چرخ‌دنده‌های تورم بی‌اثر می‌شود و توزیع فرصت‌ها عادلانه نیست، مهاجرت را نه یک انتخاب بلکه یک ضرورت تدافعی برای حفظ بقای حرفه‌ای خود می‌بیند. سقوط طبقه‌ی متوسط طبقه متوسط در هر جامعه‌ای لنگرگاه ثبات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است. این طبقه با امید به آینده زنده است؛ چرا که پس‌انداز می‌کند، آموزش می‌بیند و روی آینده فرزندانش سرمایه‌گذاری می‌کند. شرایط اقتصادی مطرح‌شده در پیمایش، این طبقه را به شدت تضعیف کرده است. ادامه در لینک https://l1nq.com/jhw3sq8 https://t.me/HamounMedia

آسوشیتدپرس: تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد شلیک به مدرسه میناب به صورت «متمرکز» انجام شده است https://t.me/HamounMedia

آسوشیتدپرس: تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد شلیک به مدرسه میناب به صورت «متمرکز» انجام شده است https://t.me/HamounMedia

سهراب شهیدثالث: می‌خواستیم صحنه‌ای را برای فیلم «طبیعت بی‌جان» فیلمبرداری کنیم و گفته بودم برای این سُفره تاس‌کبابی درست کنند. زهره‌خانم که نقش پیرزن و همسر سوزنبان در منطقه‌ای دورافتاده را بازی می‌کرد، پرسید حالا باید چی کار کنیم؟ گفتم: هیچی... روی زمین غذا می‌خورین. گفت: ای خدا! ما که همیشه گدا بودیم، حالا توی فیلم هم باید نقش گدا رو بازی کنیم. مصاحبه‌کننده پشت دوربین، می‌خندد... سهراب شهیدثالث: من هیچ‌وقت به این‌چیزها نخندیدم. این چیزها فکاهی نیست. وقتی زهره‌خانم این‌قدر بزرگوارانه این حرف را زد انگار سیخ داغی را چسباندند روی قلب من. ویدیو از مستند «سفر سهراب»، ساختهٔ امید عبدالهی، سال ۱۳۹۵ درباره سهراب شهیدثالث فیلمساز، فیلمنامه‌نویس و تدوین‌گر، از پیشگامان موج نوی سینمای ایران بود که سبک سینمای نوآورانه و خلاق او در دنیا طرفداران زیادی پیدا کرد، ولی فیلم‌هایش در ایران در زمان خودش و حتی بعدها چندان مورد پسند نبود. او که بعد از مهاجرت و تبعید، مدت‌ها در پاریس و وین، پله‌ها و پنجره تمیز کرده، در نامه‌ای نوشته، در سرزمین مادری اجازه پیدا کرده دو فیلم سینمایی بسازد و یازده فیلم بعدی‌اش را در آلمان ساخت. سهراب‌شهیدثالث یکی از مهم‌ترین فیلمسازان عصر ما بود که بیست ‌و هشت سال پیش، در غربت، در چنین روزی در تبعید از دنیا رفت. منبع: گوشه https://t.me/HamounMedia/23

سهراب شهیدثالث: می‌خواستیم صحنه‌ای را برای فیلم «طبیعت بی‌جان» فیلمبرداری کنیم و گفته بودم برای این سُفره تاس‌کبابی درست کنند. زهره‌خانم که نقش پیرزن و همسر سوزنبان در منطقه‌ای دورافتاده را بازی می‌کرد، پرسید حالا باید چی کار کنیم؟ گفتم: هیچی... روی زمین غذا می‌خورین. https://t.me/HamounMedia/23

هر چند در این کانال قصد انتشار «خبر» تَکی که کار وب‌سایت‌ها و خبرگزاری‌هاست ندارم، ولی این خبر را به دلیل معنای خاصی که در آن دیدم بازتاب می‌دهم. «جاوید خالص» سرباز وظیفه‌ای که در اعتراضات دی ماه سال گذشته اصفهان «حاضر به شلیک به معترضان نشده» در دادگاه انقلاب این شهر به «اعدام» محکوم شده است. اهمیت خاص این حکم در آن است که دست کم تا امروز غالب احکام، حتی غیر قانونی‌ترین آن‌ها (در نسبت با قانون مجازات جمهوری اسلامی) که مربوط به اعتراضات دی ماه سال پیش است، به دنبال ادعای شکستن شیشه، تخریب اموال عمومی یا نظایر این‌ها صادر شده است. صدور حکم سلب حق حیات، صرفاً به دلیل شلیک نکردن که تصمیمی سلبی است، در قاموس خود جمهوری اسلامی هم جهشی تازه در استاندارد صدور چنین احکامی است. فعلاً تنها «کانون حقوق بشر ایران» این خبر را منتشر کرده و نه «نهادهای بین‌المللی» و نه خود جمهوری اسلامی واکنشی نداشته‌اند. تا جایی که بررسی سوابق این دست احکام نشان می‌دهد، صدور حکم اعدام به دلیل تمرد از دستور سرکوب در جمهوری اسلامی تا پیش از این سابقه نداشته است. https://t.me/HamounMedia/21

حکم اعدام برای «جاوید خالص»، «سربازی که حاضر نشد به مردم شلیک کند» https://t.me/HamounMedia

۷ تیر ۱۳۶۶، حمله شیمیایی به «سردشت» در کردستان با گاز خردل، نخستین حمله شیمیایی به مردم یک کشور با سلاح شیمیایی توسط دولت عراق انجام شد. حدود ۱۳۰ نفر همان زمان کشته شدند. حدود ۸٬۰۰۰ نفر هم از جمعیت حدود ۱۲ هزار نفری شهر در آن زمان در معرض گاز خردل قرار…

۷ تیر ۱۳۶۶، حمله شیمیایی به «سردشت» در کردستان با گاز خردل، نخستین حمله شیمیایی به مردم یک کشور با سلاح شیمیایی توسط دولت عراق انجام شد. حدود ۱۳۰ نفر همان زمان کشته شدند. حدود ۸٬۰۰۰ نفر هم از جمعیت حدود ۱۲ هزار نفری شهر در آن زمان در معرض گاز خردل قرار گرفتند. https://t.me/HamounMedia

🔷اعتراضات مردم در بیروت به توافق آمریکا، «اسرائیل» و دولت لبنان بر سر دادن مجوز به اسرائیل برای ماندن در «منطقه زرد» یا «امنیتی» شمال و جنوب رود لیتانی در جنوب این کشور ادامه دارد. https://t.me/HamounMedia