Indie Game TV

سلام بر دوستان عزیز. بعد از مدت‌ها برگشتیم؛ هرچند در این مدت، گاهی حتی وصل شدن ساده هم به سختی ممکن بود و همان هم ثبات نداشت. داستان ایران ما، فقط یک تراژدی نیست؛ حماسه‌ ملتی است که در طول تاریخ، زیر سنگین‌ترین فشارها ایستاد اما وطنش را نفروخت. ملتی که فهمیده بود بعضی مرزها را اگر بشکنی، دیگر چیزی از شرافت تاریخی یک ملت باقی نمی‌ماند. همان معنایی که چاووشی گفت: «میان دشمن و وطن، مرگ بر آن‌که شک کند.» این کانال در اصل برای سیاست ساخته نشده بود. هدفش این بود که قدم کوچکی برای ارتقای صنعت گیم ایران باشد و تا جایی که در توانم بود برای زنده نگه داشتنش وقت گذاشتم. اما امروز حس می‌کنم گیم هم مثل خیلی چیزهای دیگر، مثل رانندگی، وارد ایران شد اما فرهنگش نه. یاد گرفتیم بازی بسازیم، اما یاد نگرفتیم وطن چیست؛ یاد نگرفتیم اختلاف سیاسی، مجوز هم‌صدایی با دشمن خارجی نیست. کار به جایی رسید که بعضی از بازیسازها و فعالان این فضا، علناً تمنای حمله خارجی می‌کردند؛ آدم‌هایی که آن‌قدر در نفرت سیاسی غرق شدند که حاضر بودند جمهوری اسلامی برود، حتی اگر به قیمت ویرانی زیرساخت‌های ایران، کشته شدن مردم، ناامن شدن کشور و تجزیه ایران تمام شود. این فقط «مخالفت سیاسی» نیست؛ این همان سقوط اخلاقی و تاریخی‌ای است که در حافظه ایران، نامش خیانت است. روی حاجی ابراهیم کلانتر را سفید کردند؛ همان‌هایی که اگر روزگار آریوبرزن بودند، راه کوهستان را به سپاه اسکندر نشان می‌دادند و بعد هم برای وطنِ سوخته، ژست انسان‌دوستی می‌گرفتند. آدم‌هایی که در این سال‌ها به دشمن زنگ زدند، مختصات دادند، از تحریم دفاع کردند، برای حمله کف زدند و خیال کردند اگر ایران ویران شود اما رقیب سیاسی‌شان سقوط کند، پیروز شده‌اند. تا ابد ننگ بر این تفکر. ما را با این جماعت هیچ نسبتی نیست. عجیب هم اینجاست که دهان این‌ها هزار بار برای فریاد علیه ظلم جمهوری اسلامی باز شد ـ که البته هیچ حکومتی معصوم نیست و نقد و مطالبه‌گری حق مردم است ـ اما حتی یک بار حاضر نشدند از ظلم تاریخی آمریکا و اسرائیل علیه ملت ایران حرف بزنند. یک بار نگفتند این همه تحریم، این همه تهدید نظامی، این همه بلوکه کردن پول ملت ایران، این همه حمایت از گروه‌های تجزیه‌طلب و تروریستی، این همه محاصره اقتصادی، کانال های خبری و تلوزیونی، کار چه کسانی بوده است. برای این‌ها، تمام شر دنیا فقط جمهوری اسلامی است؛ انگار نه انگار که همین آمریکا با مصدق هم کنار نیامد، چون مسئله اصلی برای قدرت‌های سلطه‌گر، صرفاً نوع حکومت در ایران نیست؛ مسئله، اصلِ ایرانِ بزرگِ مستقل است. آری، شاهزاده‌شان مرگ سه متجاوز آمریکایی را تسلیت گفت، اما نه نامی از مدرسه شجره طیبه آورد، نه از ناو دنا، نه از خون ایرانی‌ای که سال‌هاست زیر فشار جنگ اقتصادی، ترور و تحریم ریخته می‌شود. این‌ها دیگر صرفاً اختلاف سیاسی نیست؛ اختلاف در فهم «وطن» است. واقعیت برای هرکسی که اندکی مطالعه، حافظه تاریخی و قدرت تحلیل داشته باشد روشن است. بعضی‌ها آن‌قدر در نفرت سیاسی غرق شدند که حاضرند ایران بسوزد تا فقط حریفشان را شکست‌خورده ببینند. و این، دقیقاً همان نقطه‌ای است که انسان می‌فهمد چرا بعضی ملت‌ها سقوط کردند؛ نه وقتی دشمن حمله کرد، بلکه وقتی عده‌ای در داخل، دشمن را از خودی عزیزتر دانستند. حرف من تمام. این قصه پرغصه دیگر با حرف آرام نمی‌شود. بعضی زخم‌ها عمیق‌تر از آنند که با چند جمله ترمیم شوند و بعضی خون‌های پاک ایرانی، دیگر هرگز برنمی‌گردند. بعد از چند سال فعالیت، تصمیم گرفتم از این فضا فاصله بگیرم و کانال را دیگر به‌روز نکنم. از همه همراهانی که در این سال‌ها کنارم بودند ممنونم و شما عزیزان را به خدا می‌سپارم. دلم برای صحبت با شما در مورد بازی های مستقل، فیچر های جدید انجین ها، هوش مصنوعی و ..‌ تنگ میشه. هرچند شاید در تلگرام، به شکلی دیگر، دوباره حضور داشته باشم. زنده باد ایران ۶/۳/۱۴۰۵ ❤️🖤💔 @indieGameTV