پەشێو

لە ئامێزی من بترازێ، لە هەرکوێ بی پەناهەندەی.

پێمگوت ئەگەر ماچت بکەم، ڕوح و دڵت فیدا دەکەم فەرمووی دەفەرموو ماچ بکە، پێت وانەبێ پەروا دەکەم پێمگوت مەگەر ترست نییە، پێمان بزانن ناحەزان فەرمووی ئەتۆ ترست نەبێ، سەد سوێند دەخۆم حاشا دەکەم پێمگوت ئەگەر ئەو کافرەی دایکت بزانێ چی؟ وتی بێ خەم بە ڕێگا چارەیەک، بۆو کافەرەش پەیدا دەکەم پیمگوت کە وابوو بێنە دەم هانێ منیش ڕوحم ئەدەم فەرمووی بە گەمژەم تێمەگە، ماچێک بە ڕوح؟ چۆن وا دەکەم پێمگوت ئەدی چی دیت دەوێ، لە گیان پتر؟ فەرمووی ئەمن یەکسانی خوازم گیانەکەم ماچ هەر بە ماچ سەودا دەکەم خالێد ڕەشیدپوور

اگر از جانِ توأم، جان ز تو هرگز نبرم تا نفس در تنِ من هست، ز عشقت نگذرم تو اگر خانهٔ دل باشی و من شوقِ نگاه جز به کویِ تو دگر هیچ رهی در نسپرم گر بگویی که «تو از منی»، به جان می‌گویم من همان سایهٔ عشقم که زِ نورت ببرم چون که در جان منی، نام تو جانانِ من است تا ابد مهرِ تو را بر دل خود می‌نگرم جـانـان مـن🌚 -آوینم

من پنج ساله درحالی که میرفتم بغل مامانم و دستمو روی لپش میزاشتم و اون داستان شنگول و منگول و حبه انگورو برام تعریف میکرد:

‏تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.

فدایِ سرت که باختی من با یه برد عاشقت نشدم که با یه باخت ازت دل بکنم.

تۆ وەکوو سروەی بەیانانی بەهاری تۆ له لەشما، گیانی سووکی نادیاری بۆ شەوی خۆشی و نەخۆشیم، یادگاری ڕەمزی ئینتزاری تۆ جریوەی دارسانی جێژوانی بۆ هەسێرەی بەرزی ئاواتم، سریوەی، چەنده جوانی! گیانەکەم جاران که ئەتگوت پێکەنینت زایەڵەی سەوزی شەتاوه چاوی شینت، گۆمی مەندی پڕ له ماسیی زەرد و سووری بەر هەتاوه ئێسته بۆ وا، شۆڕەبیی برژانگی نەرمت دەوری داوه؟ بۆچی گەرمایی ڕوانینت نەماوه؟ -سواره ئیلخانی زاده

مردانِ خدا پردهٔ پندار دَریدَند یعنی همه جا غیرِ خدا یار نَدیدَند هر دست که دادند از آن دست گرفتَند هر نکته که گفتند همان نکته شَنیدَند یک طایفه را بَهرِ مکافات سِرشتَند یک سلسله را بَهرِ ملاقات گُزیدَند یک فرقه به عِشرت در کاشانه گُشادَند یک زُمره به حسرت سَرِ انگشت گَزیدَند جمعی به درِ پیرِ خرابات خَرابَند قومی به بَرِ شیخ مناجات مُریدَند یک جمع نکوشیده به مقصود رسیدَند یک قوم دویدند و به مقصد نَرسیدَند فریاد که در رهگذرِ آدمِ خاکی بس دانه فِشاندند و بسی دام تَنیدَند همت طلب از باطنِ پیرانِ سَحَرخیز زیرا که یکی را زِ دو عالم طَلبیدَند زنهار مَزَن دست به دامان گروهی کَز حَق بِبُریدَند و به باطل گِرَویدَند چون خلق دَرآیند به بازارِ حَقیقَت ترسم نفروشند متاعی که خَریدَند کوتاه نظر غافل از آن سَروِ بلند است کاین جامه به اندازهٔ هر کس نَبُریدَند مرغانِ نظَربازِ سَبُک‌سِیْر فُروغی از دامگه خاک بر افلاک پَریدنَد -ناشناس

لە لەشم جێت ئەکەمەوە نە لە دیدە و دڵ.

ئەی یار واز لە وشەکان بێنە، بۆ بینینی ئەو جوانییەی تۆ دوو چاوی تر لەکوێ بێنم... -نەناسراو

نا مەچۆ جوانێ مەچۆ، واوە مەچۆ تو فریوی زێڕ و زیوی وان مەخۆ ئەو هەوەس بازانه جێی متمانە نین هەر دەزانن گوڵ چنین و بەی ڕنین وا وەرە،دەی وا وەرە، نێزیک بە لێم بمدەیە مەی، بمدەیە مەی تا دەڵێم: مەست مەستم ساقیا، دەستم بگیر تا نیفتادم ز پا دستم بگیر جا کە سەر خۆش بوم به دەنگی نەوی بۆت دەڵێم ئەو شێعرەی بەرزە مەولەوی بشنو از نەی چون حکایت می‌کند و از جدایی ها شکایت می‌کند. -نەناسراو

‏به خون‌ ما وضو کردی، به چشمِ خود تماشا کن ز خون تو حنا گردد به زودی دست و پای ما.

دەڵێن ژیان هەمیشە سەختترین شەڕەکانی خۆی تەرخان دەکات بۆ بەهێزترین سەربازەکانی. بەڵام من نەمدەویست سەربازێکی بەهێز بم دەمویست عاشقێکی گوڵ فرۆشی بام لەسەر ئەو شەقامەی کە تۆ تێیدا دەژیت.

ئەگەر شیعری جوانت دەوێ، دەبێ لە باوەشت بگرم هەنگ لە دوورەوە گوڵ ببینێ، کێ هەنگوینی پێ دروست ئەبێ؟

دوێنێ شەو که به ناز چوویتە سەربان لەگەڵ مانگە شەو سەرتان لێم شێوان گیانە نەمدیبوو هەتا دوێنێ شەو دوو مانگ بدرەوشێ لە یەک ئاسمان.🌚

دوای چەند سەدە، ئەگەر گۆڕەکەم هەڵکەنن... کفن نییە، جەستە نییە، بەڵام بۆنی تۆ هه‌ر هەیە...

بیرت لێ ئەکەمەوە؛ ئەوەندە بیر لێ ئەکەمەوە کە ساڵانێک دواتر ڕۆژنامەکان دەنووسن، کە دوکەڵ لە لێوی تەرمی مردووێکەوە هەڵدەستێت. خەڵک بە سەرسوڕمانەوە سەیری وێنەکەم ئەکەن، تۆ زەردەخەنە ئەکەیت و لە ژێر هەناسەتا ئەڵێی: شێتە، هێشتا بیرم لێ ئەکاتەوە:).

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟ #ناشناس