جاندار

دیرم شده بود و اسنپ موتور گرفتم. دست فرمون و سرعت آقایی عالی بود و پنج دقیقه‌ای رسیدیم. زین پس که شب‌ها هم هوا بهتره فقط اسنپ موتور.

سسپِریِم در اصطلاح به معنای "آه کشیدن با افسوس" است. گویای همه‌چیز‌.

از آدم‌های منفعت‌طلب و خودخواه و دمدمی مزاج و نامعلوم‌الحال و دورو و پررو و بی‌ادب و بی‌چهارچوب و بد، بدم میآد. امشب از آدم‌ها بدم میاد.

یک میز تمیز و کله‌ی پر و بدهی زیاد و دلِ امید‌وار.

من فکر می‌کنم ما نیاز داریم یاد بگیریم مرز شوخی‌ها رو رعایت کنیم و بفهمیم یک طنز رو تا کجا می‌تونیم ادامه بدیم که طنز باقی بمونه.

نفرت پراکنی نسبت به هر جنسیت یا موضوعی، نتیجه‌ای جز نفرت بیشتر نداره. نمی‌فهمم دنبال چی هستیم. فرهنگ سازی کنیم مثلن؟ یا دنبال تلافی هستیم و می‌خواهیم که دلمون خنک شه؟

من که می‌دونم نتیجه این شوخی‌های مردستیزانه‌ یک فاجعه بزرگه. اما نمی‌تونم ثابت کنم.

سردردهای میگرنی امونم‌و بریدن.

ابتدای جمله‌ی «انسان موجودی اجتماعی‌ست» جای یک «متاسفانه» خالیه.

اصلن پینترستی و استتیک به اون معنا نمی‌تونم باشم. زنده باد زندگی معمولی و لحظه و عکس‌های بی‌چهارچوب و تار و حس واقعی!

چندتا فرد با پیج پینترستی و ناناز و استتیک و لاکچری لایف و فلان فالوم کردن. من که محتوایی هم نداشتم به هر حال اما همون ماهی یک استوری رو هم معذبم حالا.

نباید جمعه رو خونه می‌موندم. و چه کار خوبی کردم.

بر او ببخشایید بر او‌ که از درون متلاشی‌ست؛ اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می‌سوزد. و گیسوان بیهُده‌اش، نومیدوار از نفوذ نفس‌های عشق می‌لرزد. -فروغ

این چه سخن باشد که شکوفد در دل هر آواز؟

بدفازترین دختر خاورمیانه کاپ و مدال نداره؟ امروز سزاوارتر از من نیست براش.

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می که موسم ورع و روزگار پرهیز است

امروز بعد از مدت‌ها غروب رو تماشا کردم. امیدبخش، نرم و نوازش‌گر بود. مثل همیشه.