𓇼

انجیر، انجیر‌های سیلویا. کتاب، کتاب و باز هم کتاب. مست شدن با کلمات کتاب.

از کافه‌ی سر خیابون خوشم اومده. خیلی کوچیکه و دیگه اسمم رو می‌دونن و هر دفعه بلند بهم سلام می‌کنن. نمی‌دونم، راستش خوشم میاد که به جاهای آشنا برم که آدم‌ها من رو بشناسن و اسمم رو بدونن و بلند بهم سلام کنن. احساس می‌کنم واقعا وجود دارم.

روز خیلی جالبی داشتم .✨

موهام سفید می‌شه آخر از ایرانی بودن

A little nighttime reading after a long day. ☕🌙

به‌نظرم خوب یاد گرفته‌ایم خود را با خود‌های درون‌مان ، صرفِ نظر از این‌که برای‌مان جذاب‌اند یا نه ، وفق بدهیم . در غیر این صورت ، این‌ها سرزده و بی‌اعلامِ قبلی ناگهان سروکله‌شان پیدا می‌شود و غافلگیرمان می‌کنند . شبی پر آشوب ، ساعت چهار ، ناگهان بر درِ ذهن‌مان می‌کوبند و می‌خواهند بدانند چه‌کسی تنهاشان گذاشته ، به آن‌ها خیانت کرده و چه کسی قرار است خوب‌شان کند و مرهمی بر زخم‌شان بگذارد . ما خیلی زود چیزهایی را فراموش می‌کنیم که به گمان‌مان هرگز فراموش‌شان نمی‌کنیم . ما عشق و خیانت ، هر دو ، را از یاد می‌بریم ، همچنین آن‌چه را به نجوا گفته‌ایم و چیزهایی که فریاد کشیده‌ایم . از یادمان می‌رود کی بوده‌ایم . من حالا پیوندم را با آن دو کسی که بودم دیگر از دست داده‌ام . یکی‌شان نوجوانی بود هفده‌ساله ، که وقتی یادش می‌افتم برایم کمی ترسناک است . نقش‌هایی به یاد | احمد اخوت

《خویش را وانهادم و آتشی ساختم لاژوردی آتشی تا هوادارش باشم .‌ . . بخشیدمش هر آنچه روزگار مرا بخشیده بود : پرندگان را با آشیانه‌هاشان . خانه‌ها را با کلیدهاشان .》 نقش‌هایی به یاد | احمد اخوت

لذت کتاب‌خوندن و همزمان حاشیه‌نویسی و حس کردن جملات از همون لذت‌های گذری و اما ماندگارِ زندگی هست

تا می‌آم از pms قبلی move an کنم بعدی شروع می‌شه .

از کارهای مهمِ امروز :《 مدیتیشن 🧑🏻‍🩰 شستنِ متِ یوگا ضبط ویدئو برای اینستاگرام نوشتنِ《 tbr 》🪴