Lust for Light

من یقین دارم مهربانی شما، به همان سه جا که قولش را داده‌اید ختم نمی‌شود.من سال‌هاست ردّ دست‌های ضامن آهو را در زندگیم می‌بینم.

لبیک یا رسول الله... پ‌ن: بخشی از سخنرانی شهید نصرالله در پی اهانت به پیامبر(ص)

در دلم انتظارِ گشایشی است از جنسِ همان انتظاری که دخترک در گور، برای رسولِ آخرالزمان می‌کشید.

«می‌گویند نژادی از اسبِ نجیب هست که اگر وحشتناک تازاندی و به ستوه‌اش آوردی، از سر غریزه یک رگ خود را به دندان پاره می‌کند، که تنفس را بر خود آسان‌تر کرده باشد. من هم اغلب چنین حالی دارم.»

به در و دیوار می‌زنم تا بلکه راهی برای قصاصِ برابر در ذهنم پیدا کنم. پس بمانید با آنچه کرده‌اید. ما نیز می‌مانیم با آنچه بر ما گذشته. برای ابد دریایی از خون، میان ما و شماست..

علت تکرار این فجایع، مماشات و بخشنده بودن قوه قضایه و بستن دست و پای قوه قهریه برای مقابله با این تروریست‌هاست. آنها عاقبت قاتلان عجمیان و علی وردی و هزاران جنایت‌کار دیگر را دیده‌اند و قطعاً بازدارنده نبود که بازهم این مدل وحشی‌گری تکرار شده..

احتراماً، از دیروز دچار غم عمیقی شده‌ام؛ احساس می‌شود زخمی عمیق بر سینه‌ام وجود دارد که گویی قلب مرا هم از جای خود درآورده‌اند، آقای رجب‌زاده. در ته گودال افتاده‌ام و استخوان‌هایم شکسته.در حال گریه هستم و پایان جهان را طلب می‌کنم؛ گریه که می‌کنم اشک‌ها زخمم را می‌سوزاند. خدا خدا می‌کردم که حداقل با این اتفاق، در میان برخی از اطرافیانم اندکی تأسف و شرمساری ببینم؛ چه امید واهی و مضحکی در دل داشتم. کسی که با تکه‌تکه شدن هم‌وطنانش، پرپر شدن فرشته‌های میناب و هزاران جنایت لخت و عور، هنوز بیدار نشده را چه امید به بازگشت به ضمیر انسانیت؟ تو گویی نمک در لابه‌لای تک‌تک سلول‌های تنم نشسته. هنوز در گلو بغض دارم، دست می‌برم که بیرونش بیاورم نمی‌شود، گیر کرده، سفت شده؛ این حجم از لا قیدی و وحشی‌گری راه نفس‌هایم را بسته. با مظلومیت شما، کربلا، تمام درد حسین پس از علی‌اکبر، تمام غم حسین در گودی قتلگاه برایم مجسم شد و آرزو کردم که از این غم بمیرم!

شالودهٔ داعش و صهیونیسم، از دامان نحس و ناپاکِ هندهای جگرخوارِ عصر جاهلیت. نامجو دقیق گفته بود، بنجل‌ترین ثمره‌ای که در تاریخ انسان مدرن به بار نشسته است.

روایت دارد که امام زمان علیه‌السلام که ظهور فرمود، خودش را به واسطه امام حسین علیه‌السلام به همه عالم معرفی می‌کنند. بنابراین در آن زمان باید همه مردم عالم، حسین علیه السلام را شناخته باشند. اما الان هنوز همه مردم عالم، حسین علیه‌السلام را نمی‌شناسند و این تقصیر ماست؛ چون ما برای سیدالشهدا علیه‌السلام طوری فریاد نزدیم که همه عالم صدای ما را بشنود. العبد محمد تقی بهجت

تنها فرقه‌ای که یزید رو عمو خطاب می‌کنه و بهش ارادت داره، وحوش تروریستِ پهلویه!

آدمی، پرِ دامنِ حضور و توانمندی‌اش در کم‌کردن رنجِ خود و عزیزانش را از هر طرف که بگیرد، می‌بیند باز هم کوتاه است!

خلاصه اما حرف‌ها بسیار است حضرت ایلیا حرف‌ها زیاد و عمر ما کوتاه و این مضحکه‌ی گریه‌انگیز را نجف قابل تحمل کرده.

نقطهٔ ثقلِ جهان، شاید قلب من باشد؛ نه از آن رو که قلب من اهمیت دارد،نه! بلکه چون شما در آن سکونت دارید. می‌گویند جهان هر انسان همیشه از همان‌جایی آغاز می‌شود که چیزی یا کسی را حقیقتاً دوست بدارد.

اسلام، دين زندگی است، امّا زندگی تهى از شرف و آزادگی و عزّت را مرگ می‌شمارد. دينِ عقلانيّت است، امّا با نفسانيّتی كه خود را عقلانيت می‌نماياند و دست‌مایهٔ همان كسانى‌است كه پیامبران خدا را مجنون می‌خواندند، مبارزه می‌كند. دين اتّحاد و برادری‌ و صلح جهانى است، امّا اتّحاد ظالم با مظلوم و فشردن دست جلاد بر سر جنازهٔ شهيدان عدالت را خيانت می‌شمرد. دينِ واقع‌بينى وحسا‌بگری‌است، امّا توجيه ستم‌هاى جهانى به‌نام واقع‌بينى را گناه می‌داند. دين احكام جاودانه است، امّا جمود و قشريگری را نمی‌پذیرد. دين اجتهاد و نوانديشى‌است، امّا بدعت‌گذاری و التقاط را رد می‌کند. دين گذشت و اغماض است، امّا ظلم‌پذیری وذلّت را مُجاز نمی‌داند‌. دين تمدّن و علم و آبادانى‌است، امّا علمى را كه وسيلهٔ بردگی و کشتار ملّت‌ها و تمدنی را كه دستاويز تحقير انسان‌ها باشد، جهل و وحشیگری می‌شمرد. دين جهاد است، امّا جنگ بى‌منطق و قدرت‌طلبانه را جهاد نمی‌نامد. دين عزت و قدرت و حاكميّت است، امّا اين را دست‌مایهٔ توجيه وسايل ناشرافتمند نمی‌سازد. - رهنامهٔ اسلام ناب و اسلام آمریکایی/ صفحهٔ ۵۷.

«چه غم که شانه ی امنی برای هق هق نیست برای ما که غریبیم چاه بسیار است..»