Lost.

یادم هست آن شب که ضریح تو را دیدم..

آری گرفت هرچه ز مهرِ رضا گرفت.

احتراماً، از دیروز دچار غم عمیقی شده‌ام؛ احساس می‌شود زخمی عمیق بر سینه‌ام وجود دارد که گویی قلب مرا هم از جای خود درآورده‌اند، آقای رجب‌زاده. در ته گودال افتاده‌ام و استخوان‌هایم شکسته.در حال گریه هستم و پایان جهان را طلب می‌کنم؛ گریه که می‌کنم اشک‌ها زخمم را می‌سوزاند. خدا خدا می‌کردم که حداقل با این اتفاق، در میان برخی از اطرافیانم اندکی تأسف و شرمساری ببینم؛ چه امید واهی و مضحکی در دل داشتم. کسی که با تکه‌تکه شدن هم‌وطنانش، پرپر شدن فرشته‌های میناب و هزاران جنایت لخت و عور، هنوز بیدار نشده را چه امید به بازگشت به ضمیر انسانیت؟ تو گویی نمک در لابه‌لای تک‌تک سلول‌های تنم نشسته. هنوز در گلو بغض دارم، دست می‌برم که بیرونش بیاورم نمی‌شود، گیر کرده، سفت شده؛ این حجم از لا قیدی و وحشی‌گری راه نفس‌هایم را بسته. با مظلومیت شما، کربلا، تمام درد حسین پس از علی‌اکبر، تمام غم حسین در گودی قتلگاه برایم مجسم شد و آرزو کردم که از این غم بمیرم!

رهبر شهید: ‏«اینی که بی‌هوا این دستگاه اون دستگاه ، این قوه اون قوه رو محکوم کنیم، این هنر نیست. هر بچه‌ای هم می‌تونه سنگ دستش بگیره و شیشه‌ها رو بشکنه! انقلابی‌نمایی غیر از انقلابی‌گری‌ست. انقلابی‌گری سخت است، پایبندی لازم دارد» ‌

ویدیوی کامل بخش اول گفت‌گوی صریح و تفصیلی رئیس‌جمهور با مردم

گرچه رنج به جان می‌رسد، حسین(ع) دواست.

همه هیچ‌اند و او همه؛