In My Solitude ࿔୧ . ݁

اوتاکوها این چنل واقعا کامله.☕️

1405/05/21 Re:Zero Spring 2016- Summer 2026 I'm only human تصور کن در راه خانه‌ای و لحظه بعد در دنیای دیگه‌ای چشم باز می‌کنی، ترسناکه نه؟ نه چون ترسناک‌تر اینه که با فاصله کمی از این اتفاق به طرز دردناکی کشته بشی و بفهمی که با مرگ‌ می‌تونی به قبل برگردی و تو تنها کسی هستی که می‌دونه چه اتفاقی افتاده! باید تنهایی مرگ خودت و عزیزانت رو ببینی و نتونی بگی چه اتفاقی افتاده و برای چی داری اینقدر تلاش می‌کنی... سوبارو قهرمان شکست‌ناپذیر نیست، اما یکی از بهترین و قوی‌ترین آدم‌هایی که دیدم. بعد دیدن ری زیرو به این پی می‌برید که بازگشت از مرگ موهبت نه بلکه نفرینه؛ مرگ بخشنده و عادله، اگه بخشنده نباشه و بارها مجبور به تکرارش بشید بازم دوست دارید بعد از مرگ دوباره به زندگی برگردید؟ My Anime List: 9.14/10 Ani List: 90/100 Adaptation: Light Novel Studio: White Fox Genres: Isekai,Action,Adventure,Drama,Fantasy,Psychological,Romance,Thriller Demographic: Seinen Rating: +17 Episodes: 13(+2) + 25+ 16+ 19 Episodes Duration:25- 1h.30 mins لینک دانلود از تلگرام #AnimeR #Recommend

اسم و معرفی این انیمه:

برف‌دونه‌‌هام، من چون کارام اینجاست و نوتیف‌ها زیادن و نمی‌تونم چک نکنم😭 و تمرکزم‌و می‌گیرن😭، از چنلاتون لفت می‌دم برای یه مدت. با اون‌یکی اکانتم دارمتون و می‌خونمتون. و فقط گفتم که در جریان باشید. مرسی از درکتون. بوس🤎

☕️ Neat and structured! Nice.

بارون واقعا اتفاق رمانتیکیه.☕️

بارون میاد دعا می‌کنم من. امیدوارم همه دخترا بتونن زندگیشون‌و بسازن. اونجور که دلشون می‌خواد.

سفت بچسب به زندگیت دختر. جسمت، روحت، ذهنت، کارت، خواسته‌هات، توانمندی‌هات. حواشی‌‌و بذار همون کنار بمونن. و اعتمادت هم به خودت باشه، نه آدما.

آدم High Level اهل خوندن طولانی‌ترین متن‌هاست. Otherwise هم نداره این فکت. اولین آدم حسابی‌ای که به ذهنت میاد رو در نظر بگیر؛ اگه اونقد بی‌عار بود که خوندن چهارتا پاراگراف براش سخت باشه، چطور می‌تونست بشه اینی که الان هست؟ Think about it.

کسی که می‌گه «آدم حرفای طولانی نیستم» یا واقعا خیلی بی‌حوصله‌ست، و یا حوصله‌ی حرفای تو رو نداره. که در هر صورت تکلیف باهاش مشخصه.

متن قرارداد، صد صفحه هم که باشه باید به چشم کتاب جیبی جالبی که به شدت درگیرت کرده بهش نگاه و کلمه به کلمه‌ش رو با دقت و کنجکاوی مطالعه کنی.

روی میز زندگی هر آدمی دو تا پکج هست. رو یکیش نوشته «زنده موندن» رو اون‌یکی نوشته «خودکشی». و من فکر می‌کنم هر کسی حق داره آزادانه به این‌که کدوم‌‌یکی از این پکج‌ها رو می‌خواد انتخاب کنه، فکر کنه. هرکدوم از پکج‌ها اقتضائات خودشون‌و دارن. خودکشی سخته. از مرحله‌ی فکر کردن بهش تا قدم به قدم اجرا کردنش زجره و کار هر کسی نیست واقعا ولی زنده بودن هم آسون نیست. اکشلی اونم خیلی سخته. و راستش زندگی هم ارزشش‌و نداره. تضمینی هم وجود نداره که تهش خوب بشه یا به چیزایی که می‌خوای برسی. و این یکی از دارک فکت‌های قضیه‌ست که برای میلیون‌ها موجود هم اتفاق افتاده و می‌افته. اما باز هم انتخاب با خودته. یکی می‌گه اگه یک درصدم احتمال رسیدن به یه‌سری چیزا در طول عمرم وجود داشته باشه می‌خوام بهش شانس بدم. یکی می‌گه نه نمی‌خوام. در هر صورت تنها یه حالت داره که کسی خودکشی نکنه به نظرم. و اونم اینه که دلیل داشته باشه. حالا این دلیل، هرچیزی می‌تونه باشه. اما کسی بی‌دلیل تو این جهنم نمی‌تونه دووم بیاره به نظر من. از این‌که می‌گم «دلیل، باعث می‌شه دووم بیاری» هم منظورم این نیست که اون دلیله کاری برات می‌کنه ها. نه. اون دلیل، سختیای زندگی رو کم نمی‌کنه. اون دلیل فقط باعث می‌شه تو خودت‌و نکشی. همین. هیچی باعث نمی‌شه سختی‌ها نابود بشن! ولی چیزهایی می‌تونن باعث شن که تو بتونی هندلشون کنی. و اون چیزها اسمشون کمکه. کمک! حالا چی؟ خودت می‌دونی؛ کی؟ خودت می‌دونی. یک موجود، یک تصویر، یک طعم، یک صدا، یک هرچیزی می‌تونه کمکی باشه برای برگردوندن تو به زندگی. و در هر لحظه فقط خودت می‌فهمی که اون چیه. چیزی نیست که کسی برای کسی مشخص یا تعیین کنه. تو خودت باید این‌و figure out کنی. و اینم بگم که منابع کمکت، یا لاقل بیشترشون، ثابت نخواهند بود. در طی زمان و تغییرات تو و زندگیت، خیلی از اون‌ها هم تغییر خواهند کرد. اما مگه مهمه؟ نوچ. مهم اون کمکه‌ست. اگه می‌خوای ادامه بدی تو این زندگی باید کمک بگیری. از هرچی و هرکی نگهت می‌داره و باعث می‌شه دووم بیاری. پس خلاصه بگم؛ نجات‌دهنده، اول انتخابت و بعد جواب‌هاتن. یه بازی پوکره این زندگی که یهو از ناکجا توش سبز شدی. چشم باز کردی و دیدی نشستی سر این میز لعنتی. کارت‌ها هم پخش شدن. و تنها کاری که می‌تونی بکنی بازی کردنه. با همون کارت‌های جهنمی‌‌ای که بهت داده شدن باید بتونی بازی کنی. دوسشون نداری، ترسناکن، مزخرفن، هرچی، مهم نیست! یا بازی می‌کنی یا حذف می‌شی. هیچ‌کس قرار نیست بگه «آخی اون فقط یه بچه‌ست میون این‌همه حرفه‌ای!» یا «آخی اون بچه اصلا بلد نیست این بازی ر‌و!» یا «آخی چه کارتای بدی براش افتادن!». نه. اگه بتونی یه پوکرباز حرفه‌ای بشی شاید زمانی برسه که کسی اهمیتی بده به این چیزا ولی به طور کلی همچین قراری وجود نداره. قرار کلی نظریه‌ی داروینه. انتخاب طبیعت، ژن سازگاره. اونه که بقا پیدا می‌کنه. سو، ناسازگاری؟ حذف می‌شی. و تمام. خبر دیگه‌ای تو این یونیورس نیست و نخواهد بود.

میراندا ۶٠ سالگیمه.

Fuck the society darling.

و اما Miranda Priestly 🌟 🎀 ˑ . قبل از ایونت‌ مهمش، شوهرش براش پیغام می‌فرسته که باید طلاق بگیرن. از این‌که مرد زندگیش تو همچون شرایطی رهاش کرده بود، حتی خم به ابرو نیاوورد. نگران این‌که روزنامه‌ها براش چی می‌نویسن نبود. نگران این‌که جوجه پاپاراتزی‌ها واسه دیده شدن، چه شایعاتی پشت‌سرش ردیف خواهند کرد، نبود. نگران این‌که آدما قراره چی فکر کنن هم نبود! تنها دغدغه، ناراحتی و نگرانیش این بود که دخترهای عزیزش چطور قراره با این موضوع و شرایط کنار بیان. وقتی دشمن‌هاش متحد شدن که زیر پاش‌و خالی کنن در ملکه‌وارترین شکل ممکن قدرتش رو به «یک زن» از بین اون‌ها تقدیم و با لبخند و آرامش حکومتش رو واگذار کرد. اون صاحب لطیف‌ترین قلب جهان درون یک کالبد پولادین، حقیقت یک ملکه‌ی واقعی، تعریف دقیق خودساختگی و کاریزما، نمادی از قدرت زنانه و قهوه‌ی تلخ دوست‌داشتنی من بود. که جامعه، Devil خطابش می‌کرد.