مكنونات!

شب امتحان، به هر چیز برای فرار از امتحان چنگ میزنی. (۲۶-۲۷ تا امتحان حضوری از اول ترم تا الان گذرونده شده سه تاش مونده)

یه روزی یه جای میفهمی جدی جدی علت این که عکسات زشت میفتن، گوشی بد، یا عماس بد، یا سلفی بودنشون نیست حاجی خودت زشتی جدا

_از اذان صبح متنفرم +به کتف چپ موذن زاده اردبیلی

طوری که امروز سیلی خوردم، در چندین سال اخیر از خواب بلند نشده بودم. شاید جایی برای همیشه، تحت عنوان سر زدن به مردگان، چه غریبه و چه آشنا در برنامه ی هر هفته ی من باز شد. برقی که از سر من پرید؛ جوری که پرسید تو اصلا برای چه وجود داری؟ و دقیقا به دنبال چه میدوی و از چه این سان جسم و جان خود پر پر می کنی؟ بگذریم که عاقبت ها همه یکسان؛ و بهره ی همه ی رفته ها از حسرت بی عدد. و خب چه بر می آید؟ شاید کمی کاستن از بی نهایت.

متاسفانه زمانه به این نتیجه رسوند منو، همیشه پایین و افتاده نشون دادن خودت و رو نکردن خودت و هم سطح زمین کردن خودت نتایج خوبی نداره. جدی جدی وقت عزت نفسه، نه شیرجه زدن از دماغ فیلا نه، نه که اونقدر خودت رو بزرگ کنی که از هیچ خروجی ای( بعضا ورودی ) داخل نشی، ولی خب در حقیقت امر وقت اندکی نگاه کردن به خوده.

آقای امام حسین؛ درسته دستمون به حرمت نمی‌رسه ولی عکسایی که دارم رو که می‌تونم هر شب نگاه کنم؟

این جزو مسلمات عالم است که هرچه را که دوست بداری یک روز از تو جدا خواهد شد.

چیزی نیست که رفته بودن ماست بخرن. (اون لابلا فقط یکی دونفر رو گرفتن اتیشش زدن اویزونش کردن با قمه به جونش افتادن.)

مشتیییییی سر مدیرم تو گوشیم بود…

چرا من یادم میره بیفور بگیرم؟ بخدا این دندونی که الان میبینید هیچیش نمونده بود.

می بینی دونه دونه دارن میرن؟ و تویی که کماکان گیر کردی بین دو دو تا ها و کار و درس و ملت و زندگی که البته زندگی دور از تو زندگی نامیدن جفاست…

ولی خب شاگرد اصفهانی تراززز.

واقعا چرا ناگهان تصمیم میگیری کنار اتوبان بزنی بغل؟

این کارا چیه دیگه جناب تلگرام