Text | تکست

شبِ همه‌ی ما یکی بود اما تاریکی‌هایمان فرق داشت.

من با تنها بودن مشکلی ندارم.فقط دیگه تظاهر نکن که به من اهمیت میدی و برات مهمم.

ازین که به من دروغ گفتی ناراحت نیستم...ناراحتم که بعد ازین دیگر نمی توانم حرفت را باور کنم.

دوباره برنگرد سمت چیزی که تازه خدا ازش نجاتت داده.

آخرش نفهمیدم تو دوسم داشتی یا بازیت خوب بود.

همچو نی مینالم از سودای دل آتشی در سینه دارم جای دل.

ما پیر نشدیم روزگار عجله داشت.

انقدر بهش فکر نکن همه چی قرار نیست با عقل جور دربیاد.

برنده اونی بود که زود خوابید و فکر و خیال نکرد.

گفتم یکم هم اون تلاش کنه. بعدش دیگه همدیگه رو ندیدیم.

‏هیچکس موندنی نیست اما همه برگشتنی‌ هستن.

اون یکی دیگرو پیدا کرد ، منم خودم رو.

هوا خیلی باهامون گرم گرفته درحالی که ما باهاش شوخی نداریم

هر چی عمیق‌تر فکر کنی، تنها‌تر می‌شی… این بهای فهمه.

در این دنیا شجاعان می‌میرند، باهوش‌ها دیوانه می‌شوند و دنیا پر از احمق‌های شاد می‌شود.

در سرزمینی که پرسش جرم است، سکوت بزرگ‌ترین خیانت است.

لبخند زندگی خودت باش غم دهنده گان بسیارست.

نگو خر  بود بارش کردم نفهمید بگو معرفت داشت به روم نیاورد .

بعضی وقتا با خودم حرف می‌زنم و هردومون گریه می‌کنیم.

تابوت جوان سنگین است، نه از وزن بدن که از وزن آرزو...