شهر آشنایی - ناصر آملی

‏دکتر ⁧ #سعید_مدنی ⁩ امروز بعداز ۴ سال زندان و تبعید از زندان دماوند آزاد شد. @hoseinrazzagh

پرچمدار 🇮🇷 در مشهد به ابتکار چند نفر از دوستان قرار شد یک پرچم ایران را جایی نگه دارند و نگذارند بیفتد. چند نفر داوطلب شدند که یک ساعت پرچم را نگه دارند و بدهند نفر بعدی. اما واقعا چند ساعت و با چند نفر ممکن بود چنین کاری را کردن؟ آن هم با آن سوزوسرما و برفی که در اسفند و فروردین مشهد را درگرفت... بعدش هم کی حاضر بود ساعت مثلا سه تا چهار صبح دستش بگیرد؟ اگر نفر بعدی نیامد چه؟ از همه سختتر، با متلک‌گویی بعضی رهگذران: از خودشونی؟...چقدر گرفتی؟... حالا که چی؟... دیوانه‌ای چیزی هستی؟... سخن کوتاه: پرچم نیفتاد... حتی یک دقیقه، استوار ایستاد چون آدمهایی بودند و هستند که حاضرند برای عقیده‌شان، برای وطنشان، برای پرچمشان کاری کنند؛ تو بگو در حد یکساعت ایستادن در سرما، تک‌وتنها. ساعتها و روزها و هفته‌ها گذشت و یک گوشه‌ای در مشهد همیشه یکی ایستاده بود پای یک پرچم، بی‌شعار بی‌بوق، بی‌پوستر، بی‌بلندگو، بی‌بنر. حالا ششصدهفتصدساعتی‌ست که این پرچم همانجا بالاست. کسانی تکه انداختند و درشت گفتند، بعضی با تعجب نگاه کردند، گروهی پرچم‌های دیگری را آوردند جلو و پشت این پرچم گذاشتند... و آدمهایی هم با تحسین نگاه کردند و داوطلب شدند پرچمدار باشند، بی‌حرف، بی‌بلندگو، بی‌شعار، پرشور، باعشق. به برادرم مجید گفتم تو که خودت پرچم را نگه داشته‌ای یکبار هم بجای من برو نگه‌دار. گفت شرمنده خودم دوباره خواسته‌ام نگه‌دارم گفته‌اند تا هفته بعد وقت خالی نیست! بچه‌ها یک بات در اپلیکیشن بله نوشته‌اند برو آنجا وقت بگیر. یک کانال هم دارند، امروز دیدم نوشته تا هفته دوم اردیبهشت جا نیست... تازه گویا وقتها را نیم‌ساعته کرده‌اند بخاطر استقبال زیاد. از چند نفر که پرچم را نگه داشته بودند شنیدم که چنان حس خوبی از همین کار ساده گرفته‌اند که دلشان پر می‌زند تا نوبت بعدی. گفتم بدانید، شاید بخواهید امتحان کنید. آرامش دل و اشکی جلای روح، گاهی به ایستادن پای چیزی‌ست. یک چیز دیگر هم بگویم و خلاص: من هم مثل بسیاری دیگر از ایرانیان دوست داشتم پرچم شیروخورشید عوض نشود، هم قدیمی‌تر بود هم اصیلتر. یک نشان ملی که بسیاری از مذهبی‌ها هم دوستش داشتند چون معتقد بودند —درست یا نادرست— آن شیر نشانی از «شیر خدا، اسدالله الغالب، علی» است. با این‌حال و در کمال تاسف پرچم شیروخورشید عزیز ما حالا —عموما به همت گروهی از خارج‌نشینان و پهالوه— به نمادی از خشونت، وطن‌فروشی، عربده‌کشی، جنگ‌طلبی، اسراییل‌پرستی، ارتجاع و مجموعه‌ای از رذایلی آشکار بدل شد. این پرچم حالا برای من و بسیاری، «قرآن سر نیزه» است. ارزش پرچم به پرچمدار است وگرنه تکه‌ای پارچه و نخ و رنگست سر چوب یا نیزه‌ای. پرچم من همینی است که این رفقا نگه داشته‌اند. و تا ابد بالا. @FarjamiMahmud

✅عمادالدین باقی: مثل روز روشن است که با پایان جنگ، وارد دوره‌ای از تنش‌های سخت داخلی خواهیم شد 🔹مسائل و شکاف‌های پیش از جنگ رفع نشده‌اند و پس از عادی شدن شرایط دوباره بازمی‌گردند. 🔹نارضایتی‌ها به دلیل ابرتورم ناشی از جنگ نه‌تنها باقی مانده بلکه بدتر هم شده و خواهد شد. 🔹دولت باید بر باز کردن تنگه اینترنت اصرار بورزد، زیرا انسداد کامل اینترنت خلاف امنیت ملی است. 🔹برای جلوگیری از چالش‌های پساجنگ باید نهاد انتخابات اصلاح شود تا اقتدار ملی تثبیت گردد. @Sahamnewsorg

واکنش اسراییل و بنی اسراییل! هرگاه ظاهراً احتمال گشایشی میان آمریکا و ایران می‌رود،  از دو سو واکنش غیظ‌آلود صورت میگیرد: اسراییلی‌ها نقض عهد و جنایت میکنند بنی اسراییل داخلی جیغ بنفش و سرخ میکشد! هر دو طرفدار جنگ و ادامه آنند: اسراییل جنایتکارانه،  و بنی اسراییل جاهلانه یا خائنانه! حالا دیگر در مذاکرات نه ظریف هست نه ضخیم که حسن روحانی باشد؛  یعنی بهانه برای جیغ سرخ و بنفش! پس چرا در مقابل احتمال آرامش،  جنایت و خیانت میکنند؟ چون یکی به‌خون زنده است و دیگری نانش در ویرانی و خون است! میگویند اگر منابع ما را زدند،  منطقه را خاموش و ویران کنید: بله، متاسفانه هر دو -- خدا ناکرده -- ممکن است: اما خاموشی و ویرانی ایران و منطقه مسلمان‌نشین به‌نفع کیست؟ جز اسراییل و بنی اسراییل؟! احتمالاً آنچه میخواستم و نمیتوانستم را گفتم! @NaserAmoli

ناکسی در آن‌سوی مرز میگوید اسراییل بزن ناکثانی روی خون و آوار  رقاصی میکنند پرستاری زیر بمباران کودکان را نجات میدهد: مرز میان حیوان و انسان!

از خودگذشتگی اگر تصویر بود 🔹 در لحظه‌ای که صدای انفجار فضای بیمارستان را می‌شکند و ترس در همه‌جا می‌پیچد، واکنش غریزی بیشتر افراد فرار است؛ اما در میانه‌ی همین آشوب، قهرمانانی هستند که برخلاف این غریزه عمل می‌کنند. پرستارانی که در این تصویر می‌بینید، به جای اینکه به فکر جان خودشان باشند، به سوی نوزادان بی‌دفاع می‌دوند و آن‌ها را از روی تخت‌هایشان برمی‌دارند تا از هر نوع خطر احتمالی نجات دهند. همین‌طور اعضای دیگری از کادر درمان را می‌بینید که در حالی که بیماران تلاش می‌کنند از خطر بگریزند، این افراد فداکار به جای فکر کردن به زندگی خود، به آن‌ها کمک می‌کنند. این صحنه‌ها نمادی از ازخودگذشتگی و شجاعت انسانی است که در تاریک‌ترین لحظات هم می‌درخشد. @pezeshkian_com

🔘 وقتی بغض و اندوه پرویز صیاد نسبت به تجاوز دشمن به کشورش و بی‌شرافتی حامیان حمله، سکوت اختناق را می‌شکند… ✍ اکبر اعلمی این ویدیو برشی است از پیام نوروزی پرویز صیاد،  بازیگر و نمایش‌نامه نویس مقیم آمریکا و از مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی. با وجود فضای اختناق‌آمیز و سنگینی که میان بخشی از ایرانیان در آمریکا و برخی کشورهای دیگر حاکم است، حتی او نیز نتوانست بغض و اندوه عمیق خود را نسبت به Bمباران ایران، جان‌باختن هموطنان، و بی‌شرمی و وطن‌فروشی کسانی که از حمله دشمن به ایران، کشتار مردم و نابودی زیرساخت‌های کشور شادمانی و پایکوبی کردند، پنهان کند. این پیام، فریادی است از دلِ یک ایرانی که وجدانش را نمی‌توان به سکوت واداشت و حاکی از تعهد فطری او به هموطنان و سرزمینش است، حتی اگر مخالف سرسخت جمهوری اسلامی باشد. @alami_akbar

‏مهم‌ترین پروژه پس از جنگ چه باید باشد؟ ‏پل‌سازی، نه فقط بازسازی پل مقاومت/پیروزی در کرج ، بلکه ساختن پل بین نسل‌ها، اقوام، گروه‌های سیاسی، بین ایرانیان خارج و داخل . ‏هدف اسراییل از عملیات روانی و رسانه‌ای نابودی این پل‌ها بود، غیر ممکن کردن زیست باهم. یاد استعاره‌ی دریای خون بین ما بیافتید! تبدیل ایران به جامعه‌ای گسسته.

لحظات تاریخی و مذاکرات اسلام‌آباد! در جریان جنگ ویرانگر اخیر آنچه مرا به واقع تا حد بند آمدن نفس مضطرب و نگران می‌کرد، خود جنگ نبود، بلکه ترس از احتمال فروپاشیدن نظم و ثبات جامعه بر اثر هدف پشت پردهٔ جنگ بود! این نکته برای من اظهرالشمس بود که دولت نتانیاهو جنگ را به قصد بی‌ثبات‌سازی کامل و طولانی جامعهٔ ایران آغاز کرده و این توطئهٔ ننگین را تحت پوشش و نام "تغییر رژیم" به دولت ترامپ و بخشی از اصطلاحاً اپوزیسیون خارج از کشور فروخته است. فروپاشی نظم و ثبات یک جامعه بزرگترین و هولناک‌ترین بلایی است که یک ملت ممکن است به آن دچار شود. این بلا از یک طاعون فراگیر هم خطرناک‌تر و پرعذاب‌تر است و تمام جلوه‌های زندگی را نابود و مضمحل می‌کند. درست به همین دلیل از ابتدای مدنیت بشر تاکنون، ايجاد و حفظ نطم و ثبات اجتماعی و جلوگیری از فروپاشی آن، اولویت بی‌چون و چرای عموم حکما و فلاسفهٔ سیاسی و حاکمان بخرّد و دانا بوده است. هیچ ارزش انسانی و فضیلت اجتماعی بالاتر از حفظ نظم و ثبات اجتماعی در غیاب یک نيروي منسجم و قاهر و کارآمد و توانا به اعادهٔ سریع نظم وجود ندارد. هر که این اصل اساسی را با تمام قوت و اهمیتش درک نکند، شایستگی هیچ سطح از کنشگری سیاسی ندارد. چنين کسی حتی اگر علامهٔ دهر نیز باشد، از نقطه‌نظر سیاسی عقایدش پشیزی ارزش ندارد. دولت نتانیاهو دقیقاً از هم‌گسیختی نظم جامعهٔ ایرانی را در جنگ اخیر دنبال می‌کرد و تمام تمهیدات آن را از پیش فراهم کرده بود. به نظرم ناکامی آن در دستیابی به این هدف، یک معجزه بود که در برابر چشم ما اتفاق افتاد! مردمی که او تصور همراهی آنان در این سناریوی شیطانی را داشت با آن همراهی نکردند. دولت و نهادهای آن، در استمرار خدمات عمومی از خود زحمت و کارآمدی بالایی نشان دادند و سایر نهادهای از جمله نظامیان نیز عزم و ایستادگی کم‌سابقه‌ای از خود به نمایش گذاشتند. در این میان، دولت ترامپ نیز در یک مرحله از جنگ، با توطئهٔ نتانیاهو همراهی نکرد و آن را به حال منافع بلندمدت خود در منطقه مفید ندانست. در مجموع توطئه، خنثی و جنگ متوقف شد، با این حال راستگرایان افراطی حاکم بر اسرائیل هنوز از اجرای این نقشه منصرف نشده‌اند. دقیقاً همین موضوع، مذاکرات اسلام‌آباد را بسیار مهم و حساس می‌کند. در حالی که گمان می‌رفت با ترور رهبران نظامی و سیاسی کشور، زنجیرهٔ تصمیم‌گیری در کشور از هم گسسته است، خوشبختانه مذاکرات اسلام‌آباد نشان داد که حلقه‌ای از تصمیم‌گیران برای عبور از این بحران و تهدید وجودی ایران، همچنان انسجام خود را حفظ کرده‌اند و قادرند تصمیمات بسیار سخت و دشوار بگیرند. اینکه این تصمیم‌گیران که هستند و چه کارنامه‌ای دارند در شرایط کنونی کمترین اهمیتی ندارد. آنچه از هر جهت مهم است توانایی عملی آنها برای خنثی‌سازی توطئهٔ فروپاشی اجتماعی ایران با توجه به همهٔ واقعیت‌های دشوار روی زمین است. هر چهره و مقامی که دغدغه‌اش حفظ موجودیت ایران و توانا به این کار باشد، باید به او خیرمقدم گفت. هیچ ملاحظهٔ دیگری در این شرایط ارزش جداسری و مخالفت ندارد. ما ایرانی‌ها عقاید مختلف و گرایش‌های متفاوت و منافع مغایری با یکدیگر داریم اما وقت برای بحث و جدل بر سر آنها بسیار است. اکنون تمرکز باید برای عبور از تهدید وجودی و خنثی‌سازی توطئهٔ راست وحشی حاکم بر اسرائیل باشد. امیدوارم تیم مذاکره‌کننده اهمیت حیاتی و تاریخی این نکته را دریابد و بدون هرگونه تردید و دودلی از اتخاذ تصمیمات دردناک اما تاریخ‌ساز و رهایی‌بخش ذره‌ای نهراسد. خداوندا! لطف و رحمتت را از مردم و کشور ما دریغ مدار! #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad

https://www.zeitoons.com/117017

بده-بستان بزرگ؟ "تعلیق غنی‌سازی در برابر لغو کامل تحریم‌ها" این ادعای جی دی ونس معاون رئیس‌جمهور آمریکا در مورد پیشنهاد ترامپ به ایران تحت عنوان "بده-بستان بزرگ" است. آیا او لاف گزاف می‌زند و پای عملیات فریب در میان است؟ فرض کنیم راست می‌گوید ولی آیا طرف ایرانی آن را می‌پذیرد؟ فرض کنیم بپذیرد در آن صورت چه می‌شود؟ خیلی چیزها! از جمله اینکه ایدهٔ تشکیل "اسرائیل بزرگ" در خاک دفن می‌شود و بر اثر آن، باند راست افراطی حاکم بر اسرائیل و تمام دنباله‌های آنها در سطح جهان و خاورمیانه باید بساط خود را جمع کنند و به همانجایی بروند که متعلق به آن هستند یعنی به زباله‌دان تاریخ! #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad

🔻انتقاد تند #محسن_نامجو از وطنفروشی سلطنت‌طلبان #وطن_فروش 📡 مبدیان ➥ @mobdyan_plus 🌐www.mobdyan.com

🖊تله خود بزرگ پنداری ✍️یدالله کریمی پور @sokhanranihaa ​تاریخ جنگ های معاصر یک درس بزرگ دارد: دشمن ابتدا با رسانه شما را غول می کند، سپس در میدان واقعی نابودتان می کند. در جریان حمله آمریکا به عراق، پروپاگاندای بین المللی از صدام یک سردار شکست ناپذیر ساخت. این تصویر دروغین چنان توانمند و طراحی شده بود که حتی در داخل ایران، برخی مسئولان و تحلیلگران ارشد دچار اشتباه محاسباتی شدند و پیشنهاد ائتلاف با عراق را دادند. آن ها واقعیت نسبت ۱ به ۳۰ قدرت آمریکا و عراق را فدای هیجانات رسانه ای کردند. نتیجه آن فریب، سقوط برق آسای بغداد و نابودی کامل ارتش عراق بود. ​مرشایمر را دور بیندازید امروز افرادی مثل مرشایمر مدام از قدرت بی رقیب ایران و ناتوانب رقبا سخن می گویند. نباید‌پنداشت که این ها لزوما از سر خیرخواهی یا فهم استراتژیک است. این نوع باد کردن ایران می تواند یک تله استراتژیک برای دستگاه تصمیم سازی باشد به سه دلیل: ​۱. کوری استراتژیک: وقتی باور کنیم شکست ناپذیریم، نقاط ضعف واقعی خود  را نمی بینیم. ۲. توجیه حمله: بزرگ نمایی توان ایران، بهترین ابزار برای رقیب است تا به دنیا ثابت کند ایران یک تهدید فوری و جهانی است و باید پیشدستی کرد. ۳. اشتباه در برآورد: اگر دستگاه تصمیم گیر خیال کند نسبت قدرت واقعی ایران به رقبا، همان چیزی است که رسانه ها می گویند، دست به اقداماتی می زند که پایانش فاجعه بار خواهد بود. ​نتیجه گیری نهایی برای اتاق های فکر پیام روشن است: بین بازدارندگی واقعی و بزرگنمایی رسانه ای مرز باریکی است. دستگاه تصمیم سازی نباید اجازه دهد نارسیسیسم ملی (خودشیفتگی استراتژیک) جایگزین محاسبات دقیق ریاضی و نظامی ژئوپلیتیک شود. ستایش تحلیل گران غربی از قدرت ایران، نباید ما را به مسیر صدام حسین بکشاند که در توهم خالد بن ولید بودن، واقعیت ویرانگر موازنه قدرت را فراموش کرد. ​کوتاه: تعریف و تمجید دشمن و رسانه های خارجی، خطرناک تر از تهدیدهای آن هاست. قدرت را باید در واقعیت میدان و سفره مردم دید، نه در مقالات مرشایمر. . 🆔 @sokhanranihaa 🆔 @ 🆑 #کانال‌سخنرانی‌ها 🌹

‏ توهم خرمشهر: خطای خطرناک در خوانش وضعیت فعلی یکی از جدی‌ترین خطاهای تحلیلی در مواجهه با وضعیت پیش از آتش بس، پناه بردن به تمثیل‌های تاریخیِ نادقیق است. در هفته اخیر، بارها شنیده‌ایم که شرایط امروز با «فتح خرمشهر» یا «فاو» مقایسه می‌شود؛ گویی در آستانه یک پیروزی تعیین‌کننده قرار داشتیم که اگر در آن مکث کنیم، دستاوردها از دست خواهد رفت. این روایت، در بهترین حالت ساده‌سازی است و در بدترین حالت، می‌تواند به تصمیم‌گیری‌های پرهزینه منجر شود. ‏فتح خرمشهر یک نقطه عطف روشن در جنگ بود، نه یک استعاره قابل تعمیم. در آن مقطع، یک شهر کلیدی بازپس گرفته شد، بخش وسیعی از خاک کشور آزاد شد، هزاران اسیر گرفته شدند، و مهم‌تر از همه، موازنه نظامی و سیاسی به شکل ملموس تغییر کرد. این یک «پیروزی قابل تثبیت» بود؛ دستاوردی که می‌شد آن را به سرمایه سیاسی و دیپلماتیک تبدیل کرد. ‏اما وضعیت فعلی چنین مختصاتی ندارد. اگرچه برای چند هفته تنگه کنترل شد اما با شرایط بعد از آتش بس نتوانستیم آن را تثبیت کنند. در عوض، هزینه‌هایی جدی پرداخت شده: از دست دادن فرماندهان کلیدی، و رهبر ، آسیب به زیرساخت‌ها، و افزایش سطح آسیب‌پذیری. در چنین شرایطی، صحبت از «لحظه خرمشهر» بیشتر بازتاب یک نیاز روانی برای معنا دادن به وضعیت است تا یک ارزیابی راهبردی دقیق. ‏قیاس با فاو نیز تفاوت ماهوی شرایط را نادیده می‌گیرد. فاو یک گلوگاه ژئوپلیتیکی مشخص بود که با تصرف آن، دسترسی عراق به دریا و بخشی از ظرفیت اقتصادی‌اش مختل شد؛ یعنی یک اهرم سخت، پایدار و قابل دفاع ایجاد شد. ‏در مقابل، حتی در مورد تنگه هرمز نیز نوعی ایراد تحلیلی دیده می‌شود. تفاوت میان «توان ایجاد اختلال» و «کنترل پایدار یک گلوگاه» دقیقاً همان شکافی است که این قیاس‌ها نادیده می‌گیرند. ‏مسئله اصلی این است که این تمثیل‌ها، واقعیت را روشن نمی‌کنند؛ آن را می‌پوشانند. ‏وضعیت فعلی نیازمند یک ارزیابی سرد و دقیق است: چه چیزی واقعاً به دست آمده؟ چه چیزی از دست رفته؟ و کدام ابزارها می‌توانند به تولید یک دستاورد پایدار منجر شوند؟ ‏تا زمانی که تحلیل ما بر استعاره‌های نادرست بنا شده باشد، تصمیم‌های ما نیز بر زمین سست استوار خواهد بود. و در سیاست، زمین سست، معمولاً هزینه‌های سنگینی دارد.

🚫 غرفه سلاح‌های مخصوص کشتار نوزادان! 🔹فردی در نمایشگاه صنایع دفاعی مقابل غرفه رژیم صهیونیستی ایستاد و گفت: ❗شنیدیم که شما بهترین فناوری را برای کشتن نوزادها دارید؛ اینجا بخش مخصوص کشتن نوزادان است؟! 🇮🇷◼️ @jamarannews