"ديروز، امروز، فردا" (آذر منصوری)

آذر منصوری: خاتمی نسبت به اینکه «رهبر اصلاحات» نامیده شود، حساسیت دارد رئیس جبهه اصلاحات در استودیو ایسنا: 🔹دغدغه خاتمی نسبت به منافع ملی ایران، تنها محدود به اصلاحات و اصلاح‌طلبی نیست. 🔹 آقای خاتمی نسبت به استفاده از تعبیر «رهبر اصلاحات» در توصیف جایگاهش، حساسیت دارد. 🔹دغدغه او ساختاری در جبهه اصلاحات است که دائماً به‌روزرسانی شود و مدیریت مجموعه اصلاح‌طلبان باشد. ویدئو کامل گفت‌وگو @isna94

✅ هشدار حزب اتحاد ملت درباره‌ی روند فزاینده‌ی رادیکالیسم 🔹حزب اتحاد ملت ایران طی بیانیه‌ای نسبت به روند به رشد نشانه‌های رادیکالیسم در کشور هشدار داد. در این بیانیه آمده است: به نام خدا 🔹بحران‌های امنیتی، اقتصادی و اجتماعی، فشارهای معیشتی، و نگرانی از تداوم تهدیدهای خارجی، ایران دیرپای را در شرایطی حساس و پرمخاطره و جامعه و حاکمیت را در معرض آزمونی سترگ قرار داده است. برای گذر از این آزمون دشوار راهی جز حکمرانی سنجیده، تقویت اعتماد عمومی، حفظ انسجام اجتماعی، احیای امید، کاهش تنش و  توسعه‌ی تعامل مثبت و سازنده با جهان وجود ندارد. 🔹تجربه‌ی ماه‌های گذشته نشان داد که در اوج تهدید خارجی و در شرایط مواجهه‌ی کشور با یکی از دشوارترین موقعیت‌های امنیتی، هنوز امکان شکل‌گیری نوعی هم‌دلی و کاهش دست کم موقت برخی شکاف‌های اجتماعی و سیاسی وجود دارد. هرچند، نباید از این واقعیت غفلت کرد که وحدت حول پرچم و سرمایه‌ی اجتماعی انباشته شده در چنین شرایطی بسیار شکننده و ناپایدار است و تضمینی برای تداوم یا تکرار آن وجود ندارد و حفظ آن نیازمند زمینه‌سازی برای مشارکت همه‌ی مردم و جلب رضایت عامه از طریق حکمرانی خوب است. 🔹کسب اعتماد عمومی، جلب رضایت اجتماعی و ایجاد احساس تعلق به سرنوشت کشور در شهروندان، پیکره‌ی اصلی قدرت ملی و پشتوانه‌ی جاودانه‌ی امنیت کشور است. تجربه نشان داده است در صورت شکل نگرفتن یا فرسوده شدن پیکره‌ی یاد شده، اتکای صرف به ابزارهای سخت و تصمیمات امنیتی، تأمین امنیت ملی را تضمین نمی‌کند. 🔹طی حدود دو ماه اخیر به‌خصوص پس از امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا توسط رؤسای جمهور دو کشور، ابراز مواضع تند در برخی تریبون‌های عمومی از جمله تجمعات شبانه، تداوم فضای هیجان و شور جنگی در جامعه از طریق اطلاع‌رسانی جهت‌دار و تحلیل‌های غیرعلمی و عوام‌فریبانه در برخی رسانه‌ها و به‌طور خاص صداوسیما، صدور و اجرای برخی احکام قضایی، و احضارها و برخوردهای امنیتی با اقشار مختلف از جمله چهره‌های هنری، تصویری نگران‌کننده از آینده را فراروی اکثریت خاموش جامعه قرار می‌دهد. شوربختانه انتصاب برخی افراد تندرو و نامتعادل در مناصب مؤثر نیز به‌جای مخابره‌ی بشارت عقلانیت، آینده‌نگری و بهبود وضعیت به جامعه، بر تیرگی چشم‌انداز آینده می‌افزاید. 🔹حزب اتحاد ملت ایران با ابراز نگرانی نسبت به روند یاد شده، درباره‌ی تقویت نوعی رادیکالیسم در فضای سیاسی و اجتماعی کشور که ممکن است با تعمیق شکاف‌های اجتماعی دوباره جامعه را به‌سوی قطبی شدن و تشدید منازعات سوق دهد، هشدار می‌دهد. ادامه‌ی روند فزاینده‌ی رادیکالیسم، نه‌تنها به حل مسائل کشور کمکی نمی‌کند، بلکه موجب تضعیف سرمایه‌ی اجتماعی، انسجام ملی و در نهایت امنیت کشور می‌شود. 🔹رادیکالیسم گستره‌ی گسترده‌ای دارد و پیامدهای خطرناک آن منحصر به خشونت نیست. تهدید انگاشتن تفاوت، دشمنی پنداشتن نقد، حذف کردنی دانستن مخالف، ساده‌سازی برخی از پیچیدگی‌های جامعه به دوگانه‌های ساده‌ی "خودی و غیرخودی" یا "با ما و علیه ما" و ... را می‌توان گونه‌هایی از رادیکالیسم دانست که ممکن است جامعه را از درون فرسوده یا دچار رفتار واکنشی کنند. 🔹کشوری که با فشار خارجی، مشکلات اقتصادی و نارضایتی‌های انباشته مواجه است، بیش از هر چیز به گسترش ظرفیت تحمل نقدها و تفاوت‌ها نیاز دارد و باید از هر فرصتی برای کاهش تنش‌ها و ترمیم اعتماد عمومی استفاده کند. 🔹حزب اتحاد ملت ایران از همه‌ی شخصیت‌ها و گروه‌های مؤثر بر تصمیم‌سازی و مقامات و نهادهای تصمیم‌گیرنده می‌خواهد روندهای جاری را با حساسیت، دقت و مسئولیت‌پذیری بیش‌تری مورد توجه قرار دهند و تنها به امنیت پایدار و اقتدار واقعی که رسیدن به آن بدون پشتوانه‌ی اجتماعی و اعتماد عمومی ناممکن است، بیاندیشند. 🔹همچنین شایسته است حتی اقدامات قانونی با ملاحظه‌ی شرایط اجتماعی، آثار عمومی و پیامدهای امنیت ملی مورد ارزیابی قرار گیرد. انتظار از شورای‌عالی امنیت ملی این است که در شرایط خاص با استفاده از اختیارات خود از اقدامات تنش‌آفرین جلوگیری کند. اثربخشی اجرای قانون و تأمین امنیت برای تحکیم ثبات کشور مشروط به همراه شدن با عدالت، تناسب، شفافیت و دوراندیشی، و نیفزودن بر شکاف‌های موجود است. 🔹حزب اتحاد ملت اعتقاد دارد جامعه‌ی ایران بیش از صدای بلندتر به صدای عاقلانه‌تر، بیش از مجازات و حذف به اطمینان و آرامش، و بیش از تقابل به امکان گفت‌وگو و تفاهم نیاز دارد. 🔹توقف روند رادیکالیسم در فضای سیاسی و اجتماعی، متانت در حکمرانی، احترام به تفاوت‌ها، رواداری و گذشت، کاهش تنش، ترمیم شکاف‌های اجتماعی، رعایت اعتدال، پرهیز از اقدامات تحریک‌آمیز، تقویت اعتماد عمومی و گشودن مسیرهای قانونی گفت‌وگو و مشارکت، نقطه‌ی آغازین مسیر سربلندی ایران و رستگاری ایرانیان است. ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ حزب اتحاد ملت ایران اسلامی

رئیس جبهه اصلاحات: برخی اصلاح‌طلبان در بزنگاه‌ها دچار اختلافات راهبردی هستند 🔹اصلاحات و اصلاح‌طلبی دو تعریف متفاوت پیدا کرده‌اند. 🔹شاهد دیدگاه‌ها و سوگیری‌هایی از مجموعه اصلاح‌طلبان هستیم که لزوماً در یک مسیر حرکت نمی‌کنند. 🔹پس اصلاحات باید یک تعریف مشخص داشته باشد که اگر چنین نباشد هرکس می‌تواند ادعا کند نماینده این جریان است. isna.ir/xdWQ57 @isna94

نشست‌های گفتار و اندیشه | جلسه ۹۱ معرفی و بررسی کتاب «تنهایی استراتژیک ایران» یکشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۲۵ ، ساعت ۱۸ شیراز، پل معالی‌آباد، انتهای خیابان شهید کُبار، خیریه نمازی، سالن آمفی تئاتر مهین بانو @goftar_andisheh

بازگشت همه به سوی اوست خبر درگذشت حسین خواجه‌امیری (ایرج) صدای خاطره‌انگیز و ماندگار موسیقی ایران، ضایعه ای بزرگ برای هنر ایران است. ایرج عزیز؛ صدایی بود که با خاطرات، دلتنگی‌ها و شادی‌ های چندین نسل از ایرانیان درآمیخته بود. صدایی که چون از دل برمی‌خاست،به دل نیز می‌نشست و سال‌ها، در بیم و امیدهای روزگار، همراه مردم ایران ماند. امروز اگرچه صاحب آن صدای گرم و بی‌بدیل در میان ما نیست، اما نغمه‌هایش خاموش نخواهد شد. صدایی که بخشی از حافظه جمعی و میراث فرهنگی این سرزمین شد. درگذشت این هنرمند بزرگ و چهره ماندگار فرهنگ و هنر ایران را به خانواده گرامی ایشان، جامعه هنری کشور و همه دوستداران فرهنگ و موسیقی ایران صمیمانه تسلیت می‌گویم. از پروردگار مهربان برای آن هنرمند فقید، آرامش و رحمت واسعه الهی و برای خانواده آن مرحوم خاصه احسان عزیز و دوستدارانش شکیبایی و صبر مسئلت دارم. زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد آذر منصوری ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ @azarmansouri

نطر فقهی آیت الله سروش محلاتی در مورد اعدام معترضان @azarmansouri

📝📝📝چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟ 🔺روایتی از کتاب علی میرسپاسی و پرسشی که باید عوض شود ✍️جواد حیدری | استاد علوم سیاسی 🖊فرض کنید بیماری سال‌ها نزد پزشکان مختلف رفته و همیشه یک سؤال پرسیده: «چرا من مثل دیگران سالم نیستم؟» روزی پزشکی به او می‌گوید: «مشکل شما در پاسخ نیست، در سؤال است. بپرسید سلامتی برای من چه معنایی دارد و چطور به آن برسم.» علی میرسپاسی، جامعه‌شناس ایرانی، در کتاب بسیار مهم خودش، «چگونه به آبادانی ایران فکر کنیم؟» دقیقاً همین کار را با ذهن ما ایرانیان می‌کند. 🖊او می‌گوید پرسشی که از دوران مشروطه تا امروز نسل به نسل تکرار کرده‌ایم، «چرا ما عقب ماندیم و غرب پیشرفت کرد؟» خودش بخشی از بیماری است، نه راه درمان. پیشنهاد او جایگزینی این پرسش با پرسشی دیگر است: «جامعه‌ی نیک برای ایرانیان چه معنایی دارد و چگونه می‌توان آن را ساخت؟» تفاوت ظاهراً کوچک است اما یکی نگاه به عقب و غرق در حسرت است؛ دیگری نگاه به جلو و همراه با مسئولیت. 🖊میرسپاسی نشان می‌دهد فضای فکری ایران معاصر اسیر چند «گفتمان طاقت‌فرسا» شده- روایت‌هایی که هر یک به شکلی، افق آینده را می‌بندند. گفتمان اول «عقب‌ماندگی» است که می‌گوید غرب معیار مطلق است، ما همیشه عقب‌تریم. مهم‌ترین ایراد این گفتمان نوعی احساس دائمی کمبود است. گفتمان دوم «انحطاط است» که حرف اصلی‌اش این است که ایران از برهه‌ای دچار «انقطاع» فکری شد و در زوال ماند. ایراد میرسپاسی به این گفتمان این است که در آن باور به سرنوشت محتوم موج می‌زند. 🖊گفتمان سوم «سنت در برابر تجدد» است که مدعای اصلی آن این است که باید یکی را کامل پذیرفت و دیگری را کامل رد کرد و این گفتمان در نهایت به نوعی بن‌بست دوگانه‌ساز ختم می‌شود. گفتمان چهارم «نوستالژی ایران باستان» است که نجات ما را در بازگشت به گذشته‌ی پیش از اسلام می‌بیند و عیب‌اش در فرار از حال به گذشته‌ی خیالی است. 🖊ویژگی مشترک این چهار روایت چیست؟ میرسپاسی با دقت یک جراح انگشت می‌گذارد روی یک نکته: همه‌ی آن‌ها از پیش تصمیم گرفته‌اند نتیجه چه باشد. به‌جای تحلیل واقعیت تاریخی ایران، دنبال شواهدی برای اثبات محکومیت آن می‌گردند. محصول این نگاه، چیزی است که او «کینه‌توزی تاریخی» می‌نامد: آمیزه‌ای از تحقیر، حسرت، و خشم خاموش نسبت به گذشته که به‌جای برانگیختن کنش، ما را در سوگواری و انفعال نگه می‌دارد. او اینجا از ریچارد رورتی وام می‌گیرد که «چپ فرهنگی» دانشگاهی آمریکا را متهم می‌کرد «شناخت» را جای «امید» گذاشته و نقد انتزاعی را جای اصلاح واقعی نهادها- و همان الگو را در بخشی از روشنفکری ایرانی بازمی‌شناسد. 🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید یا روی Instant View کلیک کنید mashghenow.com/?p=6458 #جواد_حیدری #علی_میرسپاسی #کتاب 🔸نشانی تلگرام «مشق نو»: t.me/mashghenowofficial

به جامعه فرهیخته، متعهد و مسئولیت‌شناس خبرنگاران و روزنامه‌نگاران ایران تاریخ ایران، همواره مزین به نام و یاد کسانی است که آگاهی‌بخشی، روشنگری و پاسداری از حقیقت را رسالت خویش دانسته‌اند؛ از بیهقی که تاریخ را با نگاهی نقادانه و حقیقت‌جو روایت کرد تا روزنامه‌نگاران و خبرنگاران امروز که در فراز و نشیب‌های زمانه، چراغ اطلاع‌رسانی و آگاهی عمومی را روشن نگاه داشته‌اند. آنان، هر یک به سهم خویش، بخشی از حافظه تاریخی و سرمایه اجتماعی این سرزمین را شکل داده‌اند. روز خبرنگار فرصتی است برای ادای احترام به زنان و مردانی که با تکیه بر اندیشه، دانش، وجدان حرفه‌ای و شرافت قلم، در مسیر پاسداشت حقیقت، حق مردم بر دانستن، آزادی بیان و تقویت بنیان‌های جامعه‌ای آگاه، مسئول و مردم‌سالار گام برمی‌دارند. در جهان پرمخاطره و پیچیده امروز که مرز میان حقیقت و روایت‌های ساختگی بیش از هر همیشه در معرض تهدید است. حرفه روزنامه‌نگاری، بیش همیشه، به استقلال، مسئولیت‌پذیری، شجاعت و اخلاق حرفه‌ای نیازمند است؛ چرا که جامعه‌ای که امکان دسترسی آزاد، مسئولانه و حرفه‌ای به اطلاعات را از دست بدهد، در برابر شایعه، تحریف و بی‌اعتمادی آسیب‌پذیر خواهد شد. از همین منظر، تقویت تشکل‌های صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران و پاسداشت استقلال، جایگاه و منزلت آن‌ها، ضرورتی غیرقابل انکار برای سلامت جامعه و استحکام سرمایه اجتماعی کشور است. تشکل‌های حرفه‌ای و صنفیِ قدرتمند، مستقل و مسئولیت‌پذیر می‌توانند پناهگاه حقوق حرفه‌ای روزنامه‌نگاران، زمینه‌ساز ارتقای استانداردهای اخلاقی و حرفه‌ای، مدافع امنیت و کرامت شغلی آنان و حلقه پیوندی مؤثر میان جامعه رسانه‌ای، نهادهای مدنی و افکار عمومی باشند. جامعه قدرتمند، جامعه‌ای است که در آن نهادهای مدنی و صنفیِ ریشه‌دار، مستقل و پاسخ‌گو مجال رشد و اثرگذاری داشته باشند. روزنامه‌نگاران نیز هنگامی می‌توانند به بهترین شکل از حقوق عمومی و حقیقت دفاع کنند که از تشکل‌یابی، همبستگی صنفی و نهادهای حرفه‌ای توانمند برخوردار باشند. از این رو، تقویت نهادهای صنفی رسانه‌ای را باید بخشی از مسیر تقویت جامعه مدنی، افزایش اعتماد عمومی و استقرار مسئولیت‌پذیری اجتماعی دانست. چراغ دل به فروغ دانایی روشن است که این متاع، نه هر جا به دست توان یافت امروز بیش از همیشه به این چراغ نیازمندیم؛ چراغی که با قلم خبرنگار و روزنامه‌نگار روشن می‌ماند و با مسئولیت‌پذیری، استقلال حرفه‌ای و همبستگی صنفی، فروغی پایدارتر می‌یابد. ضمن گرامیداشت یاد و نام همه خبرنگاران و روزنامه‌نگارانی که در راه آگاهی‌بخشی، حقیقت‌جویی و خدمت به جامعه، از خویش مایه گذاشته‌اند، روز خبرنگار را به جامعه شریف و فرهیخته رسانه‌ای ایران صمیمانه تبریک می‌گویم و از تلاش‌های بی‌وقفه، مسئولانه و صادقانه شما در عرصه اطلاع‌رسانی قدردانی می‌کنم. امیدوارم در ادامه این راه با تکیه بر دانش، اخلاق حرفه‌ای، همبستگی و تشکل‌یابی صنفی، استوار، مستقل، سلامت و سربلند بمانید و نهادهای صنفی خبرنگاران و روزنامه‌نگاران نیز بیش از پیش به پشتوانه‌ای مؤثر برای پاسداشت حقوق حرفه‌ای، کرامت انسانی و آزادی و مسئولیت رسانه‌ای بدل شوند. آذر منصوری ۱۷ مرداد ۱۴۰۵ @azarmansourj

❇️ نامه سرگشاده جبهه اصلاحات ایران به رئیس قوه قضائیه؛ درخواست بازنگری در اعلام جرم دادستان تهران علیه منتقدان احکام اعدام، ضرورت دادرسی عادلانه، شفافیت قضایی و پرهیز از شتاب در اجرای احکام سالب حیات 🔺جبهه اصلاحات ایران در نامه‌ای سرگشاده خطاب به غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه، با تأکید بر ضرورت حفظ انسجام ملی، تقویت اعتماد عمومی و تأمین امنیت پایدار در شرایط حساس فعلی کشور، اعلام جرم دادستانی تهران علیه منتقدان احکام اعدام را شایسته بازنگری دانست و تصریح کرد: همسان دانستن نقد حقوقی و مدنی با اقدام علیه امنیت کشور، و محدود کردن آن با رویکردهای امنیتی با روح قانون اساسی سازگار نیست. ◾️در این نامه که با توجه به صدور و اجرای برخی احکام اعدام در پرونده‌های مرتبط با رخدادهای دی‌ماه و همچنین اطلاعیه اخیر دادستانی تهران درباره تعقیب منتقدان این احکام منتشر شده، جبهه اصلاحات ایران نگرانی خود را نسبت به پیامدهای این روند، بیان و همچنین به مسئولیت حاکمیت در قبال رخدادهایی که به از دست رفتن جان شهروندان و آسیب به امنیت عمومی منجر می شود، اشاره کرده است. ◾️در نامه جبهه اصلاحات ایران آمده است: در فقه اسلامی، اصل «احتیاط در دماء» و در حقوق نوین، حساسیت ویژه نسبت به مجازات اعدام، بر ضرورت نهایت دقت در رسیدگی و پرهیز از هرگونه شتاب در اجرای احکام سالب حیات تأکید دارد؛ زیرا خطا در چنین احکامی جبران‌ناپذیر است. انتظار می‌رود در پرونده‌های حساس، تمامی مراحل رسیدگی با شفافیت، رعایت کامل موازین قانونی و تضمین حقوق دفاعی متهمان انجام شود. ◾️در بخش دیگری از این نامه با تصریح این که، تأمین امنیت شهروندان، پیشگیری از بروز خشونت، مدیریت کارآمد بحران‌ها و بررسی هرگونه ترک فعل، قصور یا ضعف تدبیر دستگاه‌های مسئول، از الزامات حکمرانی مطلوب و امنیت پایدار است، تأکید شده است: امنیت، صرفاً با برخوردهای کیفری و قضایی تأمین نمی‌شود، بلکه نیازمند شناسایی و رفع ریشه‌های شکل‌گیری بحران‌ها، پاسخگویی نهادهای مسئول و جلب اعتماد عمومی است. از این‌رو انتظار می‌رود مسئولیت همه عوامل مؤثر، اعم از اشخاص و نهادهای مسئول، با شفافیت، بی‌طرفی و بر پایه قانون مورد بررسی قرار گیرد؛ چرا که امنیت پایدار، بیش از هر چیز، بر اعتماد عمومی و احساس اجرای عادلانه و یکسان قانون استوار است. 👈🏼 متن کامل نامه 🔹آدرس جبهه اصلاحات ایران در شبکه‌های اجتماعی تلگرام، اینستاگرام، ایکس (توئیتر)

☑️پیام تسلیت آذر منصوری به مناسبت درگذشت زنده‌یاد ابوالقاسم قاسم‌زاده، روزنامه‌نگار پیشکسوت روزنامه اطلاعات «بازگشت همه به سوی اوست» ✔️با نهایت تأسف و تأثر، خبر درگذشت زنده‌یاد ابولقاسم قاسم‌زاده، روزنامه‌نگار پیشکسوت روزنامه اطلاعات، موجب اندوه فراوان شد. ✔️آن مرحوم از چهره‌های خوش‌نام، شریف و صاحب‌اعتبار مطبوعات ایران بود که طی سالیان متمادی، با قلمی نکته‌سنج، نگاهی منصفانه و مشی‌ای مبتنی بر اعتدال، در عرصه روزنامه‌نگاری به روایت و تحلیل رویدادها و مسائل کشور پرداخت و نامی نیک از خود در حافظه رسانه‌ای ایران بر جای گذاشت. ✔️با گرامی‌داشت یاد و نام آن فقید، درگذشت ایشان را به خانواده ارجمند، همکاران، دوستان و جامعه رسانه‌ای کشور صمیمانه تسلیت می‌گویم و از درگاه خداوند متعال، برای آن زنده‌یاد آمرزش و علوّ درجات، و برای بازماندگان گرامی شکیبایی و سلامتی مسئلت دارم. آذر منصوری دبیرکل حزب اتحاد مرداد ماه ۱۴۰۵ 🔻کانال تلگرام حزب: @ETEHADMELLATIRAN

"ديروز، امروز، فردا" (آذر منصوری) pinned «به نام خدا جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور محترم ایران این نامه را در میانه روزهایی می نویسم که آتش جنگ، امنیت، اقتصاد، امید و آینده این سرزمین را نشانه گرفته است، در چنین شرایطی هر اقدامی که بتواند راه را بر گسترش ویرانی ببندد و افقی برای صلحی عزتمندانه…»

به نام خدا جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور محترم ایران این نامه را در میانه روزهایی می نویسم که آتش جنگ، امنیت، اقتصاد، امید و آینده این سرزمین را نشانه گرفته است، در چنین شرایطی هر اقدامی که بتواند راه را بر گسترش ویرانی ببندد و افقی برای صلحی عزتمندانه بگشاید، یک ضرورت ملی و تاریخی است. از همین رو، بر خود فرض می‌دانم از تلاش‌های جنابعالی و دولت در اداره کشور در دشوارترین شرایط و نیز از ایستادگی شما در دفاع از منافع ملی و پیگیری توافقی جامع بر پایه یادداشت تفاهم، که بتواند سایه جنگ را از سر ایران دور سازد، قدردانی کنم. شجاعت آن نیست که ملتی را به سوی جنگی بی‌پایان سوق دهیم؛ شجاعت آن است که در اوج هیاهوی افراط‌گرایی، راه عقل، منافع ملی و آینده مردم را برگزینیم. در مقابل، با کمال تأسف باید گفت هنوز جریان‌ها و نهادهایی وجود دارند که استمرار بحران، تنش و جنگ را ضامن بقای خود می‌دانند. گویی حیات سیاسی و اقتصادی آنان، نه در آرامش و پیشرفت ایران، بلکه در تداوم اضطراب، انسداد و دشمنی تعریف شده است. این نگاه، صرف‌نظر از هر نام و عنوانی که بر خود بگذارد، در نهایت در همان مسیری حرکت می‌کند که سال‌ها آرزوی دشمنان ایران بوده است؛ ایرانی ضعیف، فرسوده، منزوی و گرفتار فرسایش مداوم. ایران، ملک مشاع هیچ جناح، نهاد یا گروهی نیست. این سرزمین میراث هزاران سال تاریخ و امانتی در دست همه ماست. هیچ‌کس حق ندارد بقای خود را بر ویرانی وطن بنا کند یا منافع ملت را قربانی محاسبات کوتاه‌مدت سیاسی و ایدئولوژیک سازد. آنان که بر طبل جنگ می‌نوازند، باید بدانند که آخرین بازمانده جنگ، سرزمینی سوخته و نسلی زخمی خواهد بود. تاریخ گواهی می‌دهد که حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند؛ دولت‌ها تغییر می‌کنند؛ رجال سیاسی از صحنه کنار می‌روند و نسل‌ها جای خود را به نسل‌های دیگر می‌دهند. اما آنچه باید پایدار بماند، ایران است. اگر ایران آسیب ببیند، هیچ پیروزی سیاسی معنا نخواهد داشت و اگر ایران بماند، همه اختلاف‌ها را می‌توان در چارچوب قانون، گفت‌وگو و اراده ملت حل کرد. امروز، دفاع از ایران، دفاع از جان مردم، حفظ تمامیت ارضی، صیانت از استقلال کشور و جلوگیری از سقوط در چرخه‌ای پایان‌ناپذیر از خشونت و ویرانی است. راهبردی که بتواند با حفظ عزت و اقتدار ملی، کشور را از جنگ دور کند، نه تنها عقب‌نشینی نیست، بلکه عالی‌ترین جلوه میهن‌دوستی و مسئولیت‌پذیری است. شما با توجه به مسئولیتی که دارید باید در ایم بزنگاه حساس کاری کنید که فقط و فقط منافع ملی است کع باید فصل‌الخطاب همه تصمیمات باشد. لذا از همه ارکان حاکمیت، نیروهای سیاسی، نهادهای اثرگذار و صاحبان تریبون انتظار می‌رود که در این برهه تاریخی، از هر اقدامی که به تضعیف فرصت صلح، تشدید جنگ و افزایش رنج مردم بینجامد، پرهیز کنند. همه باید پاسدار ایران باشند. فردا روزی خواهد رسید و درباره نتیجه تصمیم‌های امروز ما قضاوت خواهد شد. آیندگان از ما نخواهند پرسید که به کدام جناح تعلق داشتیم؛ خواهند پرسید هنگامی که ایران در معرض خطر بود، در کنار جنگ ایستادیم یا در کنار وطن. ایران ارث پدران ما نیست، بلکه امانت فرزندان ماست؛ هیچ‌کس در هیچ جایگاهی حق ندارد این امانت را در آتش جنگ بسوزاند. با احترام و آرزوی توفیق آذر منصوری مرداد ماه ۱۴۰۵ @azarmansouri

🔷گامی بزرگ برای احیای ذخایر دریای خزر 🔶رهاسازی ۷۵ میلیون قطعه ماهی در ۳۳ رودخانه مازندران + اینفوگرافی 🔷در اقدامی راهبردی برای حفاظت و بازسازی ذخایر آبزیان دریای خزر، ۷۵ میلیون قطعه بچه ماهی کپور و سفید در ۳۳ رودخانه شیلاتی مازندران رهاسازی شد. 🔷 این پروژه که با مشارکت جوامع صیادی انجام شده، شامل رهاسازی بچه‌ماهیان خاویاری برای نخستین بار از مولدین پرورشی است که گامی مهم در جهت توسعه پایدار شیلات محسوب می‌شود. ادامه مطلب 👇 https://payamema.ir/payam/159267

ما گروگانیم.. مصطفی داننده ما گروگانیم. شاید بزرگ‌ترین دروغی که سال‌ها به ما گفته‌اند این بوده که آزادیم؛ آزادیم انتخاب کنیم، حرف بزنیم و زندگی کنیم. اما گروگان همیشه کسی نیست که دست و پایش را بسته باشند. گاهی گروگان کسی است که اجازه ندارد خودش باشد. ما گروگانیم، گروگان کسانی که نه فقط بر امروز ما، که بر فردای ما نیز چنگ انداخته‌اند. کسانی که دین ما را به گروگان گرفته‌اند، وطن ما را به گروگان گرفته‌اند و حتی حق انتخاب کردن را از ما ربوده‌اند. آنان خود را مالک حقیقت می‌دانند، گویی خدا حقیقت را یک‌جا و یک‌باره به‌نام آنان سند زده و دیگران تنها زمانی حق زیستن دارند که نسخه‌ی آنان را برای زندگی بپذیرند. برای ما تصمیم می‌گیرند چه بپوشیم و چه نپوشیم. چگونه حرف بزنیم و چگونه فکر کنیم. حتی برای صندلی‌های یک کافه در پیاده‌رو نیز تصمیم می‌گیرند. از رنگ لباس‌مان نگران‌اند، از مدل موی‌مان خشمگین می‌شوند و از خنده‌های‌مان می‌ترسند. گویی انسان آزاد، بزرگ‌ترین کابوس آنان است. بر صفحه‌ی تلویزیون می‌نشینند و برای میلیون‌ها انسان نسخه می‌پیچند؛ این را بخورید، آن را نخورید، این را ببینید، آن را نبینید، این را بگویید و آن را نگویید. سال‌هاست که به جای ما زندگی می‌کنند و از ما انتظار دارند بابت این لطف خیالی، سپاسگزار نیز باشیم. و امروز نوبت جنگ است. می‌گویند باید بجنگید. اما اگر بگویی جنگ نمی‌خواهم، ناگهان دادگاه تفتیش عقاید برپا می‌شود. باید ثابت کنی وطن‌فروشی نیستی. باید ثابت کنی ترسو نیستی. باید ثابت کنی غیرت داری. باید ثابت کنی که حق داری زنده بمانی. چه کسی گفته است که انسان برای اثبات وطن‌دوستی خود باید مشتاق مرگ باشد؟ چه کسی گفته است که دوست داشتن سرزمین، تنها از لوله‌ی تفنگ می‌گذرد؟ مگر نه این‌که وطن، همان مردمی هستند که باید زنده بمانند؟ مگر نه این‌که آبادانی یک سرزمین، مهم‌تر از ویرانه‌هایی است که نام پیروزی بر آن می‌گذارند؟ آنان جنگ را انتخاب می‌کنند و دیگران باید هزینه‌اش را بپردازند؛ یکی با جانش، دیگری با جوانی‌اش، یکی با خانه و دیگری با آینده‌اش. سهم آنان، سخنرانی و شعار است و سهم مردم، ترس و خاکستر. سال‌هاست که ما را به گروگان گرفته‌اند؛ آن‌چنان که حتی از حق مخالفت نیز باید دفاع کنیم. اگر با آنان نباشی، علیه آنان هستی. اگر سؤال بپرسی، متهمی. اگر جنگ نخواهی، خائنی. اگر سبک دیگری از زندگی را انتخاب کنی، منحرفی. آنان نه تنها حکومت بر تن‌ها را می‌خواهند، که سودای حکومت بر روح‌ها را نیز در سر دارند. اما حقیقتی هست که همه‌ی گروگان‌گیران تاریخ دیر یا زود با آن روبه‌رو شده‌اند، هیچ انسانی برای اسارت آفریده نشده است. هیچ قدرتی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند تا ابد حق انتخاب را زندانی کند. انسان ممکن است سکوت کند، ممکن است بترسد، ممکن است به اجبار سر خم کند، اما میل به آزادی را نمی‌توان کشت. ما گروگانیم، اما گروگان به دنیا نیامده‌ایم. روزی باید این جمله‌ی ساده را دوباره به یاد بیاوریم و با صدای بلند تکرار کنیم: هیچ‌کس حق ندارد به جای ما زندگی کند. نه برای لباس ما، نه برای اندیشه‌ی ما، نه برای صلح و نه برای جنگ. زندگی، تنها یک‌بار به انسان هدیه می‌شود و هیچ‌کس حق ندارد آن را به گروگان بگیرد. @azarmansouri

📝📝📝چرا باید با اعدام مخالفت کرد؟ گفتگو با پرستو فروهر اینجا ببینید @tahkimmelat

سخنی با فرزندان ایران https://t.me/azarmansouri/26616

فرزندان ایران از روزی که نامه‌ام به رئیس قوه قضاییه درباره اعدام‌ها منتشر شدhttps://t.me/azarmansouri/26614، شماره تلفن همراهم در برخی شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد و از هشتم مرداد، پیام‌های بسیاری برایم رسید؛ پیام‌هایی آمیخته با خشم، توهین و تهدید. این سطور را برای پاسخ دادن به آن پیام‌ها نمی نویسم. من نه قصد مقابله با شما را دارم و نه می‌خواهم بر آتش این خشم چیزی بیفزایم. اجازه دهید این بار نه از موضع یک فعال سیاسی، بلکه از جایگاه یک مادر با شما سخن بگویم. سال‌هاست که این سرزمین، بیش از آنکه از دشمنانش زخم بخورد، از شکاف میان فرزندان خود آسیب دیده است. هر بار که ما ایرانیان، به جای همدلی و هم‌افزایی برای ساختن آینده‌ای بهتر، در برابر یکدیگر ایستاده‌ایم، ایران چیزی از جان خود را از دست داده است. در اعتراضات سال‌های گذشته، انسان‌های بسیاری جان باختند. هر یک از آنان، پیش از آنکه در هر جایگاه سیاسی، امنیتی یا اجتماعی تعریف شوند، فرزند این آب و خاک بودند. جوانانی که با امید یا خشم به خیابان آمدند؛ مردم عادی که ناخواسته در میانه حوادث گرفتار شدند؛ نیروهای انتظامی و دیگر مأمورانی که جان خود را از دست دادند یا آسیب دیدند؛ و نیز آنان که در جریان برخوردها، با شلیک گلوله یا دیگر اشکال خشونت، جان یا سلامت خود را از دست دادند یا برای همیشه داغی بر تن و جانشان ماند. هر کدام از اینها، داغی بر دامان ایران است. من نمی‌توانم میان اشک یک مادر و اشک مادری دیگر تفاوت بگذارم. مادری که فرزندش معترض بود، مادری که فرزندش مأمور بود، مادری که رهگذری بی‌پناه را از دست داد؛ همه، یک اندوه را بر دوش می‌کشند. درد، رنگ جناح و عقیده نمی‌شناسد. شاید شما با سخنان من موافق نباشید. این حق شماست. اما آیا سزاوار است که اختلاف نظر، به تهدید و نفرت بینجامد؟ آیا کشوری که فرزندانش زبان گفت‌وگو را فراموش کنند و به جای استدلال، یکدیگر را حذف کنند، می‌تواند آینده‌ای روشن داشته باشد؟ ایران امروز به بلوغی تاریخی نیاز دارد؛ بلوغی که در آن گفت‌وگو جایگزین خشونت شود، اعتراض مدنی حقی به رسمیت شناخته شود، رواداری نسبت به مخالف فضیلتی ملی باشد و هیچ‌کس به سبب اندیشه، نقد یا اعتراض، مستحق حذف، تحقیر یا مرگ شمرده نشود. نه خشونت، راه نجات ایران است و نه حذف. هیچ ملتی با انتقام، آباد نشده است. کشورها زمانی قد می‌کشند که شهروندانشان بیاموزند حتی در عمیق‌ترین اختلاف‌ها، کرامت انسانی یکدیگر را پاس بدارند. من از شما نمی‌خواهم که همفکر من باشید. تنها از شما می‌خواهم که پیش از فرستادن یک پیام تهدیدآمیز، لحظه‌ای به مادری بیندیشید که چشم به راه آرامش فرزندش است. باور کنید هیچ مادری، از ترسیدن فرزند دیگری احساس امنیت نمی‌کند. بیایید این زنجیره کینه را همین‌جا متوقف کنیم. اگر قرار است ایران به سمت توسعه و رفاه و آرامش حرکت کند باید با دستان و اراده همه فرزندانش این مسیر طی شودنه با حذف یکدیگر، نه با نفرت از یکدیگر، و نه با مرگ یکدیگر. من هنوز به ایران و فرزندانش امید دارم. آذر منصوری نهم مردادماه ۱۴۰۵ @azarmansouri #نشر_حداکثری

https://www.karzar.net/339107

بسمه تعالی ریاست محترم قوه قضاییه جناب حجت‌الاسلام والمسلمین محسنی اژه‌ای با سلام و احترام اگر ضرورت زمانی وجود نداشت و شرایطی برای گفتگو فراهم بود، بدون تردید این نامه به صورت سرگشاده نوشته نمی شد. امروز کشور در شرایطی قرار دارد که علاوه بر مشکلات اقتصادی و معیشتی، با بحران اعتماد عمومی نیز روبه‌روست. در چنین فضایی، هر تصمیم قضایی که با جان انسان‌ها گره خورده باشد، علاوه بر یک اقدام حقوقی، بازتابی عمیق در افکار عمومی و سرمایه اجتماعی کشور خواهد داشت. آن هم در شرایطی که تقویت اعتماد، انسجام و همبستگی ملی یک ضرورت است. باید از هر اقدامی که مروج خشونت و عصیان مردم است، پرهیز شود. اعتراضات امروز مردم اصفهان نسبت به اجرای احکام اعدام نشان داد که جامعه نسبت به این موضوع بی‌تفاوت نیست. این واکنش‌ها، فارغ از تعداد معترضان، بیانگر آن است که بخشی از جامعه دغدغه حق حیات، عدالت و برابری در اجرای قانون را دارد. نادیده گرفتن این حساسیت‌ها، این نگرانی را ایجاد می‌کند که خشم و نارضایتی انباشته، به جای فروکش کردن، همچون آتشی زیر خاکستر باقی بماند و در بزنگاه‌های اجتماعی خود را به شکلی پرهزینه نشان دهد. تجربه اعتراضات پیاپی طی بیش از یک دهه گذشته، نیز یادآور این واقعیت است که مطالبات انباشته و احساس شنیده نشدن، می‌تواند به شکاف میان جامعه و حاکمیت دامن بزند.ایران امروز به ترمیم اعتماد، گفت‌وگو و تصمیم‌هایی نیاز دارد که احساس عدالت و همدلی را در جامعه تقویت کند. جناب آقای رئیس، یکی از پرسش‌های جدی افکار عمومی، تفاوت در سرنوشت پرونده‌های مختلف است. برای نمونه، بسیاری می‌پرسند چگونه در برخی پرونده‌های بزرگ اقتصادی، مانند پرونده بابک زنجانی، حکم اعدام صادر شده اما اجرای آن متوقف یا به تعویق افتاده است، در حالی که در برخی پرونده‌های دیگر، روند اجرای حکم متفاوت بوده است. ممکن است برای این تفاوت‌ها توضیحات حقوقی وجود داشته باشد، اما اگر این تفاوت‌ها برای جامعه تبیین نشود، این برداشت شکل می‌گیرد که عدالت برای همه به یک اندازه اجرا نمی‌شود؛ برداشتی که اعتماد عمومی را آسیب‌پذیر می‌کند. در آموزه‌های اسلامی نیز همواره بر احتیاط در دماء، پرهیز از شتاب در اجرای شدیدترین مجازات‌ها و ترجیح رأفت در موارد امکان تأکید شده است. فقهای بزرگ اسلام بارها بر این اصل تأکید کرده‌اند که هر جا شبهه‌ای وجود داشته باشد، باید نهایت دقت و تأمل به خرج داد. این میراث ارزشمند فقه اسلامی، می‌تواند پشتوانه‌ای برای تصمیم‌هایی باشد که علاوه بر اجرای عدالت، به حفظ انسجام اجتماعی نیز یاری رساند. امروز انتظار بسیاری از دلسوزان کشور آن است که قوه قضاییه، افزون بر اجرای قانون، پیام جامعه را نیز بشنود. گاه یک تأمل دوباره، یک فرصت برای بازبینی یا یک توضیح شفاف، می‌تواند بیش از هر اقدام دیگری به تقویت سرمایه اجتماعی و آرامش عمومی کمک کند. امید است دستگاه قضایی، همان‌گونه که پاسدار عدالت است، در این برهه حساس تاریخی، با درایت، سعه‌صدر و توجه به شرایط اجتماعی کشور، تصمیم‌هایی اتخاذ کند که هم عدالت را استوارتر سازد و هم امید و اعتماد را در جامعه افزایش دهد. آذر منصوری هفتم مرداد ۱۴۰۵ @azarmansouri