🔰Odia story ଓଡ଼ିଆ ଗପ🔰

ତଳେ ବାପା ବାପା ଓ ମାମୁଁ ଡାକ ପକାଉଥିଲେ ଆରେ ପିଲାମାନେ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ କଥା ସରିଲା....?ଜିନା ଦଉଡ଼ି ଆସି କହୁଥିଲା - ଭାଇନା ସେତିକି ଥାଉ ବାହାଘର ତାରିଖ ଧାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଆସନ୍ତା ପନ୍ଦର ତାରିଖ ଯାଏଁ ଟିକେ ଅପେକ୍ଷା କର। ଲାଜରେ ସ୍ୱପ୍ନା ର ମୁହଁ ଲାଲ ପଡି ଯାଇଥିଲା..... ତା'ର ମନେ ପଡି ଯାଉଥିଲା ମାଆ ଙ୍କର ସେଇ ଟୋପାଏ ସିନ୍ଦୂର ଆଜି ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ କୁ ଏକ ନିବିଡ଼ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲା !!     ❂ଏମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗପ ଓ କବିତା ପାଇବା ପାଇଁ  ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତୁ ।❂  ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎ 🌹🌸🌼 ଶୁଭ  ରାତ୍ରୀ 🌼🌸🌹                        ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎

ଏତିକି କହି ସେ ମୋ ହାତକୁ ନିଜ ହାତ ମୁଠାରେ ରଖି କହିଲେ ମୁଁ ମାଆଙ୍କ ରାଣ ଖାଇ କହୁଛି - ମୋ ଏଇ ହାତ ଯଦି ଜୀବନରେ କେବେ କାହାକୁ ସିନ୍ଦୂର ପିନ୍ଧାଏ ତେବେ ସେ ତୋରି ମଥା ହିଁ ହୋଇଥିବ। ଆଉ ତୁ ମୋତେ ଆଜି କଥା ଦେ ତୁ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିବୁ ତ? ସେଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ଆସିଲେ ତୁ ମୁହଁ ଖୋଲି ମୋ ବିଷୟରେ କହି ପାରିବୁ ତ? ମୁଁ ନିର୍ବାକ ହୋଇ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାହିଁ ଥିଲି। ମୋ ମୁହଁରୁ ପଦୁଟିଏ ସୁଦ୍ଧା ବାହାରୁ ନ ଥିଲା। ମୁଁ ଭାବୁଥିଲି ମୁଁ କ'ଣ ସତରେ ମୋ ପରିବାର ସାମ୍ନାରେ ନିଜ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ମୁହଁ ଖୋଲି ପାରିବି ? ତାଙ୍କୁ କଥା ଦେବାକୁ ମୋ'ର ସାହାସ୍ ପାଉ ନ ଥିଲା। ସେ ମୋ ହାତକୁ ମୁକୁଳେଇ ଦେଇ କହିଲେ - ମୁଁ ଜାଣିଛି ଲୋ ତୁ ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ପାଉ ଆଉ ତୋ ପରିବାର ସମ୍ମାନ କୁ ମଧ୍ୟ ସେତିକି ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଉ। ମନ୍ଦିର ବେଢ଼ାର ଶୀତଳ ପବନରେ ଉଡିଯାଉଥିବା ମୋ ଆଲୁରା କେଶ ରାଶିକୁ କାନ ପାଖକୁ ଜାକି ଦେଇ ସେ କହିଲେ -  ଏଇ ସୁନ୍ଦରୀ,ତୋ ମୁହଁରେ ତୋ ମୁହଁରେ ଏ ଚିନ୍ତାର ଛାଇ ମୋ ହୃଦୟ କୁ ଭାରି ବାଧୁଛି। ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହଅନା ତୋତେ କିଛି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଉଚିତ ସମୟରେ ତୁମ ଘରକୁ ଆସି ତୋ ହାତ ମାଗିନେବି।ଆଉ ଯାଥା ସମୟରେ ତୋ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଭରି ତୋତେ ମୋ ରାଣୀ କରିବି। ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତ ଛିଞ୍ଚାଡି କହିଲି - ଯାଅ ମ..... ରାଣୀ ନା ଚୋପା ମୁଁ ଇଆଡ଼େ କ'ଣ ଭାବୁଛି ତୁମେ ସିଆଡେ ଫିଲ୍ମ ଡାଇଲଗ୍ ମାରୁଛ.... ସେ କହିଲେ ହଉ ଛାଡ଼ ସେ ସବୁ। ବହୁତ ଲେଟ୍ ହେଲାଣି ତୁ ଏବେ ଘରକୁ ଯା। ଯାହା କରିବା କଥା ମୁଁ କରିବି। ମୁଁ ଆଉ ସେଦିନ ପଛକୁ ଫେରି ଚାହିଁ ନ ଥିଲି। ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯେତେବେଳେ ମୁହଁ ହାତ ଧୋଇବାକୁ ଗଲି ସାନ ଭଉଣୀ ଜିନା କହିଲା - ନାନୀ ଆଜି ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିଲୁ କି ? ମୁଁ ଟିକେ ଡରିଯାଇ କହିଲି କାଇଁ କ'ଣ ହେଲା କି ? ସେ କହିଲା - ତୋ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଟିପା ଦେଖି ପଚାରି ଦେଲି। ଓହୋଃ! ସିନ୍ଦୂର ନାଁ ରେ ମୋ ଦେହରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶିହରଣ ମୁଁ ମୁହଁ ନ ଧୋଇ ଆଇନା ପାଖକୁ ଦଉଡି ଗଲି। ଓଃ! କି ସମ୍ମୋହନ ଶକ୍ତି ଏଇ ସିନ୍ଦୂର ର.......ଆଉ ସେଇ ଟୋପାଏ ସିନ୍ଦୂର ପାଇଁ ତ ସ୍ୱପ୍ନା ଆଜି  ମୁହଁ ଖୋଲି ଘରେ ସୁମନ୍ ବିଷୟରେ କହିଛି ଆଉ ଘରେ ତା ପରଠୁ ବିରୋଧର ପରାଭାଷ....           ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ହଲାଇ ଦେଇ ମିତା କହିଲା - ଏତେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କରନି ,ମୋ ଭଉଣୀ ଟା ପରା ସେସବୁ ଭୁଲିଯା। ଘରେ ସମସ୍ତେ ତୋର ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ବଡ଼ ଘରେ ବାହା ହେଲେ ତୁ ଖୁସିରେ ରହିବୁ। ମିତା କୁ କୁଣ୍ଢେଇ ପକାଇ ସ୍ୱପ୍ନା କହିଲା - ତୁ କହ ନାନି ତୁ ବଡ଼ ଘରେ ବାହା ହୋଇ ସତରେ କ'ଣ ଖୁସିରେ ଅଛୁ ? ମିତା ଆଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସୁଥିଲା ସେ ତରବରରେ ଉଠି ଯାଉ ଯାଉ କହିଲା - ଭାଇନା ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେଣି ମୁଁ ଏଥର ଆସୁଛି। ଚାଲିଗଲା ମିତା।          ପ୍ରସ୍ତାବ ଉପରେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସୁଛି କେହି ଦାମୀ ଗାଡ଼ି ତ କେହି ଦାମୀ ଘର, କେହି ମୋଟା ଅଙ୍କର ଅର୍ଥ ଦାବି କରି ମୁହଁ ଫେରାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ସକାଳୁ ସକାଳୁ କେହି ଜଣେ ଆସି କହିଲା - ବଢିଆ ପ୍ରସ୍ତାବ ପୁଅ ଓଡ଼ିଶା ବାହାରେ ଏକ ନଂ କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର। ପରିବାର କହିଲେ ମାଆ ଟିଏ ପୁଅ ଟିଏ। ଘରେ ସମସ୍ତେ ରାଜି।ଆଉ କିଛି ସମୟ ପରେ ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ଦେଖି ପୁଅ ଘର ଆସି ପହଞ୍ଚିଯିବେ। ସ୍ୱପ୍ନା ର ଦେହ ହାତ ଥରୁଛି। ସେଦିନର ସିନ୍ଦୂର ତା ମଥାରେ ଆଜି ଶୋଭା ପାଉଛି। ସେ ଦୁଇ ଦୁଇ ଥର ଫୋନ୍ କଲାଣି। ହେଲେ ରିଙ୍ଗ୍ ହୋଇ ହୋଇ କଟି ଯାଉଛି। ଶେଷ ଥର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ସ୍ୱପ୍ନା ସୁମନ୍ କହିଲା - ହଁ, ସ୍ୱପ୍ନା କୁହ ବାରମ୍ବାର କାହିଁକି ଫୋନ୍ ମୁଁ ଏକ ଜରୁରୀ କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି। କାନ୍ଦି ପକେଇଲା ସ୍ୱପ୍ନା ମୋ ଠୁ ଜରୁରୀ କାମ ଆଉ କ'ଣ ହୋଇପାରେ ? ତୁମେ କେତେ ଵଦଳିଗଲ ? ସୁମନ କହିଲେ ହେଉ ରଖ। ମୁଁ ଉଚିତ ସମୟରେ ତୁମ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବି।ବୁଝିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନା ମିଛ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ସୁମନ ତାକୁ ଧୋକା ଦେଇଛି। ଆଖି ରୁ ଲୁହ ପୋଛି ନିଜକୁ ତିଆରି କଲା ଆଉ କାହାର ହେବା ପାଇଁ। ସାନ ଭଉଣୀ ଜିନା ଆସି ଡ଼ାକ ପକାଇଲା ନାନୀ ଜଲଦି ଆ।ପୁଅ ଘର ଆସି ଗଲେଣି। ତଳକୁ ମୁହଁ ପୋତି ସ୍ୱପ୍ନା ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରି ପାଖ ଚେୟାରରେ ବସିଲା। ହୃଦୟ ଆଇନାରେ ଜଣ କୁ ବସାଇ ସାରି ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ନ ଥିଲା ତା'ର। ପୁଅ ର ମାମୁଁ କହିଲେ - ଆଜିକାଲିକା ପିଲା ପୁଅ ଝିଅ ଦୁହିଁଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ଏକାନ୍ତରେ ଛଡ଼ା ଯାଉ। ଯାହା ହେଉ ସୁଯୋଗ ମିଳିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ସବୁ କଥା କହି ଏ ବାହାଘର ଭାଙ୍ଗି ଦେବ ସେ। ମନେ ମନେ ଖୁସି ହୋଇ ଛାତ ଉପରକୁ ପାହାଚ ଉପରେ ପାହାଚ ଚଢୁ ଥିଲା ସେ। ପଛରେ ତା ପାଦକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ ଦେଖି ଆସିଥିବା ପୁଅ ବା ହେବାକୁ ଥିବା ଜୋଇଁ।ଛାତ ଉପର ଗୋଲାପ ଗଛ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନା ଓ ପାଖରେ ସେ ପୁଅ। କିଛି ସମୟ ବିତିଯାଇଥିଲା ଦୁହେଁ ନିରବ ଥିଲେ। ଏତିକିବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନା ଅଣ୍ଟା ପାଖରେ କାହାର ହାତ ପାଇ ସ୍ୱପ୍ନା ବୁଲି ପଡ଼ିଲା ବେଳକୁ କେହି ଜଣେ ତା ଆଖିକୁ ଚାପି ଧରି ଗଭୀର ଭାବେ ନିଜ ଆଡକୁ ନେଲା ବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନା କହିଲା - କିଏ ତମେ?  ଏସବୁ ଅଭଦ୍ରାମୀ କ'ଣ ପାଇଁ ? ପୁଅ ଟି ଏଥର ସ୍ୱପ୍ନା ମଥାରେ ଚୁମା ଟେ ଆଙ୍କି ଦେଇ କହିଲା - ତୁ ଯଦି ଏତେ ଭଦ୍ର ତେବେ ଏକ ଅଜଣା ପୁଅ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ ଏକାନ୍ତ ଯାଗାକୁ ଆସୁଥିଲୁ କାହିଁକି? ପୁଅ ଟି କଣ୍ଠରେ ଖୁସିର ଲହରୀ ଥିଲା। ସ୍ୱପ୍ନା ଭୋ ଭୋ ହୋଇ କାନ୍ଦି ଉଠିଲା। ତୁମେ ଆସିଚ..... ସତରେ ତୁମେ ଆସିଚ..... ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁ ନାହିଁ ତ..... ନାଇଁ ପାଗେଳୀ ମୁଁ ଆସିଚି ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇ ତୋତେ ମୋ ମହଲର ରାଣୀ କରି ନେବା ପାଇଁ। ତୋତେ କଥା ଦେଇଥିଲି ନା ମୁଁ ଉଚିତ ସମୟରେ ଆସିବି।ସୁମନ୍ ର ଛାତି ରେ ମୁହଁ ଗୁଞ୍ଜି ଅଭିମାନ ରେ ଉତଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇ ସ୍ୱପ୍ନା କହୁଥଲା - କ'ଣ ମୁଁ ଏମିତି ଅଭିନୟ କରି ଆସି ମୋତେ ଡରାଇ ମାରିବାକୁ….. ଛିଃ....ଏକି ଅଶୁଭ କଥା।ତୁ ମୋ ଜୀବନ! ମୁଁ ଥିବା ଯାଏଁ ମରିବା କଥା କେବେ ତୁଣ୍ଡରେ ଧରିବୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୋର ଛାଇ ହୋଇ ରହିଛି ରହିଥିବି.... ପ୍ରେମର ଏକ ଗଭୀର ବନ୍ଧନରେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଜଡାଇ ଧରିଥିଲେ.....

☘️☘️🌸🌸🌼🌻🌼🌸☘️☘️    👉_*ଆସନ୍ତୁ ପଢିବା ଆଜିର  କାହାଣୀ _ 👈       👉  🌹" ଟୋପାଏ_ସିନ୍ଦୂର " 🌹*_  👈  ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅❂⊙◎◎   *🌻ତାରିଖ :12-08-2026   *🌻ଗଳ୍ପ ନମ୍ବର:19454   *🌻ସଂଗ୍ରହ: ༒🔥ଜିତୁ🔥༒ 🌻 ରଚନା-  ମାୟାଧର ବେହେରା    *ସୌଜନ୍ୟ :-  ଜହ୍ନ ମାମୁଁ   କବିତା-ଜିତୁ ହ୍ଵାଟ୍ସଆପ ଗ୍ରୁପ ଓ ଜହ୍ନ ମାମୁଁ ଗପ ଓ କବିତା ଟେଲିଗ୍ରାମ ଗ୍ରୁପ*   ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅┅❂⊙◎◎       ଘରେ ରୋକ୍ ଠୋକ୍ ମନା କରିଦେଲେ କୈାଣସି ମତେ ସେଠାରେ ବାହାଘର ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ପୁଅର ଚାକିରୀ ବାକିରି କିଛି ନାହିଁ। ଜମିବାଡ଼ି କଥା ନ କହିବା ଭଲ। ନା ବଂଶ ନା ପରମ୍ପରା.... ସେ କେଉଁଠି କାର ପିଲା ତା ଆଭିଜାତ୍ୟ କ'ଣ ସେସବୁ ଜାଣିବା ଆମର କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ। ସେ ପେରମ ଫେରମ ସବୁ ପିଲାଳିଆମୀ କଥା। ସେଥିରେ ପେଟ ଭରେ ନାହିଁ। ବିଚାରି ସ୍ୱପ୍ନା ସବୁ ଶୁଣି ଚୁପ୍ ରହିଲା।ଘର ଲୋକଙ୍କ ଆଗରେ ମୁହଁ ଖୋଲି କହିବାର ସାହସ ତା'ର ନାହିଁ। ବାପା ମିତା ନାନୀ ଓ ଜିତୁ ଭାଇନା ଙ୍କୁ ଡକାଇଲେ।ସ୍ୱପ୍ନା କୁ ବୁଝାବୁଝି କରି ଅଲଗା ଯାଗାରେ ବାହା ହେବା ପାଇଁ ଖୁସି ଖୁସି ରାଜି ହୋଇ ଯିବାକୁ। ମିତା ବୁଝାଉଥିଲା ଦେଖ ସ୍ୱପ୍ନା ବାପା ମାଆ ଓ ଘର ଲୋକଙ୍କ କଥାରେ ରାଜି ହୋଇ ଯା।ଭଲ ମନ୍ଦ ଦେଇ ନେଇ ସେମାନେ ତୋର ବାହାଘର କରିବେ।ତା ଛଡା ତୁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତା ତୋ ଶାଶୁ ଘର ଚାହିଁଲେ ତୁ ଚାକିରି କରି ପାରିବୁ। ଭାଇନା ଙ୍କୁ ଦେଖେ ଏତେ ବଡ଼ ବ୍ୟବସାୟ, ଚାକର,ବାକର ଗଣ୍ଡା ଗଣ୍ଡା।ଖାନଦାନ୍ ଘର ଆଭିଜାତ୍ୟ ଅଛି ମୋ ଶଶୁରଙ୍କ ନାଁ ରେ କେତେ ଖଣ୍ଡି ଗାଁ ତାଙ୍କୁ ଜାଣୁଛନ୍ତି।ମୁଁ ଆସିଲେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ କାର୍ ଚଢି ଆସୁଛି ଲୋକଙ୍କର ଆଖି ଖୋସି ହୋଇ ଯାଉଛି। ଆଉ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ତୁ ମୋ ଭଳି ଶାଶୁଘର ଓ ଭାଇନା ଙ୍କ ଭଳି ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ପାଇ ସୁଖରେ ଘର ସଂସାର କର।ତୁ କହ ସେ ପିଲାର କ'ଣ ଅଛି? କେବଳ ପାଠ ଦି ଅକ୍ଷର ଯାହା ପଢିଛି। ନାଁ ଘର ନାଁ ବାପା ର ନାଁ? ଆରେ ଆଜି ବୟସ ଅଛି ତୋତେ ଭଲ ପାଉଛି କାଲି ବୟସ ହେଲେ ଦାୟିତ୍ଵ ବଢ଼ିଲେ ଏ ପ୍ରେମ କଥା ଆଉ ମନେ ରହିବ ନାହିଁ। ସବୁରି ମୂଳରେ ଧନ। ଖାଲି ମନରେ ପେଟ ଭରେନି।ତୁ ମୋ କଥା ମାନେ ସେ ପିଲାକୁ କୁ ଭୁଲି ଯା। ଘରେ ଯେଉଁଠି ସ୍ଥିର କରୁଛନ୍ତି ତୁ ସେଇଠି ବାହା ହୋଇ ଯା। ଚୁପଚାପ୍ କାଠ ଟା ଭଳିଆ ନାନୀ କଥାକୁ ଶୁଣୁଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନା। ଭାଇନା ହସି ହସି କହିଲେ - ଦେଖେ ସ୍ୱପ୍ନା, ମୋ ସଡୁ ମୋ ସମସ୍କନ୍ଧ ର ହେବା ଦରକାର। ଏଣୁତେଣୁ ଲଫଙ୍ଗା ଟୋକା କୁ ମୁଁ ମୋ'ର ସୁନ୍ଦରୀ ଶାଳୀକୁ ଟେକି ଦେଇ ପାରିବି ନାହିଁ। ସ୍ୱପ୍ନା ତଳକୁ ମୁହଁ ପୋତି ବସିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜର ମତ ଶୁଣାଇ ଦେଲେ। ମାମୁଁ,ମଉସା,ଦାଦା, ପିଉସା ସମସ୍ତେ ସ୍ୱପ୍ନା ର ଇଛା ବିରୁଦ୍ଧରେ। ସ୍ୱପ୍ନା ର ଆଉ ଚାରା ନ ଥିଲା।ତା ତଳକୁ ଆଉ ଦୁଇଟି ଭାଇ ଭଉଣୀ ପାଠ ପଢ଼ୁଛନ୍ତି। ତା'ର ଭୁଲ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ ଉପରେ ଦାଗ ଲଗାଇବ। ହେଲେ ଯାହା କୁ ନେଇ ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି। ଯାହାକୁ ମନ ମନ୍ଦିର ରେ ଦେବତା ର ଆସନ ଦେଇଛି ତାକୁ କିପରି ଭୁଲିବ?           ପ୍ରେମ ଜୀବନରେ ଥରେ ହୁଏ ସେ ପୁଣି ଜଣଙ୍କୁ ଯାହା ତାକୁ ହୋଇସାରିଛି। ସେଦିନ କଲେଜରୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଦୁହେଁ ତାରିଣୀ ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିଲେ।ଭୋଗ ଲଗାଇ ଫେରିବା ବେଳେ ସୁମନ୍ କହିଲେ - ଏଇ ସ୍ୱପ୍ନା ଶୁଣନା,ମୁଁ କହିଲି ହଁ କ'ଣ ହେଲା ? ସେ କହିଲେ ଆଉ କିଛି ଦିନ ପରେ ଆମର ପରୀକ୍ଷା ସରିଯିବ ଆମେ ପୁଣି ଅଲଗା ହୋଇ ଯିବା।କିଏ ଜାଣେ ତୁ ମୋତେ ଭୁଲି ନ ଯିବୁ ?  ଏ ଗରିବ ଚାଳଘର କୁ ବୋହୂ ହୋଇ ଆସିବାକୁ ତୁ ବା କାହିଁ ପସନ୍ଦ କରିବୁ? ତୋ ପାଇଁ ତ କେତେ କେତେ ମହଲରୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିବ ଆଉ ତୁ ଖୁସି ଖୁସି ସେ ମହଲର ରାଣୀ ହୋଇ ଯିବୁ। ସେତେବେଳେ ମୋ କଥା କ'ଣ ଆଉ ତୋର ମନେ ଥିବ? ସେତେବେଳେ ସ୍ୱପ୍ନା କହିଲା - ସୁମନ୍ ତୁମେ କୁହ ,ପ୍ରେମ କ'ଣ କେବେ ଧନୀ କି ଗରିବ ଦେଖେ?ପ୍ରେମ କ'ଣ କେବେ ଚାଳ ଛପର କି ମହଲ ବୁଝେ? ହଁ ପ୍ରେମ ତ କେବଳ ହୃଦୟ ଦେଖେ। ଆଉ ସେଇ ହୃଦୟରେ ଥରେ ଯିଏ ବସି ଯାଇଥାଏ ସେ ଜୀବନ ଥିବା ଯାଏଁ ସେମିତି ସେଇ ହୃଦୟରେ ହିଁ ରାଜୁତି କରେ। ଜୀବନରେ ପ୍ରେମକୁ ଭୁଲି ଯିବା ସହଜ କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରୁ ପ୍ରେମିକ କୁ ବାହାର କରିବା ବହୁତ କଷ୍ଟ। ହୁଏତ ମୋ ପକ୍ଷେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।             ଏତିକିବେଳେ ନନା ଆଣି ମାଆ ଙ୍କ ସିନ୍ଦୂର ସୁମନ୍ ହାତକୁ ବଢାଇ ଦେଇଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ବଢାଇ ଦେଲା ବେଳେ ସୁମନ୍ ମୋ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଟୋପା ପିନ୍ଧାଇ ଦେଉଥିଲେ।ଆଉ ନନା ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଥିଲେ ସଦା ଖୁସିରେ ରୁହ..... ସୈାଭାଗ୍ୟବତୀ ଭବଃ....... ମୁଁ ଚମକି ପଡିଲି!ଏଁ ତୁମେ କ'ଣ କଲ? ସେ ଡରିଯାଇ କହିଲେ - କ'ଣ ହେଲା? କ'ଣ କଲି ମୁଁ ? ମୁଁ କହିଲି ମୋ ମଥାରେ ସିନ୍ଦୂର ଲଗେଇ ଦେଲ..... ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ - ହଁ,ନନା ତ ଦେଲେ ଆମେ ଦୁଇ ଜଣ ଲଗାଇବା ପାଇଁ। ଏଥରେ ଅସୁବିଧା କେଉଁଠି ? ତା ଛଡା ମାଆ ଙ୍କ ସିନ୍ଦୂର ଲଗାଇବାରେ କ୍ଷତି କ'ଣ ? ତୁ ଏପରି ଚମକି ପଡ଼ିଲୁ କାହିଁକି ? ମୁଁ କହିଲି ଆରେ ବୁଦୁ...... ବେଦୀରେ ବର, କନ୍ୟା କୁ ସିନ୍ଦୂର ପିନ୍ଧାଇ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ତାକୁ ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ। ଆଉ ତୁମେ...... ସେ କହିଲେ ହେଉ ପାଗେଳୀ ତୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହଅନି ମୁଁ ତୋତେ ସାରା ଜନ୍ମ ପାଇଁ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲି। ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ମୋ ପାଇଁ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ମୋ ଦେହରେ କେମିତି ଏକ ଅଜଣା ଶିହରଣ ଖେଳିଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲି। ସତରେ କ'ଣ ମୋ ଜୀବନରେ ଏସବୁ ସମ୍ଭବ? ବଂଶ ପରମ୍ପରା ଆଭିଜାତ୍ୟର ଡିଡିମ୍ବ ପିଟୁଥିବା ମୋ ଘର ଲୋକ କ'ଣ ସୁମନ୍ ଙ୍କୁ ଜୋଇଁ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ରାଜି ହେବେ ? ସେ ମୋତେ ହଲେଇ ଦେଇ କହିଲେ - ଏଇ ମୋ ପାଖରେ ବସି ଆଉ କାହା ଭାବନା ରେ ବୁଡ଼ିଗଲୁ ? କ'ଣ ରାଜକୁମାର ର ସ୍ୱପ୍ନ........ ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତ କୁ ହଟାଇ ଦେଇ କହିଲି ଧେତ୍..... ତୁମକୁ ତ ସବୁକଥା ଖାଲି ମଜାକ୍ ଲାଗୁଛି!ହସି ହସି ବେଦମ୍ ହେଲେ ସେ।ତୁ କେବେ ଠୁ ଏମିତି ସିରିୟସ୍ ହେଲଣୁ......

☘️☘️🌸🌸🌼🌻🌼🌸☘️☘️    👉_*ଆସନ୍ତୁ ପଢିବା ଆଜିର  କାହାଣୀ _ 👈       👉  🌹"ପ୍ରତାରକ  " 🌹*_  👈  ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅❂⊙◎◎   *🌻ତାରିଖ :11-08-2026   *🌻ଗଳ୍ପ ନମ୍ବର:19453   *🌻ସଂଗ୍ରହ: ༒🔥ଜିତୁ🔥༒ 🌻 ରଚନା-  ଜଗନ୍ ମାଝୀ     *ସୌଜନ୍ୟ :-  ଜହ୍ନ ମାମୁଁ   କବିତା-ଜିତୁ ହ୍ଵାଟ୍ସଆପ ଗ୍ରୁପ ଓ ଜହ୍ନ ମାମୁଁ ଗପ ଓ କବିତା ଟେଲିଗ୍ରାମ ଗ୍ରୁପ*   ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅┅❂⊙◎◎    ଭୁତିଆ ବାବୁ ଜଣେ ରସିକ ପୁରୁଷ। ତାସହିତ ସେ ଜଣେ ଆଜୀବନ ପ୍ରେମିକ ବି। ବିବାହର ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ବି ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଫଲ୍ଗୁ  ହୃଦୟରୁ ଏଠି ସେଠି ସବୁଠି ଚିର ପ୍ରବାହିତ। ସତେ ଯେମିତି ପ୍ରଣୟର ବୈତରଣୀ ସେ।         ଅଫିସରେ ଷ୍ଟେନୋଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ ଅତି ନିବିଡ଼ ଆଉ ପୁରୁଣା। ବେଳେ ବେଳେ ଅଫିସ ସରିବା ପରେ ହୋଟେଲରେ କିମ୍ୱା କେଉଁ ମଲ୍ ରେ ଦୁହେଁ ଘଣ୍ଟେ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ସମୟ ବିତାଇ ଦିଅନ୍ତି। ଘରେ ସ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ କିଛି ଗୋଟେ ବାହାନା କରି ବୁଝାଇ ଦିଅନ୍ତି। ଯେପରି ଆଜି ଗାଡି ପମଚର ହୋଇଗଲା, ଦୁଇ କିମି ଚାଲି ଚାଲି ଆସିଲି। ଟ୍ରାଫିକ ବହୁତ ଭିଡ ଥିଲା। ଆଜି ଗୁଡ଼ାଏ କାମ ଥିଲା ଅଫିସରେ, ଗୋଟେ ଜରୁରୀ ମିଟିଙ୍ଗରେ ଥିଲି।      ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କର ନିଜର ଶାଳୀ ନାହାନ୍ତି।। କିନ୍ତୁ ଲେଖା ଯୋଖାରେ ସେ ଶାଳୀଟିଏ ଖୋଜି ପାଇଛଟି। ନାଁ ତାର ମିଲି। ପଲ୍ଲୀରୁ ଦିଲ୍ଲୀ କଥା ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟନ୍ତି। ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ସହ ଅନେକ ସମୟ ଧରି ଫୋନରେ ଗପୁ ଥିବେ। ଆଉ ରାତିରେ ଚାଟିଙ୍ଗ ବି କରନ୍ତି.... ବିଳମ୍ବିତ ରାତିରେ ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କ ମୋବାଇଲକୁ ମିଲିର ମେସେଜ ଆସିଲା... -  କଣ କରୁଛ?  - ନାଇଁ, ଏମିତି ଗଡ଼ ପଡ଼ ହେଉଛି।  - କଣ ଖାଇଲେ?  - କଣ ଆଉ ଖାଇବି, ଭାଉଜର ଦେହ ଖରାପ।(ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଦେହ କିନ୍ତୁ ଠିକ ଥାଏ) - କଣ ହୋଇଛି?  - କହି ହେବନି।  - ଓଃ, ହୋ। ଆମ ଘରକୁ ଆସ ମୁଁ ରାନ୍ଧି କି ଦେବି ଖାଇବାକୁ।  - ସେ ଭାଗ୍ୟ ମୋର କାଇଁ?  -ନାଇଁ ମ। ହଉ, ଥରେ ଆସିକି ଦେଖ। - ହଉ ଛୁଟି ଦିନ ଦେଖି ଯିବା। - ତୁମର ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ କଣ?  - ସବୁ।  - ସବୁ ମାନେ?  - ଗଲେ କହିବି।  - plz କୁହନା। - ନା ନା ପରେ। - plz  - ସବୁ ମାନେ ଆମିଷ ଆଉ ନିରାମିଷ।         ଏମିତି ସବୁବେଳେ ଚାଲେ ଉଭୟଙ୍କ ସନ୍ଦେଶ ଦିଆ ନିଆ।         ଭୁତିଆ ବାବୁ ସବୁବେଳେ ସବୁ ସମୟରେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଭଲ ପାଉଥିବାର ମିଥ୍ୟା  ବାଣୀ ଶୁଣାଇ ରାଖୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଭଉଣୀ ବୋଲି କହି ରାଖୀ ବାନ୍ଧି ସରିବା ପରେ ସିନେମା ଦେଖାଇ ନିଅନ୍ତି। ସିନେମା ହଲର କାନ୍ଥ ପାଖ ଦେଖି ସିଟ ଖଣ୍ଡେ ହାତେଇ ନେଲେ ତାଙ୍କ ଖୁସି ଦ୍ୱିଗୁଣିତ ହୋଇଯାଏ।         ଆଜି ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିନ। ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଫେସବୁକରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଫଟଟିଏ ପୋଷ୍ଟ କରି ଲେଖିଲେ,     "ଏ ହେଉଛନ୍ତି ମୋର ଜଣେ ଭଲ ବାନ୍ଧବୀ, ମୋ ପ୍ରେମିକା, ସର୍ବୋପରି ସେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ତ୍ରୀ। ସୁଗୃହିଣୀର ପ୍ରତିଟି ଦାୟିତ୍ଵ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସୂଚାରୁରୂପେ ତୁଲେଇ ପାରୁଥିବା, ମୋ ବେଟର ହାଫ୍।     ମୋ ରାଗ, ରୁଷା,ମାନ, ଅଭିମାନ,ମୋ ପସନ୍ଦ ନା ପସନ୍ଦ କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ସହ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ମୋ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ।         ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଫଳ ପୁରୁଷ ପଛରେ ଜଣେ ନାରୀର ହାତ ଥାଏ। ମୁଁ ତ ସଫଳ କି ନିଷ୍ଫଳ ସେକଥା ତ କହି ପାରିବିନି କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୋ ଜୀବନରେ ମୁଁ ଯାହା କିଛି ବି ପାଇଛି ସେ ସବୁ ୟାଙ୍କର ସ୍ନେହ, ବିଶ୍ଵାସ, ଭଲପାଇବା ଓ ପ୍ରେରଣା ପାଇଁ। ଏହିଭଳି ଜଣେ ସୁନ୍ଦର, ସୁଶୀଳ ନାରୀଙ୍କୁ ଜୀବନସାଥୀ ଭାବରେ ପାଇଁ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଏବଂ କୃତ୍ୟ କୃତ୍ୟ"।          ଲେଖାଟି ପଢି ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଖୁସିରେ ପାଗଳ।  ରାତିରେ ଶୋଇବା ବେଳେ ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ "ତମେ କଣ ମତେ ସତରେ ଭଲ ପାଅ"। ମନ ଭିତରର ହଳାହଳ ବିଷକୁ ଚାପି ରଖି ଭୁତିଆ ବାବୁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭୂତେଇ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୋ ଛାତିରେ ହାତ ରଖ, ମୋ ଦୃଦୟର ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନ ତୁମକୁ ସେକଥା କହିବ। ତୁମ ବିନା ମୋ ସଂସାର ପରା ଅନ୍ଧାର। ଆଉ କେତେ ବର୍ଷ ଏକାଠି ରହିଲେ ତମେ ମତେ ଜାଣିବ"। ଭୁତିଆ ବାବୁଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଠୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସଂସାରରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।            ❂ଏମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗପ ଓ କବିତା ପାଇବା ପାଇଁ  ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତୁ ।❂  ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎ 🌹🌸🌼 ଶୁଭ  ରାତ୍ରୀ 🌼🌸🌹                        ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎

ଦିନ ପରେ ଦିନ, ମାସ ପରେ ମାସ, ବର୍ଷାର ଚାକିରୀ ଯେତିକି ପୁରୁଣା ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ ତା’ର ବଦଳୁଥିବା ରଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଥାଏ ଶୁଭଙ୍କର । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ସେ ଯେପରି ତାକୁ ମିଠା କଥାରେ ଆପ୍ୟାୟିତ କରି ଅଫିସ କାମର କ ଖ ଗ ପ୍ରଭୃତି ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ସେପରି ଆପଣାପଣ ଆଉ ତା ପାଖରେ ଦେଖା ଯାଉନଥିଲା । ସମୟ ସମୟରେ ବସିଥିବା ଚେୟାରପାଖକୁ ଘୋଷାରି ସେ ଯେମିତି ଏକ ରକମ ନିଜେଇ ଯାଉଥିଲା ଏବେ ଠିକ୍ ତାର ବିପରୀତ ଭାବରେ ଦୂରେଇ ଯିବାକୁ ବସିଥିଲା । ଏତେ ପାଖରେ ବର୍ଷାକୁ ପାଇ ମନେ ମନେ ଚଉଦପା’ ବଢିଗଲା ପରି ଲୁଚିଲୁଚି ହୃଦୟ ଦେଇ ଦେବାଟା ଶୁଭଙ୍କର ପକ୍ଷେ ପୁରାପୁରି ଏକ ତରଫା ଥିଲା । ଏତେ ଦିନ କାଳ ଯେଉଁ ଝିଅଟି ସହିତ ଗୋଟିଏ ଟେବୁଲ କଡରେ ବସୁଥିଲା ଉଠୁଥିଲା ଲୁଚିଲୁଚି ଯାହାର ମୁହଁକୁ କାହିଁ କେତେ ଥର ଅଫିସ ବେଳ ଭିତରେ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲା । ସମସ୍ତଙ୍କ ନଜରକୁ ଚୋରାଇ, ଭାବିଥିଲା ସେ ଝିଅଟି ବୋଧେ ୟା ମଧ୍ୟରେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଢଳି ଆସିଥିବ ତା’ରି ଆଡକୁ ବୁଝି ପାରିଥିବ ତା ହୃଦୟର ଅନୁଚାରିତ ପ୍ରେମର ପରିଭାଷାକୁ । ମାତ୍ର ଯାହା ସବୁ ଦେଖୁଥଲା ସବୁଥିଲା ଛଳନା । ନାଟକ ର କେବଳ ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ, ପରିଣତି ନୁହେଁ । ଆଗ ପରି ବର୍ଷା ଶୁଭଙ୍କର ବାବୁଙ୍କ ଟେବୁଲ ଏତେ ସମୟ ଧରି ବସି ରହୁନଥିଲା କି ସେହିପରି କଥା ମଧ୍ୟ ହେଉନଥିଲା । ଯେପରି ପଦେ ପଦେ କଥାକୁ ଯୋଡି ଖୁବ୍ ଆଗ୍ରହର ସହ ନିଜ ଆଡକୁ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ମାହୋଲ କୁ ଜମେଇ ଦେଉଥିଲା । ଆଉ ସେ କଥାର ସମ୍ପର୍କରେ ଭାଳି ହୋଇ ଶୁଭଙ୍କର ହୃଦୟର ସମ୍ପର୍କକୁ ଯୋଡି ବସିଥିଲା ନିଜଆଡୁ । ସେ ସବୁ ତା ପାଇଁ ଥିଲା ବୃଥା, ଏକ ନିଷ୍ଫଳ ପ୍ରୟାସ । ସମ୍ପର୍କର ଡ଼ୋର ଆଡକୁ ବଢି କାହା ସହିତ ଯୋଡି ହେବା ଆଗରୁ ରଟ୍ କରି ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା ମଝି ଆକାଶର ଗୁଡି ପରି । ଅଫିସ ଭିତରେ ସେ ବର୍ଷା ନାଁ ରେ କେତେ ସବୁ ଟୁପୁରୁଟାପର କଥାସବୁ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଥିଲା । ଅବଶ୍ୟ ସେ କେବେ କଥାର ଖିଅ ଧରି ସତ୍ୟତା ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହିଁ ନଥିଲା । କାରଣ ଯେଉଁ ପରିବତ୍ତନର ଲକ୍ଷଣ ସବୁ ସେ ବର୍ଷାଠାରେ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଥିଲା ସେଥିରେ ଆଉ ଅବିଶ୍ୱାସ କରିବା ନିମନ୍ତେ କିଛି ବାକି ନଥିଲା । ଯାହା ଶୁଣିଥିଲା – ବର୍ଷା କୁଆଡେ ନୁଆକରି ଯୋଗ ଦେଇଥିବା ଯୁବ ଅଫିସର ଜଣଙ୍କର ନିକଟତମ ହୋଇ ପାରିଛି । ତାହା ପୁଣି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଳରେ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ଆଳରେ । କାମ ବାହାନାରେ ସେ ଅଫିସର ଜଣକ ଥରକୁ ଥର ପାଖକୁ ଡକାଉଥିଲେ ତାକୁ । ଆଉ ସିଏବି ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ବଢାଇବାରେ ଖୁବ୍ ଖୁସି ଥିଲା । ଯେହେତୁ ଉପରବାଲାଙ୍କ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରହିବାର ଅର୍ଥ ତାପାଇଁ ଏକ ସଫଳ ଚାକିରୀ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା । ବଡବାବୁଙ୍କ ଠାରୁ ପରେ ଶୁଣିବାକୁ ଯେ ଖୁବ୍ ଶିଘ୍ର ବର୍ଷାର ସିଟ୍ ବଦଳ ହେଉଛି । ପରେ ଅଫିସ୍‌ର ନୂଆ ଅର୍ଡର ବଳରେ ତାର ସିଟ୍ ଯେଉଁ ଯାଗାକୁ ବଦଳ ହୋଇଥିଲା ତାହା ହେଊଛି ସେହି ଯୁବ ଅଫିସରଙ୍କ ରୁମ୍ ପାଖ କୋଠରୀ । ଶୁଭଙ୍କର ଭାବି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ଯେ ନୂଆ ଚାକିରୀରେ ଯୋଗ ନଦେଉଣୁସେ ଝିଅଟି କିପରି ନିଜ ବୃତ୍ତି ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ଖୁବ୍ ସଚେତନ ଓ ସଫଳତାବାଦୀ । ଶିଘ୍ର ପାହାଚ ପରେ ପାହାଚ ଡେଇଁଯିବା ପାଇଁ ତାର ପାଦ ଥିଲା ବ୍ୟଗ୍ରା ତାକୁ କେବଳ ଦରକାର ଥିଲା ସଫଳତା ଓ ସେହି ଅଭିଷ୍ଟ ସଫଳତା ପାଇଁ ସେ ଥିଲା ଏକ ପାହାଚ । ସେହି ପାହାଚରେ ପାଦ ଦେଇ ବର୍ଷା ଉଠିଯଇଥିଲା ଉପର ପାହାଚକୁ । ଆଜି ପୁଣି ଚାରିପଟେ ବର୍ଷାର ପଦପାଦକୁ ଦେଖି ଶୁଭଙ୍କରକୁ କିଛି ଭଲ ଲଗୁ ନଥିଲା । ବର୍ଷାର ଟୋପା ସହିବା ତା ପାଖରେ ଖୁବ୍ ଅସହ୍ୟ ଥିଲା । ପ୍ରତିଟି ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ତକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଥିଲା ବର୍ଷାପ୍ରିୟଦର୍ଶନୀ ମହାନ୍ତିର ମୁହଁ । ବର୍ଷାକୁ ନେଇ ତା ଆକାଂକ୍ଷିତ ହୃଦୟ ରେ ଶୃଷ୍ଟି ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଘାତକୁ ମନେ ପକାଇ ନୀରବ ରହିଥିଲା ସେ । ଆଉ ଆଗପରି ତାକୁ ବାହାର ବର୍ଷାର ଝିପିଝିପି ଓ ଭିଜିବାର ମାଦକତା କିଛି ଭଲ ଲାଗୁ ନଥିଲା । ସେ ବାର ବାର ନିଜକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା ଯେ ବର୍ଷା ତା ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ଋତୁ । ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ ।     ❂ଏମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗପ ଓ କବିତା ପାଇବା ପାଇଁ  ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତୁ ।❂  ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎ 🌹🌸🌼 ଶୁଭ  ରାତ୍ରୀ 🌼🌸🌹                        ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎

ଫେରିଆସିଥିଲା ନିଜ ସିଟ୍‌କୁ । ତା ମନରେବର୍ଷାକୁ ନେଇ କାହିଁ କେତେ ମିଠା ସ୍ୱପର୍ ଉଙ୍କି ମାରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା । ଆଉ ସେ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସତ କରିବାକୁ ଯାଇ ସତକୁ ସତ ବର୍ଷା ଆସି ବସିଥିଲା ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ । ଅଫିସ୍‌ର ନୂଆ ସହକର୍ମୀଟିଏ ହୋଇ । ସେପଟେ ସେହି ବର୍ଷ ନୂଆକରି ଆସୁଥିବା ବର୍ଷା ଋତୁ ତାର ପସରା ମେଲାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା ଧରାପୃଷ୍ଠରେ । ତାକୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ସେହି ବର୍ଷର ବର୍ଷା ଋତୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭଲ ଲାଗିଥିଲା । ଅଫିସ୍‌ର ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ବାହାର ଆକାଶ ସାରା ବର୍ଷା । ଅଫିସ୍‌ର ଭିତରକୁ ପଶିଲେ ଏକା ଟେବୁଲକୁ ଲାଗି ପାଖ ସିଟ୍‌ରେ ବର୍ଷା । ମାନେ ବର୍ଷା ପ୍ରିୟଦର୍ଶନୀ ମହାନ୍ତି ତାର ନୂତନ ସହକର୍ମୀ । ନିଜ ଛଅ ବର୍ଷରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵ ଘଷାମଜା କିରାଣୀ ଜୀବନର ଆକାଶରେ ସତେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁଟିଏ ଦେଖା ଦେଇଥିଲା । ପ୍ରେମ ରଙ୍ଗର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ । ସେ ରଙ୍ଗ ପୁଣି ଏମିତି ଯେ ସାତ ରଙ୍ଗଠାରୁ ଆହୁରି ଅଧିକ, ଆହୁରି ଗାଡ଼, ଆହୁରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ । ସେହି ରଙ୍ଗର କୋମଳ ଧାସରେ ଏବେ ତା ଦେହରେ ଏକ ଲୋଭନୀୟ ଶିହରଣ । କେମିତି କାହିଁକି ବର୍ଷା ଆସିବା ଦିନଠାରୁ ସେ ତା ନିଜ ଭିତରେ ଏକ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଉଥିଲା । ଅଫିସ୍‌ରେ ଉପସ୍ଥାପନ ଧିରେ ଧିରେ ବଢ଼ିବା ପରି ବର୍ଷା ଶୁଭଙ୍କରର ପାଖରେ ରହି କାମ ଶିଖିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା । ଶିଖିଥିଲା ଅଫିସ୍ କାର୍ଯ୍ୟର ବିଭିନର୍ ବିଧି ଓ ବିଧାନ ଆଉ ସରକାରୀ ଲେଖାପଢ଼ାର ତରିକା । ଶୁଭଙ୍କର ଥିଲା ତା ବୃତ୍ତିଗତ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷକ ଓ ସେ ତାର ଶିଷ୍ୟା । କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ବର୍ଷାର ନିଷ୍ଠାପରତା ଓ ଆଗ୍ରହକୁ ଦେଖି ଶୁଭଙ୍କର ତା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କାଳର ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ଅର୍ଜିଥିବା ଯେତେକ କିରାଣୀ ପାଠକୁ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଶିଖାଇ ଚାଲିଥିଲା ତାର ତାର ଏହି ପ୍ରିୟ ସହକର୍ମୀଙ୍କୁ । ଯାହାକୁ ମନରେ ମନରେ ଭଲପାଇ ବସିଥିଲା ପ୍ରଥମ ଦେଖାରୁ । ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ପ୍ରଥମ ଆଷାଢ଼ ତାହାର ସାକ୍ଷୀ । ଯାହାର ଆସିବାରେ ବାହାରର ଶୁଷ୍କ ପ୍ରକୃତି ଯେପରି ପାଇଥାଏ ସବୁଜିମାର ସ୍ପର୍ଶ, ସେହିପରି ତା’ ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ବର୍ଷାର ଆଗମନ ଅନେକ ସବୁଜ ସ୍ୱପର୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲା । ଦୁଇଆଖିରୁ ଦିଗନ୍ତହୀନ ସୀମାନ୍ତରେ ଏବେ ବର୍ଷା ହିଁ ବର୍ଷା । ସେପଟେ ବର୍ଷାବି ତା ପାଖରୁ କାମ ଶିଖିଲା ବେଳେ କି ବୁଝିନେଲା ବେଳେ ଏପରି ନିବିଡ଼ ସମ୍ପର୍କର ସେତୁଟିଏ ବାନ୍ଧିଦେଉଥିଲା ଯେ ସେ ଭାବିବସୁଥିଲା ବର୍ଷା ମନରେ ବି ଅବିକଳ ପ୍ରେମ ସୁଲଭ ଦୁର୍ବଳତା ସଷ୍ଟି ହୋଇଛି । ଯେପରି ତା ମନରେ ବର୍ଷା ପ୍ରତି ଶୃଷ୍ଟି ହୋଇସାରିଥିଲା ପ୍ରେମର ଅଙ୍କୁର । ମାତ୍ର ମନର ଏହି ଦୁର୍ବଳତାକୁ ମନ ଭିତେରେ ହିଁ ଚାପି ରଖିବାକୁ ପଡୁଥିଲା । ସରକାରୀ ଅଫିସ, ଦିନସାରା ଲୋକବାକ ହାଉ ଯାଉ, ପୁଣି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ସହକର୍ମୀଟିଏ ପାଇଛି ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କ ଚୋରା ଆଖି ଏବେ ଚାରିଆଡେ । ତାସହିତ କେତେବେଳେ କଣ କରୁଛି, କ’ଣ ସବୁ କଥା ହେଉଛି ତାକୁ ଦେଖିବାକ, ଶୁଣିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି କାନ ବ୍ୟଗ୍ର । ଏହି ପରିବେଶରେ ବର୍ଷା ସହିତ ତାର ସମ୍ପର୍କକୁ ସେ ଆଉ କେତେ ବାଟ ବା ଆଗେଇ ଦେଇଥାନ୍ତା । କେଉଁ ରଙ୍ଗର ରୂପରେଖ ବି ଦେଇ ପାରିଥାନ୍ତା କିନ୍ତୁ ଏତେ ସବୁ ବିରୋଧାତ୍ମକ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ବି ତା ମନରେ ବର୍ଷାକୁ ଭଲ ପାଇବାର ଇଚ୍ଛାଟା ଦିନକୁ ଦିନ ଦାନା ବାନ୍ଧି ଚାଲିଥଲା । ଖୁବ୍ ସର୍ତ୍ତକତାର ସହିତ ସେ ତାର ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଲୁଚାଇଛପାଇ ଚାଲିଥିଲା ନିଜ ଭିତରେ । ବାହାରକୁ ଖାଲି ବର୍ଷାର ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ସହକର୍ମୀ, ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ । କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତେରେ ସେ ଧିରେ ଧିରେ ଏକ ବିଦଗ୍ଧ ପ୍ରେମିକ ରୂପରେ ପରିଣତ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା । ବାହାରକୁ ଜଣାପଡୁନଥିଲେ ବି ନୀରବରେ ତା ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ଶୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ପ୍ରେମର ଏକ ଅପ୍ରତିହତ ଆଲୋଡ଼ନ । ଏକ ଭିନ୍ନ ତରଙ୍ଗ ଯାହା ତାକୁ ନୀରବଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ କରିେଉଥିଲା । ଶୁଭଙ୍କର ନିଜ ପଟର ପ୍ରେମ ଡ଼ୋରର ଗୋଟିଏ ମଣ୍ଡଳ ନିଃସର୍ତ୍ତରେ ଯାହା ଆଡକୁ ବଢାଇବାକୁ ବ୍ୟାକୁଳିତ ହୋଇ ଉଠୁଥିଲା, ଆରମୁଣ୍ଡଟି ସେ ଯେ ତା ହାତକୁ ବଢାଇଦେବ ଏ ଭରସା ତାର ପାଇନଥିଲା । ଯିଏ ମାତ୍ର ଦୁଇ ତିନି ମାସ ତଳେ ତା ପାଖରେ ସହକର୍ମୀ ରୂପେ କାମ କରି ଆସୁଛି, ସିଏ କିରି ବୁଝିବ ଆଖି ଆଢୁଆଳର ପୁଣି ଛାତିର ଦୁଇ ତିନି ପରସ୍ତ ଅନ୍ତରର କଥା । ପୂରାପୁରି ଗୋଟିଏ ପଟିଆ ଥିଲା ତାର ପ୍ରେମ । ଆଉ ସିଏ ସେହି ପ୍ରେମରେ ରଙ୍ଗ ମାଖି ତାକୁ ରଙ୍ଗମୟ କରିଦେଇଥିଲା ସେତେବେଳେ ନିଜର ଅଜାଣତରେ । ସୂତାର ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ ଯାଇ ଗଣ୍ଠି ପଡେ ଏକଥା ସେ ଯାଣିଲା ପରେ ବି ବର୍ଷାକୁ ମନ ଭିତରେ ପ୍ରେମର ଅଙ୍କକଷାରୁ ନିଜକୁ ନିବୃତ୍ତ ରଖିପାରି ନଥିଲା । ଏହା ଭିତରେ ବର୍ଷା ଅଫିସ କାମର ଖଡ଼ି ପାଠ ଧିରେ ଧିରେ ଆତ୍ମସ୍ଥ କରିସାରିଥିଲା ତାର ସହକର୍ମୀ ଗୁରୁ ଶୁଭଙ୍କର ବାବୁଙ୍କ ସୌଜନ୍ୟରୁ । ପୋଖତ କର୍ମଜୀବି ପରି ସେ ଆଖି ମେଲାଇ ଦେଖିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥଲା ନିଜ ଚାକିରୀ ଜୀବନର ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପର୍କୁ । କିପରି ପାହାଚ ପରେ ପାହାଚ ଉଠିଲେ ସେହି ସ୍ୱପ୍ନର ସୀମନ୍ତକୁ ଛୁଇଁ ହେବ ତାର ଗାଣିତିକ କଳନା ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲା ନିଜ ମନ ଭିତରେ ଚାପି ରଖିବା ଉଚ୍ଚଆକାଂକ୍ଷା ରଙ୍ଗର ସିଲଟରେ । ଶୁଭଙ୍କର ତା ପାଇଁ ସେହି ସିଲଟରେ ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ମହେଶ୍ୱର ମଡେଇ ଶିଖାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ସହକର୍ମୀ ରୂପକ ଶିକ୍ଷକ । ଚାକିରୀ ଜୀବନର ସବୁ ପାଠ ଖାଲି ଜଣକ ପାଖରେ ପଢା ଯାଏନା କି ଜଣକ ପାଖରେ ଅଟକି ଯାଇ ସବୁତକ ଚାକିରୀ ଜୀବନକୁସାରି ହୁଏନା ଏ କଥା ଭଲକରି ବୁଝି ପାରିଥିଲା ସେ । ସଫଳତା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ କଳା କୌଶଳକୁ ଆପଣେଇ ନ ପାରିଲେ ନା ସହଜରେ ପଦୋନ୍ନତି ମିଳିଥାଏ, ନା ସବୁ ଦକ୍ଷତା ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଉପର ହାକିମଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନଜର ଭିତରକୁ ଆସି ସାରିଥାଏ ।

☘️☘️🌸🌸🌼🌻🌼🌸☘️☘️    👉_*ଆସନ୍ତୁ ପଢିବା ଆଜିର  କାହାଣୀ _ 👈       👉  🌹"  ବର୍ଷା ଏକ ଋତୁ" 🌹*_  👈  ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅❂⊙◎◎   *🌻ତାରିଖ :10-08-2026   *🌻ଗଳ୍ପ ନମ୍ବର:19452   *🌻ସଂଗ୍ରହ: ༒🔥ଜିତୁ🔥༒ 🌻 ରଚନା-  ରାମ ମିଶ୍ର     *ସୌଜନ୍ୟ :-  ଜହ୍ନ ମାମୁଁ   କବିତା-ଜିତୁ ହ୍ଵାଟ୍ସଆପ ଗ୍ରୁପ ଓ ଜହ୍ନ ମାମୁଁ ଗପ ଓ କବିତା ଟେଲିଗ୍ରାମ ଗ୍ରୁପ*   ◎◎⊙❂┅┅┅┅❍ ❀ ❍┅┅┅┅❂⊙◎◎   ପବନ   ଓଡିଶା   ଶୁଭଙ୍କର    ଖୋଲା ଝରକା ଦେଇ ହାବୁକାଏ ଥଣ୍ଡା ପବନ ସହିତ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ପଶି ଆସିଲା କିଛି ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା ପାଣିର ଛିଟିକା । ସହସା ସେହି ଥଣ୍ଡା ପାଣି ଟୋପା ମାନଙ୍କର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସି ଶୁଭଙ୍କରର ନିଦ ଚାଉଁକିନା ଭାଙ୍ଗିଗଲା । ଆଖିଖୋଲି ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ଝରକା ସେପଟେ ବର୍ଷା ଓ ପବନର ଯୁଗଳବନ୍ଦୀ । ଝିପି ଝିପି ମେଘ ସାଙ୍ଗକୁ ରହି ରହି ବହୁଥିବା ଥଣ୍ଡା ପବନ ସାରା ପରିବେଶକୁ ଯେପରି ଓଦା ଓଦା କରି ଗଢି ତୋଳୁଥିଲା । ସବୁଠି ଶୁଭୁଥିଲା ବର୍ଷାର ଝିପି ଝିପି ସହନାଇ । ଆଜି ଥିଲା ରବିବାର । ଏହି ଛୁଟି ଦିନରେ ବର୍ଷାର ଏପରି ପଦାର୍ପଣ ଦିନଟିକୁ ଆହୁରି ଅଳସ କରିଦେଲା ପରି ଜଣାପଡୁଥିଲା । ତା’ର ମନେ ପଡିଲା – ହଁ, ସତ ତ ମୌସୁମୀ ତା ହେଲେ ଆସି ସାରିଛି ଓଡିଶା ଆକାଶକୁ । ଗଲା ଦୁଇ ଚାରି ଦିନ ଧରି ଟିଭି ନ୍ୟୁଜ ଓ ଖବର କାଗଜ ପୃଷ୍ଠାରେ ମୌସମୀ ଆସି ଓଡିଶାରେ ପହଁଞ୍ଚିବାର କଥାଟା ପ୍ରମୁଖ ବିଷୟ ଭାବରେ ଯେପରି ଉପସ୍ଥାପିତ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା, ସେଥିରୁ ପୂର୍ବାନୁମାନ କରା ଯାଉଥିଲା ଯେ ଏହି ଦିନେ କି ଦୁଇ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସିଏ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରବେଶ କରିବ । ଆଉ ଆକାଶ ବାଦଲର ରୂପ ନେଇ ଓହଳି ଆସିବ ମାଟି ଆଡକୁ । ଧାର ଧାର ବର୍ଷାର ରୂପରେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ ଢାଳି ଦେବ ତା’ର ଅଜସ୍ର ନିବିଡ ଚୁମ୍ୱନ । ବର୍ଷାର ଏହି ପ୍ରଥମ ପଦପାତକୁ ଦେଖି ପୁଲକିତ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା ଶୁଭଙ୍କର । ମନ ଭିତରେ ଓଦା ହେବାର ଅସରନ୍ତି ଆକାଂକ୍ଷା କୁଆଁ ମେଲା ଉଠିବା ପରି ଖେଳି ଉଠି ଆସୁଥିଲା ତା’ର ଦୁଇ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଆଖିର ଦିଗ୍‌ବଳୟରେ । ଖଣ୍ଡି ବାଦଲ ପରି ପ୍ରଗଳ୍ଭ ଇଚ୍ଛାଟିଏ ମୁଣ୍ଡକୁ ଢୁଳି ଆସୁଥିଲା ଯେ କିପର ସେ ଶୀଘ୍ର ନିଜର ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହରେ ସାର୍ଟ ଖଣ୍ଡେ ଗଳାଇ ବାହାରି ପଡନ୍ତା ପଦାକୁ । ପଦାରେ ମୁଣ୍ଡ ଓପରେ ଓଦା ଆକାଶ, ଓଦା ଘାସର ଗାଲିଚା ଉପରେ ମତୁଆଲା ପାଦକୁ ପକାଇ ପକାଇ ପହିଲି ବର୍ଷାର ପହିଲି ରୋମାଞ୍ଚକୁ ଦେହରେ ମନରେ କେଉଁ ଏକ ଶୀତଳ ବିଜୁଳି ପରି ସନ୍ତରି ଦିଅନ୍ତା । ଗୋଟାପଣ ଜଡାଇ ଦିଅନ୍ତା ନିଜକୁ ଭିଜା ବର୍ଷାର ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ । ତା’ର ଫାସ ବଦ୍ଧ ଆଲିଙ୍ଗନରେ… । ଏ କ’ଣ… କିଛି ମୁହୁର୍ତ୍ତ ଅଟକି ଯାଇ ସେ ପୁଣି କ’ଣ ଭାବିଲା କେଜାଣି ନିଜକୁ ସମୁଦ୍ର ଢେଉ ପରି ଉଠି ଆସୁଥିବା ବର୍ଷା ଭିଜାର ସେହି ମଧୁର ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଠାରୁ ଦୁରେଇ ନେବାକୁ ଚାହିଁଲା । ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ବସି ରହିଲା ଖଟରେ । କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପୂର୍ବରୁ ତା ଭିତରେ ବାହାର ଆକାଶର ବର୍ଷାକୁ ଦେଖି ତେଜି ଉଠୁଥିବା ଓଦା ହେବାର ଉନ୍ମାଦନକୁ ଚାପି ରଖିଲା ଛାତିରେ । ଯେଉଁ ଛାତି ଏବେ ତାକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲା ସେ ନିଜକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ଯେ ବର୍ଷା ତା ପାଇଁ ପ୍ରେମିକାର ନାଁ ନୁହେଁ, ଏକ ଋତୁ । ଋତୁଚକ୍ର ପରିବର୍ତ୍ତନ କ୍ରମରେ ଅପସରି ଯାଏ ମାଟି ଓ ଆକାଶ ଠାରୁ ବହୁତ ଦୂରକୁ । ଶୁଭଙ୍କରର ବେଶ୍ ମନେ ଅଛି ଏହି ପ୍ରାୟ ବର୍ଷେ ଖଣ୍ଡେ ତଳେ ଏମିତି ଏକ ଆଦ୍ୟ ଆଷାଢ ଋତୁରେ ତା’ର ଭେଟ ହୋଇ ଥିଲା ବର୍ଷା ପ୍ରିୟଦର୍ଶିନୀ ମହାନ୍ତି ସହିତ । ତାହା ପୁଣି ହାଲୁକା ବର୍ଷାରେ ଛନ୍‌ଛନ୍ ସତେଜ ଦେଖା ଯାଉଥିବା କେଉଁ ଏକ ପାର୍କର ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ସବୁଜ ବଳୟ ଭିତରେ ନୁହେଁ । ଖୋଦ୍ ତା ନିଜ ଅଫିସ୍‌ର ଥାକଥାକ ମଲାଟ ଘେରା ଫାଇଲ୍ର ଧୂଷର ପୃଥିବୀରେ । ଅଫିସରେ ନୂଆ କରି ଜୁନିୟର ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ଭାବେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଆସିଥାଏ ସେହି ଝିଅଟି । ସାଙ୍ଗରେ ସହରରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ସମ୍ପର୍କୀୟ ମାମୁଁ । ସେଦିନ ଥିଲା ବାହାରେ ଝିପି ଝିପି ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ପହିଲି ଆଷଢର ବର୍ଷା । ହାତରେ ଛତା ଖଣ୍ଡେ ଧରି ବର୍ଷିଲା ମେଘ ଦାଉରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଇ ବଞ୍ଚାଇ ଆସିଥିଲେ ବି ସେ ଝିଅର ମୁଣ୍ଡ ଓ ପୋଷାରେ ଚେନାଏ ଚେନାଏ ହୋଇ ଲାଗି ରହିଥିଲା ବିନ୍ଦୁବିନ୍ଦୁ ବର୍ଷାର ସତେଜତା । ମୁହଁରେ ଥିଲା ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କାର ଏକ ସମ ମିଶ୍ରିତ ଭାବ । ଚାକିରୀ ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ଦିନ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେଇୟା ହିଁ ଘଟିଥାଏ । ମନ ଭିତରେ ନୂଆ କରି ଚାକିରୀରେ ଯୋଗ ଦେବାର ଆନନ୍ଦ ଯେତିକି ପରିମାଣରେ ଥାଏ, ସେତିକି ପରିମାଣର ନର୍ଭସନେସ୍ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଥାଏ ମୁହଁଟାକୁ । ବର୍ଷାର ମୁହଁରେ ଅବିକଳ ସେଦିନ ସେହିଭଳି ହାଲୁକା ଭୟର ଚିହ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା ତଥାପି ସେ ସାଥିରେ ଦେଖା ଯାଉଥିଲା ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର । କେଇକେରା ଓଦା ବାଳ ତା ମୁହଁର ସାମ୍ନାପଟକୁ ଓହଳି ଆସି କେଉଁ ଏକ ଚଳଚିତ୍ରର ବର୍ଷାଭିଜା ନାୟିକା ପରି ତାକୁ ସଜେଇ ଦେଇଥିଲା । ତୋଫା ଗୋରା ଚେହେରା ଓ ତା ସହିତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ସେଦିନର ସେହି ମେଘୁଆ ଅନ୍ଧାର ମିଶା ପାଗରେ ବି ଜକ ଜକ ହୋଇ ବାରି ପଡୁଥିଲା । ସେଇ ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ହିଁ ନିଜର ଅଲକ୍ଷରେ ଶୁଭଙ୍କର ବିମୋହିତ ହୋଇ ପଡିଥିଲା ସେହି ଝିଅଟି ପ୍ରତି । ଛାତିର କେଉଁ ଏକ କୋଣରେ ପ୍ରେମର ଦ୍ରୁମଟିଏ କଅଁଳି ସାରିଥିଲା ସେତିକି ବେଳରୁ । ବଡବାବୁ ପାଖକୁ ଡାକି ବର୍ଷା ସହିତ ପରିଚୟ କରାଇ ସାରି କହିଥିଲେ -“ଶୁଭଙ୍କର ବାବୁ, ସାର୍ କହିଛନ୍ତି ସେ ଆଜିଠାରୁ ଆପଣଙ୍କ ସେକ୍ସନରେ ରହି କାମ ଶିଖିବ । ତାକୁ କାମ ଶିଖାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣଙ୍କର” । ସାରା ଅଫିସ୍‌ରେ ଶୁଭଙ୍କରର ଜଣେ ଦକ୍ଷ ଆସିଷ୍ଟାଣ୍ଟ୍ ଭାବେ ସୁନାମ ଥିଲା ସେଇଥିପାଇଁ ଏହି ନୂତନ ଦାୟିତ୍ଵଟି ତାଙ୍କୁ ଅଯାଚିତ ଭାବେ ମିଳିଥିଲା । ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ମନାସିଥିବା ଜିନିଷଟି ହାତର ଆଞ୍ଜୁଳାରେ ବର ସଦୃଶ୍ୟ ପାଇଲା ପରି ବଡ ବାବୁଙ୍କର ଏଇ ନୂଆ ଦାୟିତ୍ୱଟି ସେହିପରି ଲାଗୁଥିଲା ତାକୁ । ନିଜ ମନ ଭିତର ଖୁସିରେ ଉଛୁଳି ଉଠୁଥିଲେ ବି ସେ ନିଜକୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ସଂଯତ ରଖି ବଡ ବାବୁଙ୍କ ଆଗରେ ହଁ ଟେ ମାରି

ସ୍ମିତ ହସ ଧରି।     ❂ଏମିତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗପ ଓ କବିତା ପାଇବା ପାଇଁ  ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତୁ ।❂  ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎ 🌹🌸🌼 ଶୁଭ  ରାତ୍ରୀ 🌼🌸🌹                        ◎◎⊙❂┅┅┅┅┅┅┅┅┅❂⊙◎◎

କଥା ଧରା ଛୁଆଁ ବି ଦିଏନି। ବହୁତ କଷ୍ଟ ରେ ଏକଡ ସେକଡ ହୋଇ ଆଖି ଟିକେ ଲାଗି ଆସିଲା ବେଳକୁ ମନେ ପଡେ ପବିତ୍ର ଙ୍କ ଖଟରେ   ବେଡ୍ ସିଟ ପଡିନି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରାତିରେ ପିଇବା ପାଇଁ ପାଣି ରଖାଯାଇନି। ଓଃ....ପୁଣି ଉଠିବାକୁ ପଡିବ। ଆହା ।ସୁମୀ ଥଲା ବେଳେ କେତେ କାମ ଏ ଘରେ କରୁନଥିଲା। କେବେ ବି ମନରେ ତା'ର ଅଭିଯୋଗ ନଥାଏ। ଖୁସି ଖୁସି ରେ ସବୁ କରିଯାଏ। ହାତ ବୁଲେଇ ଦେଲେ କାମ ଶେଷ ତା'ର। ନାଁ...ଆଉ ହେବନି। କିଛି ଗୋଟେ କରିବାକୁ ହେବ।          ଆଠ ଦଶ ଦିନ ପରେ ସୁମୀର ମନ ଟିକେ ସ୍ଥିର ହେଲାପରେ ଘରକୁ ଆସିଲେ ମିନି ଭାଉଜ। ମଜା ଦେଖିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଆଗରୁ ଆସି ଚାଲିଯାଇଥାନ୍ତି। ମିନି ଭାଉଜ ମଜା ଦେଖିବା ଲୋକ ନୁହଁନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ ଆସିଲେ ଡେରିରେ। ସୁମୀ କୁ ପଚାରିଲେ "ଯାହାକଲୁ କେତେଥର ଭାବିଚିନ୍ତି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲୁ। କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଆଯାଇଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ସବୁବେଳେ ଭୁଲ୍ ହେଇଥାଏ।ସେଥିପାଇଁ ମନ ସ୍ଥିର ରଖି ବହୁ ବିଚାର କରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଏ। ଭାଇର ସମସ୍ଯା ଦୂର କରିବାକୁ ଚାଲିଆସିଲୁ, ଆଉ ଯାହାର ସମସ୍ଯା ଦୂର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲୁ ତାକୁ ସମସ୍ଯାରେ ପକେଇଦେଇ ଚାଲିଆସିଲୁ।ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୃତି ରଖିଲେନି ବୋଲି ତୁ ମନ ଊଣା କରୁଛୁ, ତୁ ଯାହାକୁ କଥା ଦେଇଥିଲୁ ସାରା ଜୀବନ ହାତ ଧରି ସାଥି ହୋଇ ବାଟ ଚାଲିବାକୁ ତାକୁ ଏକା କରିଦେଲୁ। ନିଜର କଷ୍ଟ ଅର୍ଜିତ ଅର୍ଥ ଅପଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ବିଷାକ୍ତ ହେବ। ସମସ୍ଯା ଟି  ଗୋଟେଥର ପାଇଁ ସହଜରେ ସମାଧାନ ହେଇଗଲେ ତା'ର କେହି ସ୍ଥାୟି ସମାଧାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତିନି। ତୁ ବି ସେଇଆ କଲୁ। ଆଗରୁ ପଚାଶ ଟଙ୍କା ଦେଲେ ପଚାଶ କଥା ପଚାରୁଥିଲୁ, ଏବେ ହଜାର ହଜାର ଟଙ୍କା ଦେଲେବି ତାକୁ ନେଇ ସେ କ'ଣ କରୁଛି ଜାଣିବାକୁ ଥରେ ପଚାରୁନୁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଡଙ୍ଗାର ଦୁଇ ମଙ୍ଗକୁ ସମ୍ଭାଳି ବୋହିଚାଲେ। କେବଳ ଗୋଟିଏ ମଙ୍ଗ କୁ ଦେଖିଲେ  ଡଙ୍ଗା ବୁଡିବାରେ ବେଶି ଡେରି ହୁଏନି "।ମିନି ଭାଉଜ ଏତିକି କହି ଚାଲିଗଲେ ସେଠୁ ସବୁଥର ପରି ଗପ କରିବାକୁ ନ ବସି। ଏଥର, ସେ ବହୁତ ସମୟ ସୁମୀ ପାଖରେ ଦେଇଥାନ୍ତେ ବୋଲି ସୁମୀ ଆଶା କରିଥିଲା। ସେମିତି ହେଲାନି। ବୋଧେ ସୁମୀ ସେଥିପାଇଁ ତା ଯୋଗ୍ଯତା ହରେଇ ବସିଛି।ସେମିତି ସୁମୀ କୁ  ଲାଗୁଥିଲା। ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟି ଶବ୍ଦ ବାରମ୍ବାର  ସୁମୀର କାନରେ ପ୍ରତିଧ୍ବନିତ ହେଲାଭଳି ଶୁଭୁଥିଲା। ରାତିରେ ଆଉ ଖାଇବାକୁ ଇଛା ହେଲାନି। ସାନ ଭାଇକୁ ଖାଇବାକୁ ବାଢିଦେଇ ସେଇଠି ଜଗି ବସିରହିଲା ।ଭାରି ଅନ୍ଯମନସ୍କ ଲାଗୁଥାଏ ସେ। ପବିତ୍ର ଙ୍କ କଥା ବେଶି ମନେପଡୁଥାଏ। ସୁମୀ ଲକ୍ଷ୍ଯ କଲା ତା ମନ ଠାରୁ ତା ଭାଇର ମନ ବେଶି ଆନମନା। ସାଙ୍ଗ ହେଇ ସବୁଦିନ  ମିଶିକି ଖାଉଥିବା ଭାଇ ଭଉଣୀ ଭିତରୁ ଭଉଣୀ ଟି ଯେ କାହିଁକି ଖାଉନି ସେଥିପାଇଁ ଭାଇ ମନରେ କୌଣସି ପ୍ରଶ୍ନ ନାହିଁ।   ତରବର ହେଇ ଖାଇଦେଇ ଉଠିଚାଲିଗଲା। ଭଉଣୀ ମନରେ ଯେ ଭୟ ଭାଇର ତଣ୍ଟିରେ ଲାଗିଯିବ ବୋଲି ଭାଇର ସେଥିରେ ନିଘାନାହିଁ। ଭଉଣୀ ଖାଇଲାକି ନାହିଁ ବି ଜାଣି ପାରିଲାନି।     ଶୋଇବାକୁ ଗଲା ସୁମୀ। ଭୋକିଲା ପେଟକୁ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ମନ। ଆଖିକୁ ନିଦ ଆସୁନି ଆଦୌ। ଶାଶୁ,ଶ୍ବଶୁର ଓ ପବିତ୍ର  ଙ୍କ କଥା ବହୁତ ମନେ ପଡୁଛି। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାମ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର ବୟସ ର ପ୍ରଭାବରେ ଆଉ ପବିତ୍ର ପୋଲିଓ ରୋଗ ର ପ୍ରଭାବରେ। ସୁମୀ ସେମାନଙ୍କର ସାହା ଭରସା ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଭରସା ତୁଟେଇ ସେ କ'ଣ ଠିକ୍ କରିଛି। ପୁଣି ମନରେ ପଶି ଆସୁଛି କୁଚିନ୍ତା। ସେମାନେ ଯାହା କଲେ କ'ଣ ଠିକ୍ କଲେ? ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର ଙ୍କ କଥା ଛାଡ ପବିତ୍ର ତ ଅଟକେଇ ପାରିଥାନ୍ତେ। ପବିତ୍ର ଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେଇ ଲାଭ ନାହିଁ। ସେ ତାଙ୍କ ବାପା ବୋଉଙ୍କ କଥାରୁ ବାହାରି ଯାଇନାହାଁନ୍ତି କେବେ ହେଲେ। ସେଦିନ କେମିତି ଯାଇଥାନ୍ତେ। ଏମିତି କିଛି ଭଲ କିଛି ମନ୍ଦ କଥା ବିଚାରୁ ବିଚାରୁ ମନେ ପଡିଲା ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ କଥା।  କେବଳ ଗୋଟିଏ ମଙ୍ଗକୁ ସମ୍ଭାଳିଲେ ଡଙ୍ଗାରେ ପାଣି ପଶିବା ଥୟ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକହିଁ ଦୁଇଟି ମଙ୍ଗକୁ ସମ୍ଭାଳି ଜୀବନ ନୌକା ବୋହିଚାଲେ। ମନକୁ ଟିକେ ହାଲକା କରିବାକୁ ବାହାରକୁ ଆସିଲା ସୁମୀ। କବାଟ ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ କାନରେ କିଛି ଝାପ୍ସା ଶବ୍ଦ ବାଜିଲା। ସାନ ଭାଇ ଶୋଇନି କି ଏଯାଏଁ, ପାଟି ଶୁଭୁଛି। ଶୋଇବ ବୋଲି ତରବର ହେଇ ଖାଇଦେଇ ଉଠିଆସିଲା ବୋଲି ଭାବିଥିଲା ସୁମୀ। ପଢୁଥିବ ତାହେଲେ। ଲାଇଟ୍ ତ ଜଳୁନି! ତା ହେଲେ??କାନ ପାରିଲା କବାଟ ପାଖରେ ସୁମୀ। ଓଃ....ପ୍ରେମ ଗପରେ ବାବୁ ମସଗୁଲ। ମୋବାଇଲ ଫୋନ ବି କିଣା ସରିଲାଣି ତା'ର ଅଜାଣତରେ।ଫୋନ ରେ କୁହା ହଉଛି  "ରିଚାର୍ଜ କରିଦେଇଛି, ଦେଖ"।ଟଙ୍କାସବୁ ଏଇ ପଟେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଛି। ସେଇଠି ବସିପଡିଲା ସୁମୀ ଲଥ୍ କରି। ଆଜି ବି ଅନ୍ଯ ମାନଙ୍କର ଚାଟୁକରା କଥା ଠାରୁ ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ କଥାର ଦାମ୍ ବଳିପଡିଲା। ଲକ୍ଷେ ଟଙ୍କିଆ କଥା ତାଙ୍କର ସତରେ। ନିଜ ରକ୍ତର ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନେ ବି ଏମିତିଆ ଦାମୀ ପରାମର୍ଶ ଦେବାକୁ ପଛେଇ ଗଲେ। ହେଲେ ମିନି ଭାଉଜ......।        ରାତି ପାହିଲା, ସକାଳ ହେଲା।କାଉ କାଆଆ ଡାକିଲା ବେଳକୁ ନିଜ ବ୍ଯାଗ୍  ଟି ହାତରେ ଧରି ସୁମୀ ଦାଣ୍ଡ କବାଟ ଖୋଲୁ ଖୋଲୁ ବାହାରେ ଅଟୋ ରିକ୍ସା ରୁ ଓହ୍ଲାଉ ଥିଲେ ସୁମୀର ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର। ସୁମୀ ସେମାନଙ୍କ ଗୋଡ ଧରି ଜୁହାର ହେଲା ବେଳକୁ ସେମାନେ ସୁମୀର ହାତ ଧରି ଘରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥାନ୍ତି। "ମୁଁ ଘରକୁ ହିଁ ଯିବାକୁ ବାହାରି ଥିଲି "।ଉତ୍ତର ଦେଲା ସୁମୀ। ସୁମୀର ହାତକୁ ଦଶ ହଜାର ଟଙ୍କାର ନୋଟ୍ ବଣ୍ଡଲ ଟି ବଢେଇ ଦେଇ ତା ଶାଶୁ କହିଲେ "ଏକୁ ନେ ଭାଇ କୁ ଦେବୁ। ପାଠ ପଢାରେ ଲାଗିବ"।   ସୁମୀ ଟଙ୍କା ବଣ୍ଡଲ ଟି ଶାଶୁଙ୍କ ହାତକୁ ବଢେଇ ଦେଇ କହିଲା "ଥାଉ ବୋଉ, ଏତେ ଟଙ୍କା ପାଖରେ ପାଇଲେ ସେ ତା ଜୀବନ ଆଉ ଜିବୀକା ଚିହ୍ନି ବାରେ ଡେରି କରିବ। ସେ ଟଙ୍କା ଆମ ପାଖରେ ଥାଉ। ଯେବେ ସେ ଝୁଣ୍ଟି ପଡିବ ସେତେବେଳେ କାମରେ ଆସିବ।ଏବେ ସେ ଶୋଇଛି। ଶୋଇଥାଉ। ଉଠିଲେ ବଳେ ସବୁ ଜାଣି ପାରିବ। ଆମେ ଏବେ ଯିବା"।ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର ଙ୍କ ମଝିରେ ହାତରେ ବ୍ଯାଗ ଧରି ଅଟୋ ରିକ୍ସା ଆଡକୁ ଆଗଉଥିଲା ସୁମୀ। ଘର ଅଗଣାରୁ ଚାହିଁଥିଲେ ମିନି ଭାଉଜ।ଓଠରେ

ରହୁଛ ଭାଉଜ"? ହସି ଦିଅନ୍ତି ମିନି ଭାଉଜ। ସମୟ, ସୁବିଧା ଓ ସୁଯୋଗ ଅନୁସାରେ ମଣିଷର ପାଟି ଖୋଲେ ଆଉ ବନ୍ଦ ରୁହେ। ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ କଥାରେ ଦାମ୍ ଅଛି ।କାହା ପାଇଁ ଥାଉ ନଥାଉ ସୁମୀ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ଅଛି ।ସୁମୀ ଉପରେ ବେଶ୍ ପ୍ରଭାବ ପଡେ ତାଙ୍କର କଥା ସବୁ।        ସେଦିନ ସାରା ରାତି କେବଳ  ଆଉ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଭାବିଲା ସୁମୀ। ବାର ବର୍ଷ ବୟସରେ ଯଦି ସେ ନିଜର ତଥା ଅନ୍ଯ ତିନି ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ର ଦାୟିତ୍ବ ନେଇ ପାରିଲା, ଊଣେଇଶ ବର୍ଷ ବୟସ ରେ ତା ସାନ ଭାଇ କ'ଣ ଏକା ନିଜର ଦାୟିତ୍ବ ନେଇ ପାରିବନି?ଏଇ କିଛିଦିନ ହେଲା ପାଖ ଗାଁରୁ ଜଣେ ବାରମ୍ବାର ଲୋକ ପଠଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗୋଟେ ବୋଲି ପୁଅ। ଭିନ୍ନକ୍ଷମ। ସରକାରୀ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି। ଘରଦ୍ବାର ଜମିବାଡି ପର୍ଯ୍ଯାପ୍ତ ଅଛି। କେବଳ ସେ ସବୁର ଦାୟିତ୍ବ ସୁରୁଖୁରୁ ରେ ନେଇଆଣି ଥୋଇବା ଭଳି କାମିକା ଆଉ ଦାୟିତ୍ବ ସଂପନ୍ନ ବୋହୁ ଟେ ତାଙ୍କର ଦରକାର। ଯିଏକି ଘର ,ପରିବାର ଓ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ସ୍ବାମୀର ଦାୟିତ୍ବ ବାଧ୍ଯ ବାଧକତା ରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଆନ୍ତରିକତା ର ସହ କରିପାରିବ। ସେମିତି ଝିଅ କେବଳ ସୁମୀ ହିଁ ହେଇପାରିବ ବୋଲି ସେ ବହୁତ ଜଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିବା ପରେ ବାରମ୍ବାର ଖବର ପଠଉଛନ୍ତି। ତା ଛଡା ସୁମୀ ଭାଇର ପାଠ ପଢା ରେ ମଧ୍ଯ ଯଥାସମ୍ଭବ ସାହାଯ୍ଯ କରିବେ ବୋଲି କଥା ଦେଇଛନ୍ତି। ହେଲେ ସୁମୀ ଅରାଜି। ଭାଇକୁ ଏକୁଟିଆ ଛାଡି ନିଜେ ବାହାହେଇ ଶାଶୁ ଘର କୁ ଯିବାକୁ ନାରାଜ। ସେ ଚାଲିଗଲେ ତା'ର ପିଲା ଭାଇଟି କିପରି ଚଳିବ ଭାବି ନିଜେ ବାହା ନହେଇ ସାରା ଜୀବନ ଅବିବାହିତ ରହିବ ବୋଲି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି। ଆଜି ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ଟି ସୁମୀ ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଖେଳିବୁଲୁଥିଲା ଯେମିତି। ଆସନ୍ତା ରବିବାର ଦିନ ସେମାନେ ପୁଣି ଆସିବେ ବୋଲି କହି ଯାଇଛନ୍ତି। ତା ହେଲେ ସୁମୀ ତାଙ୍କୁ କ'ଣ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଶୁଣେଇବ ବଡ ଦ୍ବନ୍ଦରେ ପଡିଗଲା।      ସୁମୀର ନିଷ୍ପତ୍ତି ରେ ଗାଁରୁ ସାହି ପଡିଶା ଯାଏ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ଥିଲେ। ସବୁଠୁ ବେଶି ଖୁସି ଥିଲେ ମିନି ଭାଉଜ। ସାନ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀ ଦୁଇଜଣ ଖୁସି ଥିଲେ ବି ଟିକେ ଚିନ୍ତିନ୍ତ ଥିଲେ। ସୁମୀ ପଳେଇଲେ ତାଙ୍କ ଭାଇଟି ଚଳିବ କେମିତି। ଶାଶୁ ଘରେ ତାଙ୍କର ଓଷା ବ୍ରତ କୁ ଭାର ଦେବ କିଏ ବୋଧେ ଏଇଆ ଭାବୁଥିଲେ। ମନକଥା ବୁଝି ପାରିଲା ପରି ସବୁ ଠିକ୍ କରିଦେବ ବୋଲି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ ଶାଶୁ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା ସୁମୀ।  ଶାଶୁଘରେ ବହୁତ ଖୁସିରେ ଥିଲା ସୁମୀ। ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର ସମସ୍ତେ ବହୁତ ଭଲ। ମଝିରେ ମଝିରେ ସାନ ଭାଇ ଟି ଆସି "ଦେଇ, ଚପଲ ଛିଡି ଯାଇଛି" ତ ପୁଣି କେବେ "ଦେଇ ସାଇକେଲ ସଜାଡି ଥାଆନ୍ତି"ବୋଲି କହେ। ଏମିତି ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ କିଛି ନାଁ କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ପଡେ ତା'ର ସୁମୀ ପାଖରେ। ଶାଶୁଘର ଲୋକ ବି ଖୁସିରେ ଖୁସିରେ ପାଞ୍ଚ ଶହ ହଜାର ଧରେଇ ଦିଅନ୍ତି ପ୍ରତିଥର। କିନ୍ତୁ ସବୁଦିନ ସମାନ ଯାଏନି।ସୁମୀ ଏବେ ଲକ୍ଷ୍ଯ କରୁଛି ଆଗ ଭଳି ତା ଭାଇ ଆସିଲେ ଶାଶୁ ଶ୍ବଶୁର ଖୁସି ହେଉନାହାଁନ୍ତି।ଏମିତି ତ ଥରେ ହେଲା ସୁମୀର ଭାଇ ଆସିବାର ଦଶ ମିନିଟ ପରେ ଶାଶୁ ତା ହାତକୁ କିଛି ଟଙ୍କା ବଢେଇ ଦେଇ କହିଲେ ବର୍ଷା ଆସୁଛି ଶୀଘ୍ର ପଳାଅ। ନହେଲେ ବାଟରେ ଓଦା ହେବ। ସେଦିନ ସୁମୀକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଲାଗିଲା। ଭାଇଟି କ'ଣ କେବଳ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ଏଠିକି ଆସୁଛି ବୋଲି ଶାଶୁମା ଭାବୁଛନ୍ତି କି?ଘଟଣା ଟା ଆହୁରି ବିଗିଡି ଗଲା ଏତେ ପରେ ବି ମାତ୍ର ସପ୍ତାହେ ନ ଯାଉଣୁ ସୁମୀର ଭାଇ ପୁଣି ଆସି ହାଜର ହେଇଗଲା। ଏଥର ଶହେ କି ହଜାର ନୁହେଁ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ମାଗୁଥିଲା ବହି କିଣିବ ବୋଲି। ବହି ନାହିଁ  ବୋଲି ପାଠପଢାରେ କେମିତି ଅସୁବିଧା ହେଉଛି ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିଲା ଭଉଣୀ ଆଗରେ। ସେଦିନ ଆଉ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲେନି ସୁମୀର ଶାଶୁ। କହୁକହୁ କହିଦେଲେ "ନିଜେ ତ ଅର୍ଜିଛି କହିବି କାହାକୁ "।ସୁମୀକୁ କଟା ଘା ରେ ଲୁଣଛିଟା ମାରିଲା ଭଳି କଥାଟା ଚାଇଁକରି ଲାଗିଗଲା। ତା ଭାଇ ବି ତାକୁ ଆଉ  ଟିକେ ଉସୁକେଇ କହିଲା " ସେମାନେ ଆମକୁ କଥାଦେଇ ଫାଙ୍କୁ ଛନ୍ତି। ତୁ କେମିତି ଚୁପ୍ ରହୁଛୁ"।ଭାଇର ବଳ ପାଇ ସୁମୀ ବି ଶାଶୁଙ୍କ କଥାକୁ ଫେରେଇ କହିବାକୁ ପଛେଇ ନଥିଲା। ସୁମୀର ସ୍ବାମୀ ପବିତ୍ର ଅତି ସରଳ ସ୍ବଭାବର। ସେ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ହେତୁ ଅନ୍ଯ ମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ପିଲାବେଳୁ ବାପା ମାଆ ଙ୍କ ଉପରେ ଏବେ ବିବାହ ପରେ ସୁମୀ ଉପରେ। କାହାରି ମନରେ  କଷ୍ଟ ଦେବା ତାଙ୍କର ସ୍ବଭାବ ନୁହେଁ ।ଚୁପ ରହିବା ଠିକ୍ ହେବ ଭାବି ସେ ଚୁପ ରହିଲେ। ସୁମୀକୁ ସେଇଟା ଆହୁରି ନିରାଶ କରିଲା। ତା ଭାଇର ଦାୟିତ୍ବ ସେ ଏବେବି ନେଇ ପାରିବ କହି ରାଗରେ ଭାଇ ସାଙ୍ଗରେ ଘରୁ ଚାଲିଆସିଲା। କେହି ବି ତାକୁ ଅଟକେଇଲେନି। ମନରେ ଆହୁରି କ୍ଷୋଭ ବଢିଗଲା ସୁମୀର।           ସାହି ପଡିଶାରେ ସମସ୍ତେ ଟୁପ୍ ଟାପ୍  ହେଲେ। ମୁହଁରେ ମୁହଁରେ ସମବେଦନା ଜଣାନ୍ତି ସିନା ଭିତରେ ଭିତରେ ନାଟକ ଦେଖିବାଭଳି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଭଉଣୀ ମାନେ ବି ଖବର ପାଇ ଆସିଲେ। "ଆମେ ଯାଣିଛୁ, ସେମାନେ ଦିନେ ଏମିତି କରିବେ ବୋଲି "।ଆହୁରି କେତେ କ'ଣ ଘିଅ ସୁମୀର ମନ ନିଆଁରେ ଢାଳି ଢାଳି ତାକୁ ପ୍ରଜ୍ବଳିତ କରି ଚାଲିଗଲେ। ସୁମୀ ଧାର କରଜ କରି ପାଞ୍ଚ ହଜାର ଟଙ୍କା ଆଣି ଭାଇ ହାତକୁ ଦେଇ ମୁଣ୍ଡକୁ ଟିକେ ଆଉଁସି ଦେଇ କହିଲା "ତୋ ଭଉଣୀ ଅଛି ତୋ ପାଇଁ। ତୁ ବ୍ଯସ୍ତ ହଅନା "। ସୁମୀ ଘରୁ ଯିବାର ଆଠ ଦିନ ହେଲାଣି ।ବର୍ଷେ ହେଲା ସେ ଘର ସମ୍ଭାଳୁ ଥିଲାବୋଲି ତା ଶାଶୁ ଙ୍କର ଆଉ  କାମ ଅଭ୍ଯାସ ନାହିଁ। ସହଜେ ବୟସ ହେଲାଣି। ସକାଳୁ ଉଠିବାକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ହେଉଛି। ପାଦ ତଳେ ଲାଗୁନି। ସେଥିରେ ପୁଣି ଏତେବଡ ଘର ଓଳା ପୋଛା। ହାତରେ ନିଜ ଲୁଗାଟେ ବି ଧୋଇ ଶୁଖେଇବାକୁ ବଳ ନାହିଁ। ପୁଣି ପବିତ୍ର ଙ୍କର ବି କରିବାକୁ ପଡୁଛି। ସକାଳୁ ରୋଷେଇ କଲେ ପବିତ୍ର ଖାଇସାରି ସ୍କୁଲ କୁ ଯିବେ। ଯେଉଁ ଦେହ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ବିଶ୍ରାମ ନେଉଥିଲା ଏବେ ମିନିଟିଏ ବି ବସିବାକୁ ସମୟ ଅଣ୍ଟୁନି। ସବୁଦିନ ରାତିରେ  ସୁମୀ ତାଙ୍କର ପାଦ ଘସି ଦେଉଥିଲା ଯେ ନିଦ କୁଆଡୁ ଆସି ଯାଏ ଜଣା ପଡେନି। ଏବେ ଦିନସାରା ର କ୍ଳାନ୍ତ ଶରୀର କୁ ବିଛଣା ଉପରେ ଲୋଟାଇ ଦେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବେ ବୋଲି ଭାବିଲା ବେଳକୁ ଶରୀରରେ ଏତେ ବ୍ଯଥା ହୁଏ ଯେ ନିଦ ପାଖକୁ ଆସିବା ଦୁରର

ଫେରିବେ। ତାଙ୍କର ଅଳ୍ପ ଟିକେ ସେବା କଲେ ତୋ ପେଟ ଅପୂରା  ରଖିବେନି ସେମାନେ। ସୁମୀ ବୁଝିଗଲା। ଏତିକି କାମ ସେ ପାରିବ।                 ମିନୀ ଭାଉଜଙ୍କ ର ଦ୍ବିତୀୟ ପରାମର୍ଶ ଥିଲା ସୁମୀ ଯେତେବେଳେ ପାଠପଢା ବନ୍ଦ କରି ଘରେ ରହିଲା। ସେତେବେଳେ ମିନି ଭାଉଜ ବୁଝେଇ ଥିଲେ ସୁମୀ କୁ "ଭାଇ ଭଉଣୀମାନଙ୍କୁ ତ ଖୁଏଇ ପିଏଇ ସ୍କୁଲ ପଠଉଛୁ, ଆଉ ଖାଲି ଘରଟାକୁ ଜଗିକି କ'ଣ ପାଇଁ ବସିଛୁ। ଯେମିତି ହେଉ ମ୍ଯାଟ୍ରିକ ପରୀକ୍ଷା ଟା ଦେଇ ଦେ। ପାଠ କିଛି ପଢିଥିଲେ ଅନାଗତ ଭବିଷ୍ଯତ କୁ ନେଇ କିଛି ପରିକଳ୍ପନା କରିପାରିବୁ। ଠିକ୍ ଭୁଲ ବିଚାର କରିପାରିବୁ। ସଠିକ ପଦକ୍ଷେପ  ସଠିକ୍ ସମୟରେ ନେଇ ପାରିବୁ ।ସୁମୀ ମନକୁ କଥା ପାଇଲା। ତା ପାଇଁ ତ ସେମିତି ବିଶେଷ ଖର୍ଚ୍ଚ କିଛି ହେବନି। ଅସୁବିଧା କେଉଁଠି? ତା ପରଦିନ ଠାରୁ ପୁଣି ସ୍କୁଲ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା ସେ। ବାର ବର୍ଷର ସୁମୀ ଚଉଦ ବର୍ଷର ହେଲାଣି। ଦେହରେ ଯୌବନ ଢେଉ ଖେଳିଲାଣି। ଫୁଲ ବଗିଚାର ଚାରିପଟେ ଭଅଁର ମାନଙ୍କ ଭିଡ ଭଳି ତା ଘର ଚାରିପଟେ ବି ଅନାବଶ୍ଯକ ଭିଡ ଜମୁଛି ଆଜିକାଲି। ସେଦିନ ର ସେଇ ଭିଡକୁ ଲକ୍ଷ୍ଯ କରି ମିନି ଭାଉଜ ଙ୍କର ତୃତୀୟ ପରାମର୍ଶ ଥିଲା- ସୁମୀ,ତୁ ଏବେ ଏମିତି ଗୋଟେ ବୟସରେ ପାଦ ଦେଇଛୁ ଯେ ନାଁ ବଡ ରେ ଯାଉଛୁ ନାଁ ସାନରେ ଯାଉଛୁ। ବଡ ପିଲାଙ୍କ ଭଳି ଠିକ୍ ଭୁଲର ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିବୁନି କି ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ଭଳି କ୍ଷମା ପାଇବାର ଯୋଗ୍ଯ ହେବୁନି। ଯାହା କରିବାକୁ ଯିବୁ ଥରେ ନୁହେଁ ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କରି କରିବୁ। କୌଣସି ଲୋଭନୀୟ ବାଟରେ ପାଦ ରଖିବୁନି। କାହା  ମିଠା କଥାରେ ଭଳି ଯିବୁନି। ତୁ ଗୋଟେ ଏମିତି କ୍ଷେତ ଯେ ଯାହାର ବାଡ ନାହିଁ।ତୁ ନିଜେ ହିଁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବୁ। ସବୁଥର ତ ସେ ମିନି ଭାଉଜ ଙ୍କର କଥା ଏକା ଥରକେ ବୁଝିପାରେ। ଆଜି ପାରୁନି କାହିଁକି?ମିନି ଭାଉଜ ସତ କଥା କହୁଥିଲେ। ନାଁ ସେ ବଡରେ ଯାଉଛି ନାଁ ଛୋଟରେ। ବଡ ମାନଙ୍କ ଭଳି  ବୁଝି ପାରୁନି କଥାଟା କ'ଣ, ସାନ ପିଲା ଭଳି ବି ମିନି ଭାଉଜ ବୁଝେଇ ନାହାଁନ୍ତି ଏଥର। ବାରମ୍ବାର କଥାଟା ମନ ଭିତରେ ଗୋଳେଇ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଥାଏ।      ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଦିନରେ କଥାଟି ଆଉ ଅବୁଝା ରହିଲାନି ତା ପାଇଁ। ସେଦିନ ସକାଳେ ଟୁକୁନା ତା ହାତକୁ କିଛି ଜାମୁ କୋଳି ଦେଲାବେଳେ ହାତକୁ ମୁଠେଇ ଧରି କହିଲା "ଖରାବେଳେ ଆସିବୁ ଗଛ ପାଖକୁ। ମୁଁ ଏକା ଏକା କୋଳି ତୋଳିପାରୁନି ।ତଳେ ପଡି ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଉଛି। ତୁ ଅଣ୍ଟି ଦେଖେଇଲେ ମୁଁ ତୋ ଅଣ୍ଟିକୁ କୋଳି ପକେଇବି। ସାଙ୍ଗରେ ଆଉ କାହାକୁ ନେବୁନି। ନହେଲେ ତୋ ଭାଗ କମିଯିବ"। ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇ ହଁ କଲା ସୁମୀ। ଘରକୁ ଆସି ତରବର ହେଇ କାମ ସାରିଲା। ମନଟା ଭାରି ଖୁସି। ଏକା ଯିବ ଆଉ ବହୁତ ସାରା କୋଳି ଆଣିବ। ହଠାତ କାହିଁକି ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ କଥାଟି ମୁଣ୍ଡ ଭିତରକୁ ଧସେଇ ପଶିଲା।ଲୋଭନୀୟ ବାଟରେ ପାଦ ନ ରଖିବାକୁ ମିନି ଭାଉଜ କହିଥିଲେ। ଏଇଟା ତ ଲୋଭର ଆକର୍ଷଣ। ସୁମୀ ବାରମ୍ବାର କଥାଟି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଯେତେ ଯେତେ ଆଗକୁ ଭାବୁଥାଏ ସେତେ ସେତେ ଟୁକୁନାର ସାହାଯ୍ଯକାରୀ ଚେହେରା ଟା ତାକୁ ବିକଟ ଦିଶୁ ଥାଏ ।ଏ ଟୁକୁନା ଟା ଏତେ ଭଲ କେଉଁ ଦିନରୁ ହେଲା?ଗଲା ବର୍ଷ ପରା ଏତେ ପିଜୁଳି ଧରିଥିଲା ସାନ ଭାଇ ଟା ଜିଦି କରିବାରୁ  ଗୋଟେ ମାଗିଲା ଯେ ସେ ଦେଇନଥିଲା। ଆଜି ଏମିତି ଅଯାତିତ ଦାନ କରିବାକୁ ବାହାରି ପଡୁଛି କେମିତି। ସୁମୀ ବୁଝିଗଲା ଏଥର ମିନି ଭାଉଜ ଙ୍କର କଥାର ମର୍ମ। କେବଳ ସେହିଦିନ ନୁହେଁ,ତା ପର ଠାରୁ କୌଣସି ଦିନ ବି ଘରୁ ଏକା ଗୋଡ କାଢେନି ସୁମୀ କି ତା ଭଉଣୀ ମାନଙ୍କୁ ବି କାଢିବାକୁ ଦିଏନି।ବିଚରା ଟୁକୁନା ଚାରିଘଣ୍ଟା କାଳ ଅପେକ୍ଷା କରି କରି ଫେରିଲା। ଟୁକୁନାର ଅସଲ ଚେହେରା ମାସେ ପରେ ଧରା ପଡିଲା। ତାଙ୍କରି ସାହିର ଆଉ ଗୋଟେ ଛୋଟଝିଅ କୁ ସେହି ସମାନ କଥା କହି ଡାକିଥିଲା ବୋଲି ତା ବାପା ମାଆ ଆସି ବହେ ଛେଚିଲେ ଟୁକୁନା କୁ। ସୁମୀର ତ ବାପା ମାଆ କେହି ନାହାଁନ୍ତି କିଏ ଛେଚି ଥାଆନ୍ତା। ମିନି ଭାଉଜ ସତ କଥା କହୁଥିଲେ ସେଦିନ। ନିଜ ସୁରକ୍ଷା କଥା ନିଜକୁ ହିଁ ଭାବିବାକୁ ପଡିବ।ପାଠ ପଢିଲେ ହିଁ ସବୁ ଜଟିଳ କଥା ବୁଝିହୁଏ। ଅପାଠୁଆ ମୁଣ୍ଡରେ କିଛି ପଶେନି। ସେ ଯେମିତି ହେଲେ ମ୍ଯାଟ୍ରିକ ପରୀକ୍ଷା ଟା ଦେବ। ଖାଲି ନିଜର ସୁରକ୍ଷା କଥା ନୁହେଁ,ତା ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ କଥା ବି ତାକୁ ଭାବିବାକୁ ପଡିବ। କିଏ ଜାଣେ, କାଲି ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ତା ଭଉଣୀମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ମଧ୍ଯ ଆସିପାରେ। ତା ଚାରିପଟର ର ଟୁକୁନା ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ନିରାପଦରେ ରଖିବା ସୁମୀର ଦାୟିତ୍ବ।             ସମୟର ସ୍ରୋତ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବୋହି ଚାଲିଛି। ଦୁଇ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଅଠର ବର୍ଷ ହଉ ହଉ ବାହା କରିଦେଇଛି। ବାହା ଆଉ କ'ଣ, ଲୁଗା ଦୁଇଖଣ୍ଡ,ମୁଠାଏ ଲେଖା ଚୁଡି ପିନ୍ଧେଇ ଦେଇ ପଠେଇ ଦେଇଛି ଯାହା ଶେଷ ସମ୍ବଳ ଗାଈ ଦୁଇ ଟି ବିକ୍ରି କରି। ଭାଇ ପାଇଁ ସେ ନିଜେ ଅଛି।ଅଣ୍ଟାରେ ଲୁଗା ଭିଡି ପ୍ରସ୍ତୁତ ସେ।ଖଟିବ,ଖାଇବ, ଭାଇ କୁ କୂଳରେ ଲଗେଇବ। ନିଜ କଥା କେବେ ଭାବେନି। ସେ ଭାବେନି ବୋଲି ଯେ ଭାବନା ସବୁ ମନକୁ ଆସେନି ସେ କଥା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତରେ ନିଜ ପାଇଁ ଯାଗା ଟିକେ ନ ପାଇ ଫେରିଯାଆନ୍ତି ସବୁ।          ସେତିକି ବେଳେ ପୁଣି ଆସେ ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ ର ଚତୁର୍ଥ ପରାମର୍ଶ ସୁମୀ ପାଇଁ। "ବୟସ ଆସି ପଚିଶି ହେଲାଣି। ଏଥର ଟିକେ ନିଜ କଥା ଭାବେ। ସମୟ ବଦଳି ଯାଏ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର। ସମୟ ସାଙ୍ଗରେ ମଣିଷ ମାନେ ବି ବଦଳି ଯାଆନ୍ତି। ବଦଳି ଯାଏ ସେମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗ, ଢଙ୍ଗ ,କଥା, ବାର୍ତ୍ତା, ଚାଲି ,ଚଳନ, ସ୍ନେହ, ମମତା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଭକ୍ତି ଓ ଭଲପାଇବା ।ସମୟ ବହୁତ ମୂଲ୍ଯବାନ। ତୋ ପାଇଁ ଟିକେ ସମୟ ଦେ"।       ଆଃ.......ମିନି ଭାଉଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ କେମିତି ଆସେ ଏତେ ମୂଲ୍ଯବାନ ପରାମର୍ଶ। ଅନ୍ଯ ମାନେ ତ କେବଳ ହଁ ର ହଁ ନାଁ ରେ ନାଁ କହିବା ଜାଣନ୍ତି। ପଛରେ ଆଉ କିଏ କେତେ କଥା ଯୋଡନ୍ତି। ମିନି ଭାଉଜ ସେଥିରୁ ବ୍ଯତିକ୍ରମ ମଣିଷ ଟିଏ। ଏତେ ସୁନ୍ଦର କଥା ତାଙ୍କର, ହେଲେ ନିଜ ଘରେ କେହି ତାଙ୍କୁ ନାଁ ତାଙ୍କ ପରାମର୍ଶ କୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତିନି। କେବଳ କାମ କରିବା ଛଡା ତାଙ୍କର ଭୁମିକା ହିଁ ନାହିଁ ଘରେ ।ସବୁବେଳେ ଚୁପଚାପ। ସୁମୀ ପଚାରେ "କେମିତି ଏମିତି ଚୁପଚାପ