پتروبریف | تحلیل صنعت نفت، گاز و پتروشیمی

تولید بنزین کشور در شرایط عادی حدود ۱۰۵ میلیون لیتر در روز بود. در کنار این رقم، نزدیک به ۱۵ میلیون لیتر در روز نیز از محل نفتای پتروشیمی‌ها و محصولات اکتان‌افزا، از جمله MTBE تولیدی بندر امام و شیمی‌بافت و همچنین ریفرمیت پتروشیمی نوری (حدود ۴ میلیون لیتر در روز) به چرخه تأمین بنزین اضافه می‌شد. به این ترتیب، مجموع ظرفیت داخلی تأمین بنزین به حدود ۱۲۰ میلیون لیتر در روز می‌رسید. با این حال، این میزان برای پاسخ‌گویی به مصرف کشور کافی نبود و به‌طور میانگین حدود ۲۰ میلیون لیتر در روز بنزین وارداتی نیز به سبد تأمین اضافه می‌شد؛ وارداتی که عمدتاً به شکل ریفرمیت و بنزین سوپر انجام می‌گرفت و البته بسته به شرایط عملیاتی و اورهال پالایشگاه‌ها در طول سال، دستخوش تغییر می‌شد. اما اکنون شرایط متفاوت است. آسیب‌های واردشده در جریان جنگ، زنجیره تأمین بنزین کشور را از چند نقطه تحت فشار قرار داده است. آسیب به تأسیسات پالایش و تولید میعانات گازی در پارس جنوبی، آسیب به مخازن نفت در تهران که خوراک پالایشگاه تهران را محدود کرده و آسیب به پالایشگاه لاوان نیز بخشی از ظرفیت تولید فرآورده‌های نفتی کشور را از مدار خارج کرده است. برآوردها نشان می‌دهد مجموع این آسیب‌ها می‌تواند چیزی در حدود ۲۰ میلیون لیتر در روز از تولید بنزین کشور کم کند. این کاهش، البته جدا از حدود ۲۰ میلیون لیتر واردات روزانه‌ای است که پیش از این برای جبران کسری بنزین انجام می‌شد؛ وارداتی که بخش قابل‌توجهی از آن از مسیر بنادر جنوبی تأمین می‌شد و اکنون با ایجاد محدودیت در مسیرهای دریایی و محاصره، با چالش جدی مواجه شده است. @PetroBrief

در تحلیل شرکت‌های پالایشی کشور مرور اخبار جنگ روسیه و اوکراین حائز اهمیت است. مهم‌ترین پیامد حملات اوکراین به پالایشگاه‌های روسیه، کاهش شدید صادرات دیزل روسیه و افزایش حاشیه سود پالایشگاه‌ها در بازارهای جهانی بوده است. هم‌زمان، کشورهایی مانند برزیل بخشی از واردات دیزل خود را از روسیه به آمریکا منتقل کرده‌اند که نشان‌دهنده تغییر مسیر تجارت جهانی فرآورده‌های نفتی است. در مقابل، نفت کوره شرایط متفاوتی دارد. روسیه برای حفظ تولید بنزین، بیشتر از پالایشگاه‌های ساده با تولید بالای نفت کوره استفاده می‌کند؛ بنابراین برخلاف بنزین و دیزل، صادرات نفت کوره افت قابل توجهی نداشته است. در بازار نفت خام نیز با کاهش خوراک پالایشگاه‌ها، بخشی از نفت خام به سمت صادرات هدایت شده است؛ اما محدودیت ظرفیت بنادر، حملات به نفتکش‌ها و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و بیمه، مانع از افزایش پایدار صادرات روسیه شده است. جمع‌بندی آنکه اگر روند حملات ادامه یابد، کاهش ظرفیت پالایش روسیه و محدودیت عرضه فرآورده‌های نفتی می‌تواند حتی تا پایان سال ۲۰۲۷ ادامه داشته باشد. بنابراین، جنگ اوکراین دیگر صرفاً یک ریسک ژئوپلیتیکی نیست، بلکه به یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کننده قیمت فرآورده‌های نفتی و سودآوری پالایشگاه‌ها تبدیل شده است. @PetroBrief

با تحولات جدید ردپای هنری‌هاب آمریکا در قیمت‌گذاری خوراک پتروشیمی‌های کشور پررنگ‌تر خواهد شد بررسی آمارها نشان می‌دهد در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد صادرات LNG آمریکا به بازار اروپا اختصاص داشت و این سهم در سال ۲۰۲۶ نیز همچنان بسیار بالا باقی مانده است. اروپا پس از کاهش واردات گاز روسیه، وابستگی خود را تا حد زیادی به LNG آمریکا منتقل کرده است. بنابراین، به جای کاهش ریسک تمرکز، تنها منشأ این ریسک تغییر کرده است. از سوی دیگر ۸۰ تا ۹۰ درصد ظرفیت پایانه‌های صادراتی LNG آمریکا از قبل در قالب قراردادهای بلندمدت به فروش رسیده است. در نتیجه بخش قابل توجهی از ظرفیت جدید عملاً برای مذاکره آزاد در بازار در دسترس نیست و قدرت چانه‌زنی خریداران افزایش محسوسی پیدا نمی‌کند. با افزایش صادرات LNG آمریکا، تقاضا برای گاز داخلی این کشور نیز افزایش می‌یابد و در نتیجه Henry Hub بیش از گذشته به مرجع اصلی قیمت‌گذاری گاز در جهان تبدیل می‌شود. این بدان معناست که قیمت گاز اروپا (TTF) بیش از گذشته از تحولات بازار گاز آمریکا تأثیر خواهند پذیرفت. افزایش صادرات LNG آمریکا بدون تردید ریسک کمبود عرضه جهانی را کاهش می‌دهد، اما این موضوع الزاماً به معنای افزایش قدرت تجاری خریداران نیست. آنچه در حال وقوع است، بیش از آنکه بازتوزیع قدرت در بازار باشد، جابه‌جایی مرکز ثقل قیمت‌گذاری جهانی گاز به سمت بازار آمریکا و شاخص هنری‌هاب ‌می‌باشد فرمول قیمت‌گذاری گاز خوراک پتروشیمی‌های ایران بر مبنای میانگین چند هاب بین‌المللی Henry Hub آمریکا، آلبرتای کانادا، NBP انگلیس و TTF اروپا طراحی شده است. به بیان دیگر، شرکت‌های پتروشیمی کشور بیش از گذشته در معرض تحولات بازار گاز آمریکا قرار خواهند گرفت؛ زیرا هرگونه افزایش یا نوسان در هنری‌هاب می‌تواند از طریق فرمول قیمت‌گذاری خوراک بر هزینه تأمین گاز این شرکت‌ها اثرگذار باشد. از این پس رصد بازار گاز آمریکا، توسعه پروژه‌های LNG، وضعیت عرضه و تقاضای داخلی ایالات متحده و روند قیمت Henry Hub برای تحلیل سودآوری شرکت‌های پتروشیمی ایران اهمیت بیشتری نسبت به گذشته خواهد داشت. @PetroBrief

بالاخره پس از پایان جنگ تنگه هرمز باز خواهد شد، اما شاید نقشه‌ی تجارت نفت به قبل از جنگ بازنگردد یک مثال‌ کوچک این تحول بزرگ : پالایشگاه دقم عمان که خارج از تنگه هرمز قرار دارد بر اساس خوراک نفت خام کویت که از مسیر کوتاه خلیج فارس تامین می‌شد احداث شده بود. این پالایشگاه با قطع خوراک خود، حالا به دریافت نفت خام نیجریه و ذخایر فجیره روی آورده است. پالایشگاهی کنار بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان، که اکنون از هزاران کیلومتر دورتر خوراک خود را تأمین می‌کند. احتمالا این وضعیت از خودِ جنگ هم بادوام‌تر خواهد بود؟ وقتی یک پالایشگاه مجبور به تغییر منبع تأمین خوراک خود می‌شود، فقط محموله خوراک را عوض نمی‌کند؛ بلکه مهندسین فرایند واحدهای پالایشگاهی را برای نفت خام جدید بازتنظیم می‌کند، قراردادهای بلندمدت جدید امضا می‌شود و روابط تجاری تازه شکل می‌گیرد. این فرآیند ماه‌ها زمان می‌برد و وقتی تثبیت شد، دیگر به‌راحتی کنار گذاشته ‌نخواهد شد. هیچ پالایشگاهی زنجیره‌ی تأمین متنوع و کارآمدش را رها نمی‌کند تا به وابستگی تک‌منبعی‌ای بازگردد که یک‌بار او را ناامید کرده است. به همین دلیل احتمالا در بلند مدت نیز نفت خام حوزه‌ی آتلانتیک (آفریقای غربی، برزیل، آمریکا) سهم دائمی‌تری در بازار شرق کانال سوئز پیدا خواهند کرد. تولیدکنندگان خلیج فارس، بخشی از مشتریان سابق خود را از دست می‌دهند و باید آن‌ها را دوباره با قیمت و شرایط بهتر جذب کنند. تنوع‌بخشی خوراک دیگر واکنش به یک بحران نیست، بلکه به سیاست دائمی تبدیل می‌شود در مجموع این جنگ در حال تسریع بازآرایی‌ای در تجارت جهانی نفت خام است که هرگز به‌خودی‌خود رخ نمی‌داد. روابطی که ساختنشان دهه‌ها طول کشید، در عرض چند ماه بازنویسی خواهند شد و وقتی بالاخره جریان‌های‌ تجارت نفت خام عادی شوند، به نقشه‌ی قدیم خود بازنمی‌گردند؛ بلکه احتمالا الگویی متنوع‌تر و با مسافت‌های طولانی‌تر جایگزین مدل قبلی خواهد شد @PetroBrief

در این روزهای دشوار، خداوند یار و نگهدار کارکنان و همکاران عزیزمان در صنعت نفت باشد؛ آنان که در اقصی نقاط کشور از میدان‌های نفتی و گازی تا پالایشگاه‌ها و مجتمع‌های پتروشیمی بی‌وقفه ستون‌های انرژی ایران را استوار نگه داشته‌اند و با جان خود بهای توسعه و سربلندی این سرزمین را می‌پردازند.

#پیشنهاد_همکاری #موقت سلام دوستان شروع حضور من در بازار کار با بازار سرمایه بود و این حوزه همیشه علاقه اصلی من بوده است. هرچند در سال‌های اخیر به‌صورت حرفه‌ای در صنعت نفت کشور فعالیت داشته‌ام، اما ارتباطم با بازار سرمایه هیچ‌گاه قطع نشده و همواره تلاش کرده‌ام دانش و تحلیل خود را در این حوزه توسعه دهم. امروز نیز علاقه دارم حضور و فعالیت حرفه‌ای خود را در بازار سرمایه پررنگ‌تر کنم. در حال حاضر علاقه‌مندم به‌صورت دورکاری و پاره‌وقت با یکی از نهادهای مالی (شرکت‌های سبدگردان، مشاور سرمایه‌گذاری، تأمین سرمایه یا صندوق‌های سرمایه‌گذاری) همکاری کنم. پیشنهاد همکاری من به این صورت است: مسئولیت تحلیل صنعت نفت و پایین‌دستی (پالایش، پتروشیمی و شیمیایی) را بر عهده بگیرم و گزارش‌های تحلیلی، به‌روزرسانی اکسل‌ها و بررسی اخبار و تحولات این صنایع را ارائه دهم. در مقابل، امکان دسترسی به تحلیل سایر صنایع و حضور در جلسات کمیته سرمایه‌گذاری مجموعه را داشته باشم تا ضمن انتقال دانش خود، از تجربه تحلیلگران سایر حوزه‌ها نیز استفاده کنم و دید جامع‌تری نسبت به بازار سرمایه به دست آورم. اگر نهاد مالی یا تیم سرمایه‌گذاری تمایل به چنین مدل همکاری دارد، خوشحال می‌شوم برای آشنایی بیشتر و بررسی جزئیات گفت‌وگو کنیم. @Mehdimse

پتروبریف | تحلیل صنعت نفت، گاز و پتروشیمی pinned a video

📹 آیا افزایش قیمت بنزین تنها راهکار است؟ 🎙 نسخه صوتی ▫️در گفت‌وگو با مهدی محسنی، کارشناسی حوزه انرژی، مسیر تولید بنزین از چاه نفت تا پالایشگاه، ظرفیت واقعی تولید کشور و دلایل شکاف میان تولید و مصرف بررسی شده است. ▫️ شکافی که ایران را به واردات روزانه میلیون‌ها لیتر بنزین نزدیک کرده است. در این قسمت از مدار انرژی به این سوال پاسخ داده شد که آیا راهکار چالش بنزین در ایران از سیاست‌های قیمتی می‌گذرد؟ #مدارـانرژی 📍لینک این برنامه در آپارات 📺 @ecoiran_webtv

براساس دستورالعمل جدید نحوه محاسبه قيمت خوراک و فرآورده‌هاي پالایشگاهي، فرمول نرخ خوراک نفت خام شرکت‌هاي پالایشي همچنان مشابه دو سال اخير است. اما در این ابلاغيه نرخ فروش بنزین براي گریدهاي مختلف بر اساس عدد اکتان و نوع سوخت (یورو و معمولی) دستخوش تغییر شده،…

کاهش خوراک میعانات گازی پتروشیمی‌های کشور یکی از واحدهای آسیب دیده در حمله به پالایشگاه‌های پارس جنوبی واحد تأسیسات دریافت و تثبیت میعانات گازی است. این موضوع موجب می‌گردد تا تولید میعانات گازی پالایشگاه‌های سوم، چهارم، پنجم و ششم دچار مشکل شود، میزان تولید از دست رفته میعانات گازی در پالایشگاه‌های آسیب دیده حدود ۲۴۶ هزار بشکه در روز است لازم به ذکر است که عملکرد تولید میعانات گازی در مجموع پالایشگاه‌های گازی پارس جنوبی حدود ۶۷۵ هزار بشکه در روز است که با این کاهش تولید، مجموع تولید میعانات گازی پالایشگاههای گازی پارس جنوبی به ۴۳۰ هزار بشکه در روز خواهد رسید. با توجه به این که سایر پالایشگاه‌های گازی و شرکت‌های پتروشیمی تولید میعانات گازی دارند، در مجموع تولید میعانات گازی برابر با ۴۹۰ هزار بشکه در روز خواهد بود در سمت تقاضا، میزان مصرف داخلی میعانات گازی حدود ۶۵۰ هزار بشکه در روز است. از این میزان حدود ۱۴۰ هزار بشکه در روز در بخش پتروشیمی و مابقی به عنوان خوراک واحدهای پالایش نفت و پالایشگاه ستاره خلیج فارس مورد استفاده قرار می گیرد برهمین اساس، کسری عرضه میعانات گازی کشور حدود ۱۵۰ هزار بشکه در روز تخمین زده می‌شود و با توجه به ناترازی که در بخش بنزین و گازوئیل وجود دارد (اولویت دریافت میعانات با پالایشگاه‌ها است)، بخش پتروشیمی و از جمله پتروشیمی نوری بایستی خوراک میعانات گازی خود را از منبع دیگری همچون واردات تأمین کنند @PetroBrief

پتروبریف | تحلیل صنعت نفت، گاز و پتروشیمی pinned «بر اساس گزارش‌های غیررسمی، آسیب واردشده به تأسیسات شرکت پالایش نفت لاوان، اختلال در مخازن شرکت ملی پالایش و پخش در تهران ـ که منجر به کاهش خوراک دریافتی پالایشگاه تهران شده است ـ و همچنین صدمات وارده به بخشی از پالایشگاه‌های گازی مستقر در عسلویه که به افت…»

چارچوب حقوقی پالایش نفت در عراق و ایران: از مشوق‌های سرمایه‌گذاری تا کنترل دولتی رژیم حقوقی عراق برای سرمایه‌گذاران خارجی در بخش پالایش نفت، از یک مدل حمایتی سنتی به سمت یک مدل مشوق‌محور رقابتی در حال حرکت است که نشان‌دهنده عزم جدی دولت برای جذب سرمایه است. برای یک سرمایه‌گذار خارجی، کلید موفقیت در این بازار درک هم‌زمان سه لایه قانونی است: نخست، تخفیف مستقیم خوراک که در چارچوب جدید به ۸ درصد رسیده و با کف ۵ و سقف ۱۰ دلار در هر بشکه تعریف می‌شود دوم، بهره‌مندی از معافیت‌های مالیاتی ۱۰ سال (تا ۱۵ سال در مواد خاص) و سوم، آزادی نسبی در بازاریابی و فروش فرآورده‌ها با امکان تعیین قیمت‌ها بر مبنای نرخ‌های جهانی یا صادراتی. این ترکیب باعث شده سرمایه‌گذار در عراق هم در بخش تأمین خوراک و هم در بخش فروش محصول، درجه قابل توجهی از اختیار و انگیزه اقتصادی داشته باشد. در مقایسه، چارچوب فعالیت پالایشگاه‌ها در ایران ماهیتی کاملاً متفاوت دارد. در ایران خوراک نفت خام توسط دولت در اختیار پالایشگاه‌ها قرار می‌گیرد و فرآورده‌های اصلی نیز از آن‌ها تحویل گرفته می‌شود؛ به بیان دیگر، پالایشگاه عملاً اختیار چندانی در تعیین ترکیب تولید یا استراتژی تجاری خود ندارد. علاوه بر این، قیمت‌گذاری فرآورده‌ها نیز توسط وزارت نفت تعیین می‌شود و پالایشگاه‌ها در عمل نقش محدودی در تعیین قیمت یا مذاکره درباره آن دارند. تخفیف خوراک نیز ۵ درصد است که به پیشرفت پروژه‌ها ارتباط داده شده و همیشه بحث کاهش تخفیف خوراک مطرح است ! در نتیجه، در حالی که عراق تلاش می‌کند با افزایش مشوق‌ها، انعطاف در بازاریابی و بهبود شرایط اقتصادی پروژه‌ها سرمایه خارجی را جذب کند، مدل ایرانی همچنان بیشتر بر سازوکارهای اداری و کنترل دولتی در زنجیره تأمین و قیمت‌گذاری تکیه دارد. امید می‌رود سیاست‌گذاری در صنعت پالایش نفت ایران نیز با بازنگری در سازوکارهای موجود، عقلانی‌تر و مبتنی بر منطق اقتصادی شود … @PetroBrief

پتروشیمی و مدیریت ریسک ساختاری؛ ۱۰ تغییر بزرگ در نقشه راه پتروشیمی جهان صنعت پتروشیمی در حال گذار از یک دوران سنتی به عصری جدید است. ۱۰ تغییر کلیدی که آینده این صنعت را رقم می‌زنند، عبارتند از ۱. انتقال رقابت از واحدهای صنعتی به اکوسیستم در گذشته رقابت بر سر بهره‌وری یک واحد تولیدی بود. اما امروز، رقابت بین اکوسیستم‌هاست؛ یعنی شبکه تامین خوراک، لجستیک، دسترسی به انرژی‌های ارزان و نزدیکی به بازار مصرف در قالب یک زنجیره به‌هم‌پیوسته. خوشبختانه پتروشیمی‌های کشور دراین بخش مزیت رقابتی خوبی دارند ۲. کربن؛ هزینه جدید تولید کربن دیگر فقط یک موضوع محیط‌زیستی نیست، بلکه یک هزینه مستقیم است و در آینده به اندازه قیمت مواد اولیه در سودآوری واحدهای پتروشیمی نقش خواهد داشت. متاسفانه در کشور هیچ توجهی به این موضوع نشده است ۳. ورود سرمایه‌های دولتی و تغییر رفتار عرضه بسیاری از ظرفیت‌های جدید توسط شرکت‌های بزرگ دولتی (به‌ویژه در خاورمیانه و چین) ساخته می‌شوند ۴. تعیین قیمت توسط مجتمع‌های عظیم (Mega-sites) مجتمع‌های پتروشیمی بسیار بزرگ که از صرفه‌جویی در مقیاس (Economy of Scale) بهره می‌برند، هزینه‌های نهایی تولید در بازار را تعیین می‌کنند. واحدهای کوچک و قدیمی توان رقابت قیمتی با این غول‌ها را نخواهند داشت و به تدریج از بازار حذف خواهند شد. به خصوص واحدهای موجود در کشورهای اروپایی و آسیایی ۵. غلبه مازاد عرضه بر ابرچرخه‌ها برخلاف گذشته که دوره‌های رونق و رکود (Cycles) نوبتی بودند، به دلیل سرمایه‌گذاری‌های عظیم، احتمالاً با یک مازاد عرضه ساختاری طولانی‌مدت روبرو خواهیم بود که حاشیه سود واحدهای عملیاتی را برای مدت زیادی تحت فشار می‌گذارد. پیشنهاد می‌شود فعالین صنعت در ارزیابی‌های اقتصادی پروژه‌های خود تجدید نظر کنند، به خصوص‌ در برآورد قیمت خوراک و فراورده‌ ۶. خداحافظی با GDP به عنوان شاخص تقاضا در گذشته هر چقدر اقتصاد رشد می‌کرد (GDP)، تقاضای پتروشیمی هم به همان نسبت بالا می‌رفت. اما به دلیل سیاست‌های کاهش مصرف پلاستیک و بازیافت مواد، دیگر نمی‌توان رشد تقاضا را صرفاً بر اساس رشد اقتصادی پیش‌بینی کرد. ۷. جایگزینی رشد سنتی با کربن چرخه‌ای دیگر تمام رشد بازار از طریق واحدهای جدید تامین نخواهد شد. بازیافت مکانیکی و شیمیایی (Circular Carbon) سهم بزرگی از تقاضای جدید را به خود اختصاص داده و جایگزین محصولات پتروشیمی تولید شده از خوراک خام می‌شود. ۸. انعطاف در خوراک؛ کلید تاب‌آوری واحدهایی که فقط به یک نوع خوراک (مثلاً فقط گاز اتان یا فقط نفتا) وابسته هستند، در نوسانات قیمتی آسیب‌پذیرند. آینده متعلق به واحدهایی است که می‌توانند خوراک خود را بر اساس قیمت روز تغییر دهند. پتروشیمی جم بهترین مثال دراین بخش است ۹. خطر تعطیلی برای واحدهای مستقل واحدهایی که به صورت مستقل فعالیت می‌کنند و به بالادست یا پایین‌دست (صنایع تکمیلی) متصل نیستند، با ریسک استراتژیک بالایی روبرو بوده و احتمال خروج آن‌ها از بازار زیاد است. ۱۰. در نهایت، در این تغییر ساختاری شرکت‌هایی برنده هستند که کل بازی را طراحی و مدیریت می‌کنند. کسانی که بتوانند بین تکنولوژی، پایداری محیط‌زیستی و شبکه‌های تامین ارتباط برقرار کنند، بسیار موفق‌تر از کسانی خواهند بود که صرفاً بلدند یک واحد پتروشیمی را اداره کنند. @PetroBrief

بر اساس گزارش‌های غیررسمی، آسیب واردشده به تأسیسات شرکت پالایش نفت لاوان، اختلال در مخازن شرکت ملی پالایش و پخش در تهران ـ که منجر به کاهش خوراک دریافتی پالایشگاه تهران شده است ـ و همچنین صدمات وارده به بخشی از پالایشگاه‌های گازی مستقر در عسلویه که به افت تولید میعانات گازی انجامیده، موجب تشدید کسری تولید بنزین و دیزل در کشور شده است. در عین حال، توقف فعالیت پتروشیمی نوری به‌عنوان تولیدکننده ریفرمیت (به‌عنوان یکی از اجزای اصلی افزایش‌دهنده عدد اکتان بنزین) و برش‌های سنگین نزدیک به دیزل، به همراه توقف تولید MTBE در پتروشیمی‌های بندرامام و شیمی‌بافت، محدودیت در تأمین اجزای Blending بنزین را تشدید کرده و عملاً شکاف میان ظرفیت تولید و تقاضای مصرف سوخت مایع را افزایش خواهد داد. با توجه به این شرایط، انتظار می‌رود در دوره پس از پایان درگیری‌ها، بخش عمده بار مدیریت ناترازی سوخت کشور بر عهده پالایشگاه‌های موجود قرار گیرد. در چنین فضایی احتمال بازآرایی در سبد تولید و الگوی فروش فرآورده‌های پالایشی افزایش می‌یابد؛ به‌گونه‌ای که می‌توان چند روند عملیاتی محتمل را در نظر گرفت : - بازتنظیم الگوی Blending با هدف افزایش حجم نهایی بنزین و گازوئیل قابل عرضه، که احتمالاً با کاهش تولید و عرضه برش‌هایی نظیر نفتا و حلال‌های ویژه همراه خواهد بود؛ موضوعی که می‌تواند بر ساختار جریان نقدی پالایشگاه‌ها اثرگذار باشد. - تغییر در الگوی برش‌گیری انتهای برج تقطیر خلأ و بلندینگ، به‌گونه‌ای که کاهش تولید وکیوم باتوم و افزایش تولید نفت‌کوره محتمل خواهد بود. با توجه به محدودیت عرضه گاز طبیعی و احتمال افزایش مصرف سوخت سنگین در نیروگاه‌ها، این سناریو از منظر عملیاتی قابل انتظار است. - در صورت تشدید ناترازی گاز طبیعی در فصل زمستان، این احتمال وجود دارد که بخشی از مازوت، دیزل یا LPG تولیدی پالایشگاه‌ها (در صورت تشدید ناترازی استفاده از مازوت محتمل است) برای تأمین سوخت داخلی واحدهای فرآیندی و تأسیسات جانبی مصرف شود؛ موضوعی که می‌تواند از طریق کاهش حجم فروش فرآورده‌ها، بر سودآوری پالایشگاه‌ها اثر بگذارد. بدون شک در آینده گاز سوخت تحویلی به پالایشگاه‌ها کاهش شدیدی خواهد داشت. در مجموع، به نظر می‌رسد در چنین شرایطی سهم فروش فرآورده‌های اصلی پالایشی (بنزین، گازوئیل و نفت‌کوره) در سبد فروش افزایش یافته و در مقابل تولید و عرضه فرآورده‌های ویژه کاهش یابد؛ تغییری که به احتمال زیاد بر ساختار درآمدی و جریان‌های نقدی (و وصول مطالبات) پالایشگاه‌ها اثرگذار خواهد بود. شایان ذکر است اعتبار بخش‌نامه قبلی قیمت‌گذاری فراورده‌های نفتی در سال گذشته پایان یافته و هنوز مبنای مشخصی برای قیمت‌گذاری فراورده‌ها در سال جدید وجود ندارد ! @PetroBrief

عسلویه قلب انرژی ایران و خانه دوم ما فعالین بخش انرژی است و هرگونه اختلال در عملکرد آن، اثر آنی و تدریجی مخرب بر تولید برق و صنعت پتروشیمی و سایر صنایع دارد. مواجهه روزانه با گرمای طاقت‌فرسا، رطوبت، گازهای خطرناک، فشار کاری و دوری از خانواده تنها بخشی از سختی‌های همکاران عزیز ما در عسلویه، ماهشهر و سایر مناطق عملیاتی جنوب کشور است. خداوند یار و نگهدار مهندسان و کارگرانی که ستون‌های انرژی کشور را سرپا نگه داشته و با جان خود بهای توسعه ایران را می‌پردازند، باشد.

پتروشیمی و مدیریت ریسک ساختاری؛ درس‌هایی برای آینده صنعت پتروشیمی ایران پس از سال پرنوسان ۲۰۲۵، صنعت پتروشیمی وارد دوره‌ای شده که در آن روندهای بلندمدت تثبیت شده‌اند و فرض بازگشت سریع به شرایط جهانی‌سازی عملاً کنار گذاشته شده است. عدم‌قطعیت ژئوپلیتیکی، مازاد ظرفیت و فشار هزینه‌ها به ویژگی‌های ساختاری بازار تبدیل شده‌اند. شکاف هزینه انرژی و رشد ضعیف تقاضا، بسیاری از واحدهای قدیمی اروپایی و آسیایی را به حاشیه زیان رانده است. تعطیلی‌های دائمی، تعویق تعمیرات اساسی و مداخلات دولتی در ۲۰۲۶ افزایش خواهد یافت. موج سرمایه‌گذاری‌های بزرگ و یکپارچه در چین، هند و خاورمیانه باعث اشباع بازار بسیاری از زنجیره‌های ارزش شده است. تعدیل ظرفیت در مناطق پرهزینه (به‌ویژه اروپا و کره جنوبی) آغاز شده، اما هنوز برای تعادل دوباره بازار کافی نیست (فشار نزولی بر قیمت‌ها همچنان ادامه دارد) افزایش ظرفیت جهانی پتروشیمی‌ها به‌طور معناداری پایین‌تر از میانگین تاریخی باقی خواهند ماند. کشور چین دیگر مخزن جذب مازاد تولید جهانی نیست و نقش آن از واردکننده بزرگ به تولیدکننده متمایل به صادرات تغییر کرده است (شرکت‌های داخلی از هم‌اکنون به فکر بازارهای جدید صادراتی باشند) گذار انرژی، کاهش تدریجی مصرف بنزین و شکاف هزینه‌ای اتان–نفتا، مدل‌های خوراک و طراحی واحدهای الفین را تغییر داده و مجتمع‌های بسیار یکپارچه به مدل غالب تبدیل شده‌اند. بنظر بهترین طراحی در ⁧ایران نیز⁩، انعطاف پذیری واحدهای الفین هم در تنوع خوراک و هم در تنوع کوره‌ها است، همانند ⁧پتروشیمی⁩ جم بحران انرژی، نرخ‌های بهره بالا و تمرکز بر ژئوپلیتیک باعث عقب‌نشینی موقت و کاهش سرعت اجرای پروژه‌های گذار انرژی شده، اما مسیر کلی پایداری همچنان حفظ شده است. به‌ویژه در سایت‌های جدید و مدرن با بهای تمام شده پایین فراورده تولیدی (واحدهای جنوب چین). شرکت‌های صادراتی عوارض و مالیات کربن را در جدی بگیرند (ریسک‌های بلندمدت) ! امنیت و قیمت انرژی به اولویت اصلی سیاست‌گذاران تبدیل شده است. نمونه‌ای بارز، استفاده آمریکا از اتان صادراتی به کشور چین به‌عنوان ابزار ژئوپلیتیکی که شکنندگی زنجیره‌های تأمین را آشکار کرد. تحریم‌ها علیه ایران، ونزوئلا و روسیه بر بازار نفت و صنعت پالایش و برخی جریان‌های تجارت مواد پتروشیمی تأثیر گذاشته‌اند. با کاهش عرضه و افزایش قیمت نفت سنگین، سوداوری پالایشگاه‌ها با ضریب پیچیدگی بالا (که توان پالایش نفت سنگین را دارند) کاهش داشته است. در مجموع تجارت جهانی فراورده‌ها اهمیت خود را از دست نخواهد داد، اما مسیرها و بازارهای صادراتی تغییر می‌کنند. شرکت‌ها به‌جای انتظار برای بازگشت بازار به روند قبلی، بر کاهش هزینه، مدیریت نقدینگی، بازآرایی پرتفوی، افزایش یکپارچگی، افزایش ادغام و تملیک (عامل کلیدی برای شرکت‌های ایرانی) و انتخاب جغرافیای رقابتی (دسترسی به منابع اولیه ارزان قیمت و بازار) تمرکز کرده‌اند. برهمین اساس باید مجوز طرح‌هایی همچون پتروشیمی میان‌کاله، گلستان و … ابطال گردد و تجربه اشتباه خط لوله اتیلن غرب، نباید با احداث اتیلن مرکز تکرار شود. متاسفانه آمایش سرزمینی در ایران به یک طنز تلخ تبدیل شده که از ضعف‌های اصلی سیاست‌گذار است ! در نهایت، انتظار می‌رود صنعت پتروشیمی پس از عبور از این دوره، متمرکزتر شود به نحوی‌که بازیگران قوی، قوی‌تر‌ و بازیگران ضعیف، ضعیف‌تر خواهند شد و زنجیره‌های ارزش با تعداد کمتری بازیگر، اما با یکپارچگی بیشتر و پراکندگی جغرافیایی هوشمندانه‌تر شکل خواهند گرفت. @PetroBrief

درس‌آموخته‌هایی برای صنعت پتروشیمی ایران - ۱ بحرانی که صنعت⁧ پتروشیمی ⁩اروپا با آن روبه‌روست، دیگر قیمت بالای گاز نیست، بلکه نبرد بنیادین میان دو نسل فناوری است: زیرساخت‌های قدیمی اروپا در برابر ابر‌سایت‌های جدید چین که کاراتر، دیجیتال‌محور و نزدیک‌ به انتشار…

درس‌آموخته‌هایی برای صنعت پتروشیمی ایران - ۱ بحرانی که صنعت⁧ پتروشیمی ⁩اروپا با آن روبه‌روست، دیگر قیمت بالای گاز نیست، بلکه نبرد بنیادین میان دو نسل فناوری است: زیرساخت‌های قدیمی اروپا در برابر ابر‌سایت‌های جدید چین که کاراتر، دیجیتال‌محور و نزدیک‌ به انتشار خالص صفر کربن هستند. سایت BASF آلمان در ژان‌جیانگ چین کانون اصلی این تحول است. این پروژه با سرمایه‌گذاری ۸٫۷ میلیارد یورویی، نمونه‌ای برجسته از بهینه‌سازی فرآیندهای پتروشیمی در قرن ۲۱ به شمار می‌رود. در حالی که سایت‌های اروپایی میلیاردها یورو صرف بازسازی و نوسازی واحدهای قدیمی می‌کنند این واحد از ابتدا به‌عنوان یک دارایی تقریباً آمادهٔ Net Zero طراحی و ساخته شده است. اگر مواد شیمیایی پایه‌ مانند اتیلن تحت شمول سازوکار ETS/CBAM قرار بگیرند، محصولات تولیدی این سایت می‌توانند بدون هیچ محدودیت یا هزینهٔ اضافی وارد بازار اتحادیه اروپا شوند. @PetroBrief

برا اساس داده‌های ICIS از سال ۲۰۲۲، ظرفیت تولید مواد شیمیایی که تعطیل شده یا در دست بررسی برای تعطیلی و یا فروش دارایی‌ها در اروپا است به بیش از ۲۲ میلیون تن رسیده که این رقم تقریباً ۸٪ از کل ظرفیت اروپا در سال ۲۰۲۱ بوده است ‏راهکار جایگزین: افزایش واردات…

👇👇 مهدی محسنی از کارشناسان حوزه انرژی با انتشار اینفوگرافی مربوط به «کاهش ظرفیت واحدهای الفین دنیا» از برنامه جدید چینی‌ها در صنعت پتروشیمی نوشت. 🌐 🆔 @mizenaft