گلِ سرخ

شاهکار.

راه دشوار بود و طولانی راه دشوار بود و ما با هم و یقین داشتم که جز این راه چیزی از زندگی نمی‌خواهم خاطرات خوشی که می‌سازیم همگی میله‌های زندانند! #مهدی_موسوی

از آسمون می‌باره ماتم تو خیابونا خونه که می‌باره دمادم تو خیابونا قصه برامون از بهشت و حور می‌گفتن اونا که می‌سازن جهنم تو خیابونا سطل زباله، رنگ دیوارا، کفِ آسفالت قرمز شده از خون آدم تو خیابونا چن ماهه که خوابم نبرده، کار من گریه‌ست جا مونده یه بخش از وجودم تو خیابونا با اینکه این روزا به‌جز تکراری از غم نیست پایان این قصّه قشنگه، صبر ما کم نیست از یه زمستون دیگه، بعد از زمستونا! از حکم اعدام رفیقم توی زندونا از یاد تو که برنمی‌گردی دیگه خونه چرخیدن بی‌انتهایی دُور میدونا از قصه‌ی دیو و پری که واقعی بودش! از داستان عاشقیّت‌های مجنونا چن ماهه که خوابم نبرده، کار من گریه‌ست جا مونده یه بخش از وجودم تو خیابونا با اینکه این روزا به‌جز تکراری از غم نیست پایان این قصه قشنگه، صبر ما کم نیست #مهدی_موسوی

نفرین به لیدر سوسیالیست باد کو دنبال این سیاست بی‌آبرو گرفت! #میرزاده_عشقی

❗️عبدالکریم سروش در پیامی اینستاگرامی، دکتر غنی نژاد رو + گستاخ × یاوه‌گو + نادان × بی‌ادب + ادبیات نشناس × جویای نام :) + ناشسته × جاهل + آلوده و پلشت خطاب کرده ست. ❕خوشا به حال غنی نژاد، که مفلسی چون سروش، چنین نظری در قبال وی دارن. ❗️مفلسی که در تمام عمر، چیزی جز رانت‌خواری و مهمل گویی ارمغانی نداشته و نخواهد داشت. #مکث 🕊 @Zourvann

آخرِ قصّه، آخر قصّه‌ست! آخرِ قصّه هيچ چيزی نيست... #مهدی‌_موسوی

زندگی هیچ‌وقت منتظر آمادگی ما نمی‌مونه. باید در میانه‌ی ندانستن، راه رفتن رو یاد بگیری. همین‌جا، همین حالا، با همین خودِ ناقص و ناتمام.

غرقِ خونه، شمال تا به جنوب شرق تا غرب، چوبه‌ی داره! «زندگی» سخت باشه یا آسون «بهمون یه وطن بدهکاره» #مهدی_موسوی

جنوب ایران، خودِ ایران است؛ ثروتمند، اما محروم. با وجود سال‌ها محرومیت، همیشه و همچنان نخستین سنگرِ امنیت و تکیه‌گاهِ اقتصاد این سرزمین مانده است هر زخمی بر جنوب، زخمی بر پیکر و روان ایران است؛ ایرانی که از جنوب تا شمال یک تن و یک جان است! @Iran_Simorq

روزم را با خواندن مصاحبه‌ی ترامپ آغاز می‌کنم. بعد می‌رسم به پیام‌های مردم از جزئیات انفجارها؛ بندرعباس ۱۲:۳۳، کیش ۱۲:۳۸، شهرستان جم ۱۲:۴۰، کنارک ۱۲:۵۸، کیش ۱:۰۲، چابهار ۱:۳۰، امیدیه‌ی خوزستان ۲:۰۹، سراوان ۲:۳۰، بوشهر ۳:۰۶، بندر ماهشهر ۳:۲۳، بوشهر: ۳:۳۰، باز بوشهر ۵:۱۲، چابهار ۵:۳۹ و هم‌چنان بوشهر ۶:۱۴. روزهای ناآرام تهران هم عادت‌م شده‌بود تک‌تک انفجارها را در سررسیدم ثبت کنم. حالا که مقطع نخوابیده‌ام، نیمه‌های شب با قلبی که در سینه بکوبد بیدار نشده‌ام احساس شرم می‌کنم. بالاتر از آن برای زندگی‌کردن شرم دارم وقتی جنوب چیزی را از سر می‌گذراند که تا همین چند وقت پیش بر همه‌مان می‌گذشت، نمی‌توانم آسوده‌خاطر کتاب ادبیات ژاپن بعدی‌ام را ورق بزنم و این‌جا برای قلم ایشی‌گورو به‌به‌ و چه‌چه کنم. این بمباران‌ها شاید هنوز به تهران نرسیده‌باشند، اما زندگی‌مان را دقیق نشانه گرفته‌اند. اگر سایه‌ی جنگ یک هیولای بزرگ سیاه باشد؛ دهان‌ش جنوب را می‌بلعد، دست‌ها و پاهای درازش با پنجه‌های تیز هم به باقی جاها سیلی می‌زند و لگد می‌پراند. نمی‌دانم این متن را چه‌طور تمام کنم؛ بگویم امیدوارم این‌روزها تمام شود؟ بر باعث و بانیان‌ش لعنت بفرستم و نقطه بگذارم؟ نمی‌دانم. فقط می‌دانم دلم برای جنوب خون است و نگران‌م. همین.

رؤیای ما جام‌جهانی بود تو یه جهانِ واقعا خوشبخت! #مهدی‌_موسوی

«قرار بود ۸۰ سال عمر کنم اما تو ۱۸ سالگی تو راه آزادی کشته شدم. قول بده به‌جای منم آزاده زندگی کنی.»

هر آدمی این توانایی را دارد که به هم‌نوعانش خیانت بکند، آن‌ها را بکشد یا فریبشان دهد و این از این‌جا ناشی می‌شود که آدم‌ها برای پول، برای ثروت و برای بلندپروازی‌هایی که دارند روز‌به‌روز وحشی‌تر می‌شوند. من نمی‌دانم که آدم‌ها در سال‌های دور و قبل چطور بودند و چگونه زندگی می‌کردند، اما امروز من تنها شاهد بدترین‌ها هستم. چخوف باورِ خوبی به انسان‌ها داشت، کاش من هم می‌توانستم این‌گونه نگاه کنم و این‌گونه باشم‌. #سهراب‌شهیدثالث

مهدی خلجی در توییترش نوشت: یکی از نشانه‌های بلوغ سیاسی یک جامعه این است که بتواند میان «فهم قدرت» و «مدح قدرت» تفاوت بگذارد. قدرت را می‌توان دقیق، بی‌طرفانه و حتی تحسین‌برانگیز از نظر کارآمدی توصیف کرد، بی‌آنکه از نظر اخلاقی یا سیاسی از آن دفاع کرد. پزشکی که سازوکار یک ویروس را توضیح می‌دهد، مروج بیماری نیست. مورخی که نازیسم را مطالعه می‌کند، نازی نیست. تحلیلگری که درباره استحکام نهادهای یک حکومت اقتدارگرا سخن می‌گوید، لزوماً ستایشگر آن حکومت نیست. سیاست، بیش از هر حوزه دیگری، از فقر این تمایز رنج می‌برد. تا زمانی که هر توصیف دقیقی را ستایش، و هر تحلیلی را جانبداری بدانیم، به جای شناخت قدرت، تنها درباره احساسات خود سخن خواهیم گفت. نقد مؤثر قدرت، از فهم دقیق قدرت آغاز می‌شود، نه از نادیده گرفتن پیچیدگی‌های آن.

واسه کی سد بشم جلو طوفان؟! همه‌ی شهر، حزب باد شدن! قول دادم که حرف بد نزنم که نگم جاکشا زیاد شدن!! #مهدی_موسوی

دوست من دنیای سیاست هرگز به معنای اجرای عدالت حقوقی مو به مو نبوده است. بارها قتل عامی صورت گرفته است و حتی یک نفر به خاطرش مجازات نشده است، تا وقتی فکر کنی سیاست زمانی درست است که همه جرم‌های سیاسی مجازات شوند با دنیای واقعی سیاست بیگانه‌ای. اما سیاست معنایی دیگر از عدالت دارد اینکه درواقع یک غایت اجتماعی معنای عدالت را تضمین کند نه صرف مجازات حقوقی. اینجا باید تفکیک کرد بین حقوق و سیاست. بگذار مثال چین را برایت بزنم روشن شود: در چین مائویسم جنایاتی رخ داد که مغز آدم سوت می کشد اما در خلال نسل‌ها حتی یک نفر محاکمه نشد و تقاص پس نداد. اما آیا در چین عدالت سیاسی اجرا نشد؟ چین مدتی بعد از مائو از دهه 1980 دستخوش اصلاحات اساسی شد، حقوقی به مردم واگذار شد توسعه‌ای ایجاد شد و مردم از آن فلاکت مائویستی در آمدند تاحدودی البته. این یعنی عدالت از حیث سیاسی اجرا شد ولی از حیث حقوقی هرگز. اپوزسیون ایران درگیر عدالت حقوقی بود به همین دلیل شکست خورد. این ایده که تک تک مقصرین تمامی این چهل و هفت سال باید یکی یکی مجازات شوند یک «وحشت سیاسی» برای خود ترامپ هم ایجاد کرد که احساس کرد که اسقاط جمهوری اسلامی رسما مساوی با یک «ملت‌سازی» خواهد بود و از آن تن زد. جرم سیاسی بسیار "منتشر" است، مثل شبکه‌ای تا دل اجتماع پخش می‌شود پیگیری "کامل" جرم سیاسی به وارونه سازی اجتماعی ختم می شود. بنابراین ایالات متحده ترجیحش این شد که با بدنه خود نظام مذاکره کند. واقعا چرا؟ چون به شدت وحشت کرد از برپا شدن یک کشتارگاه عظیم در ایران و حتی خاورمیانه. بنابراین اگر امروز جناب اکبر جباری می‌نویسد مهم نیست چه کسی بلکه مهم غایت خیر اجتماعی است به رغم رنج‌های شخصی‌ام درکی از "عدالت سیاسی" پشت نگاه این استاد پیر فلسفه است نه محافظه کاری. علی‌نجات غلامی