استریو شجریان

شجریان: صدای ایرج متر و معیار است. حسین خواجه‌امیری، مشهور به ایرج ۱۱ دی ۱۳۱۱ - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵ @ShajarianStereo1

«یک روز وقتی از سیاوش شجریان و تسلطش بر موسیقی ایرانی حرف می‌زد، یاد قمر افتاد. از رسایی و زنگ صدای سیاوش می‌گفت و اصالتش، که به قمر رسید.» روزنامه‌ی کیهان پنجاه سال پیش در چنین روزی، به مناسبت هفدهمین سال خاموشی قمرالملوک وزیری، ویژه‌نامه‌ای منتشر کرد. در این ویژه‌نامه، از چهره‌هایی چون عارف، نی‌داود، بنان و مهرتاش یاد شده و در کنار آن‌ها، نام شجریانِ جوان نیز به چشم می‌خورد؛ نشانه‌ای از جایگاهی که او از همان سال‌ها در میان اهل موسیقی یافته بود. @ShajarianStereo1

با بارِ مِی آمدیم و از ملک ری آمدیم... احمد بخشی، دستیار علی حاتمی، در گفت‌وگو با روزنامه‌ی ایران گفته بود که این قطعه را از شعر «دل‌شدگان» سانسور کردند. بخشی گفته که شجریان سومین گزینه برای خوانندگی فیلم بوده است و افزوده که وی درباره‌ی لب‌خوانی گفته بود: «حیف است؛ می‌شود حکایت ایرج و فردین». با یادی از اکبر عبدی بریده‌ای از چند خبر مطبوعاتی سال ۱۳۷۱ را هم ببینید. @ShajarianStereo1

ای خدا ای فلک ای طبیعت شام تاریک ما را سحر کن 🎼 تصنیف «مرغ سحر» اجرای منتشرنشده [؟] شعر: ملک‌الشعرا بهار آهنگ: مرتضی نی‌داود کنسرت ۱۳۶۸ اروپا -احتمالا کالسروهه ▪️محمدرضا شجریان ▪️سه‌تار: داریوش پیرنیاکان ▪️نی: جمشید عندلیبی ▪️تنبک: مرتضی اعیان @ShajarianStereo1

با گرامیداشت یاد و خاطره‌ی جاویدنام‌های اعتراض‌های سراسری، در سال‌روز درگذشت آهنگ‌ساز تصنیف، استاد مرتضی نی‌داود «مرغ سحر»؛ اجرای منتشرنشده محمدرضا شجریان کنسرت ۱۳۶۸، اروپا -احتمالا کالسروهه سه‌تار: داریوش پیرنیاکان نی: جمشید عندلیبی تنبک: مرتضی اعیان @ShajarianStereo1

۹۰ بهترین برنامه‌ی موسیقی تلویزیون! ۱۱ مهر، پنجاهمین زادروز عادل فردوسی‌پور، گزارش‌گر فوتبال و تهیه‌کننده‌ی مبتکر، آزاده و آزاداندیش گرامی‌باد. مقاله‌ای بخوانید از ماه‌نامه‌ی هنرموسیقی، شماره‌ی ۱۱۷. @ShajarianStereo1

نگاتیو ۱۲۰ یک پرتره از «آقای شجریان»، به همراه پاکت، به تاریخ... هنوز نتوانسته‌ام اطلاعاتی از عکاس آن پیدا کنم؛ حتی خوانش نام ایشان با تردید همراه بوده است. اگر اطلاعاتی درباره‌ی این نام دارید، با ما در میان بگذارید. درصورت شناسایی و «ارتباط» با ایشان، هدیه‌ی ویژه‌ای تقدیم خواهد شد. استعلام و خرید سرود سیاوش: @SoroudeSiavash

استریو شجریان pinned an audio file

پیرو حاشیه‌های بی‌سابقه‌ برای کنسرت همایون رخ داد: هجوم به شجریان با گفته‌هایی بی‌اساس و چند سند مطبوعاتیِ تکراری، بازنشرشده، پاسخ‌داده‌شده و در نمونه‌ی اخیر: یک سند دست‌کاری‌شده اگرچه درستی خبرها و بیعت‌هایی با چنین حجمی از امضا همیشه جای بحث داشته، اما…

بخش دیگری از تصاویری که بیشترشان در نسخه‌ی نهایی «سرود سیاوش» استفاده نشدند. @SoroudeSiavash

شجریان از نخستین هنرمندان شناخته‌شده‌ای بود که خیلی زود در سال ۱۳۵۸ متوجه شد مسیری که درحال شکل‌گیری است، آن چیزی نیست که قرار بوده شکل بگیرد... [این جمله‌ی من در سایت ایبنا تغییر یافته] ... به نظر من نسبت دادن ایشان به یک جریان خاص، نوعی ساده‌اندیشی است. حتی بسیاری از مخالفان هم در نهایت به این نتیجه رسیده‌اند که نمی‌توان شجریان را ذیل هیچ «پرچمی» تعریف کرد. ایشان در تمام دوره‌های زندگیشان، همان‌طور که خودشان هم بارها گفته، تلاش کرده در کنار مردم باشند... اینکه چرا فضای رسانه‌ای اعتراض‌های شجریان را تا آن اندازه برجسته کرد، جای تأمل دارد و یکی از شواهدی است که نشان می‌دهد جایگاه ایشان در همان زمان، بسیار قابل‌توجه بوده است... 2️⃣ بخش دوم گفت‌وگو با ایبنا را اینجا بخوانید ibna.ir/x6HKw @SoroudeSiavash

شجریان از همان سال‌های ۴۹ و ۵۰، یعنی زمانی که برنامه‌ی «موسیقی ایرانی» پخش می‌شد، تعداد پخش آثارش از سایر خوانندگان بیشتر بوده است. یعنی از همان سال‌های آغاز فعالیت، جایگاه ویژه‌ای داشته است. برنامه‌ی «گل‌های تازه» هم با وجود اینکه گفته می‌شود با آمدن ابتهاج و حمایت ایشان شرایط برای شجریان فراهم شد، نمودارهای کتاب چیز دیگری نشان می‌دهد. در سال ۱۳۵۲، یعنی آغاز دوره‌ی «گل‌های تازه»، شجریان بعد از نادر گلچین کمترین تعداد تولید را در این برنامه داشته است. اما به‌تدریج توانایی‌های خود را نشان داده، اعتماد مسئولان را جلب کرده و آرام‌آرام در میانه‌ی دهه ۵۰ جایگاه خود را تثبیت کرده، به‌طوری که در سال‌های پایانی، بیشترین تعداد تولید را در این برنامه داشته است... اسناد نشان می‌دهد روند شکل‌گیری شخصیت هنری ایشان از زمانی که با نام «سیاوش بیدکانی» فعالیت می‌کرد تا زمانی که به «محمدرضا شجریان» تبدیل می‌شود، یک فرایند کاملاً پیوسته، تدریجی و مبتنی بر کار مداوم بوده است. اصلا این‌گونه نبوده که در یک روند اتفاقی و ظرف چند ماه یا یکی دو سال به این جایگاه برسد... در ایبنا بخوانید http://ibna.ir/x6HJw @SoroudeSiavash

«سرود سیاوش» پرسش‌هایی مطرح کرد؛ ازجمله درباره‌ی اجرای جشن هنر ۱۳۵۲. این اجرا که به‌اشتباه به اجرای سال ۱۳۵۰ معروف شده، مطابق اسناد «تنها یک‌بار» برگزار گردیده و فیلم آن نیز موجود است: اینجا عکس‌هایی از این برنامه نیز در دسترس است که یکی از آن‌ها برای نخستین‌بار در کتاب منتشر شد. اما در نشریه‌ی «تماشا» ۱۳۵۲/۶/۲۲، دو عکس دیده می‌شود که دست‌کم دو تفاوت با فیلم اجرا دارند؛ یکی جای نوازندگان و دیگری...؛ موضوعی که پاسخش همچنان نامشخص است. نظر شما چیست؟ @SoroudeSiavash

«ای کاش سایه هم این کتاب را می‌دیدند...» در سال‌هایی که «سرود سیاوش» بخش مهمی از ذهن و زندگی‌ام بود، از چنین مهر و دلگرمی‌هایی بی‌بهره نبودم. از خانم یلدا ابتهاج برای این جمله‌ی پُرمهر در پست اینستاگرامشان سپاس‌گزارم. @SoroudeSiavash

دو نوشته‌ی تازه درباره‌ی «سرود سیاوش»: ✍ ۱. از «شجریان‌ستایی» و «شجریان‌ستیزی» تا «شجریان‌پژوهی»: تأملی بر کتاب «سرود سیاوش» نوشته‌ی مصطفی میرشاه‌ولد ... کتاب ما را به روزگاری می‌برد که رسانه‌ها، رادیو، تلویزیون و محافل هنری، صحنه شکل‌گیری یکی از ماندگارترین صداهای این سرزمین بوده‌اند. از همین رو، ارزش اثر تنها در موضوع آن نیست، بلکه در شیوه نگاه و روش پژوهش آن است. انتشار آثاری چون «سرود سیاوش» غنیمتی فرهنگی به شمار می‌آید. این کتاب به ما یادآوری می‌کند که هنوز می‌توان با صبر و دقت به سراغ تاریخ رفت، غبار زمان را از چهره اسناد زدود و از دل آن‌ها روایتی ماندگار بیرون کشید. در اتاق آبی بخوانید: https://t.me/otagheabi_man/348 ✍ ۲. شجریان، صدایی که به کاباره «نه» گفت. در ایبنا بخوانید: https://www.ibna.ir/news/551144/ 📘 سفارش کتاب: @SoroudeSiavash

عکس‌هایی از روزهای تصویربرداری برای «سرود سیاوش» ۶ و ۲۸ شهریور ۱۴۰۴ بسیاری از این تصاویر در نسخه‌ی نهایی کتاب استفاده نشدند. 📚 با سپاس از نشر گهگاه: آرش تنهایی (مدیر انتشارات)، مژده عالی‌پور (طراح گرافیک) و بهراد بهروز وزیری (صفحه‌آرا) 📷 عکس‌های آرشیو: مریم دشتی عکس ابتدا: در کنار استاد عبدالله دوامی عکس پایانی: لحظه‌ی دریافت جام زرین رادیو، ۴ اردیبهشت ۱۳۵۷ استعلام و خرید کتاب: @SoroudeSiavash

قدم‌های ابتدایی اما سنجیده، در راه نگارش تاریخ و جامعه‌شناسی موسیقی در ایران دکتر امین پرتو ... هرچه تاکنون فراهم آمده، تا آنجا که نگارنده جست‌وجو کرده و یافته، جُنگ و کشکولی از خاطرات، تصاویر، ذکر وقایعِ پس‌وپیش و البته آکنده از خودسانسوری و خجالت و «پُشت سر مُرده حرف نزدن» است. این نوع نگارش هر چه باشد تاریخ نیست... ... به باور من ارزش این کتاب حتی از کتاب‌هایی مانند «راز مانا» که خود شجریان بر نگارش و تدوین آن نظارت داشت، بیشتر است؛ به این دلیل ساده که... «سرود سیاوش: محمدرضا شجریان در آینه‌ی مطبوعات ۱۳۵۷–۱۳۴۵» خلاء و کمبودی قابل‌توجه را دست‌کم در بخشی از مطالعات تاریخ و جامعه‌شناسی موسیقی ایرانی پُر کرده که تا آنجا که من می‌دانم نظیر آن به زبان فارسی و در ایران موجود نبوده است... در ایرنا بخوانید: https://www.irna.ir/news/86182524/ @SoroudeSiavash

سرود سیاوش در خبرگردی ایرنا استعلام و تهیه‌ی کتاب: @SoroudeSiavash 09397672496 @ShajarianStereo1