နွေဦး Channel

ကျွန်တော်လူငယ်ပါ။ အိပ်မက်တွေ၊ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ဝါသနာတွေရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ မဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ဒီနိုင်ငံကြီးကိုတောင် မျှော်လင့်ချက်ထားမိရင် ခင်ဗျားအချစ်အပေါ် ကျွန်တော်မျှော်လင့်မိတာ မဆန်းပါဘူး။ -အံ့လွန်းပျို

ကိုယ့်အပိုင်ဖြစ်လျက်နဲ့ အဝေးကပဲ ငေးခွင့်ရတဲ့ ဝဋ်ကြွေးက ဘယ်တော့ ကြေမှာတဲ့လဲ အချစ်ရယ်။ -ဉာဏ်ကြည်ဖြူ “ မှိုင်းဝေညိုရီ”

မေတ္တာစာ မနက်ခင်းမိုးလင်းလို့ ကြားရတဲ့ နှိုးစက်သံအစား မင်းရယ်သံကိုသာ ငါနားဆင်မယ်။ ညခင်းမိုးချုပ်လို့မြင်ရတဲ့ ကြယ်ကလေးတွေအစား မင်းမျက်နှာကိုသာ ငါထိုင်ကြည့်မယ်။ နေ့စဉ်ဓူဝလုပ်နေကျအရာတွေအထဲ မင်းကိုချစ်ရတဲ့ တာဝန်ကိုတော့ ငါမပျက်မကွက် ဆောင်ရွက်ဆဲပါ အချစ်ရေ...။ -အံ့လွန်းပျို

လွမ်းလက်စကိုသိမ်းပြီး လုပ်လက်စ ဆက်လုပ်လို့ ပြောရအောင်လဲ ခများကိုလွမ်းတာကလွဲရင် ဘယ်အရာကိုမှ အလုပ်လို့ မသတ်မှတ်တာ ခက်ပြီ -ဉာဏ်ကြည်ဖြူ “ မှိုင်းဝေညိုရီ”

အသက်တမျှ ငါတို့ ပြန်မဆုံနိုင်တော့ရုံပါပဲ မင်းလဲ တခြားကမ္ဘာဆီ ထွက်မပြေးနိုင် ငါလဲ ဒီကမ္ဘာပေါ်ကနေ ခုန်မချနိုင်။ -ကေဇဝင်း

ပန်းပျိုးသူ ချစ်တဲ့သူငယ်လေ... သူငယ်ချင်းကောင်း ပန်သူတို့လေ...။ ပျိုးပါရလို၊ ပျိုးရလျှင်လဲ ၀င့်၀င့်ကြွားကြွား၊ ပွင့်ခိုင်များနှင့် ခံ့ညားထည်၀ါ၊ ပျိုကညာတို့ ခေါင်းမှာပန်ဆင်၊ လူမထင်တဲ့ ဂေါ်သဇင်ပန်း မှသာတဲ့။ စိုက်ပါရလို၊ စိုက်ရလျှင်လဲ နွေဦးလေရူး၊ အလှထူးတဲ့ တန်ခူးနဲ့ပြိုင်၊ ရနံ့ကြိုင်လို့ တောမြိုင်လယ်ထက်၊ မြရောင်ရွက်နှင့် ရွှေခက်ရွှေငုံ၊ အလှခြုံတဲ့ ရွှေဘုံပိတောက် မှသာတဲ့။ ဆက်ပါရလို ဆက်ရလျှင်လည်း ပန်းကိုချစ်သူ၊ ပန်းကိုမူကား မွှေးကြူတတ်ကာ၊ ဆံကေသာထက် နေရာပေးသူ၊ တို့ကြင်သူပျို ချစ်သူဒေ၀ီ မှသာတဲ့။ မောင်ပျိုးတဲ့ပန်းမွှေးမွှေး၊ ပန်ပေးချင်တယ်လေး။ -ဒေါင်းနက်

https://t.me/NewsKnowledgeShare

ချိန်းဆိုချက်တွေ လွဲတယ် လွယ်မယ်ထင်တာတွေ ခက်ပြီး ခက်မယ်ထင်တာတွေ မလွယ်ဘူး။ ငါ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်တယ် ငါ တစ်ယောက်တည်း ကဗျာရေးတယ် အတွေးမှာ စံပယ်တွေ ဖွေးနေ။ ညနေက ငါ ပိုက်ကျော်ခြင်းခတ်တယ် တည်လို့မရတာ ငါ ရအောင် တည်တယ်။ အဲ့သလို ပျော်လို့မရတာ ငါ ရအောင် ပျော်တယ်။ -ခင်ဇော်မြင့်

ကိုယ့်ချစ်သူကို ပျော်နေစေချင်တာဟာ လူတိုင်းရဲ့ ဆန္ဒဆိုရင် မင်းကို‌လဲ တခြားတစ်ယောက် ရင်ခွင်မှာ ငါပျော်နေစေချင်တယ်။ -အံ့လွန်းပျို

ဖြည့်တွေးပေးရတာတွေ များလာတဲ့အခါ ကိုယ်ကသူ့အတွက် အရေးမပါမှန်း လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ -အံ့လွန်းပျို

ဘယ်ဘူတာမှာ ဘယ်ရထားနဲ့လွဲလွဲ မင်းနဲ့မလွဲရင် ငါကျေနပ်ပြီ။ -အံ့လွန်းပျို

လူ စိတ်ဓာတ်အထွေ ပေညစ်လျက် ပျို့ရွံရှာ ချို့တဲ့စိတ်ပါ။ နှုတ်စကားမှာ စာနာမဲ့ အလျှင်း။ အသားနာ ဟစ်အော်လို့ အပြစ်တစ်ရာ ဖုံးကွယ်ပါတဲ့ တယ်မိုက်လေခြင်း။ ရာစု-၂၁ရာစု ရေးသူ-အံ့လွန်းပျို အမျိုးအစား-တြိချိုး

အချစ်ဟာ ချိုသလား ခါးသလား ကျွန်တော်မသိပါ။ မေတ္တာဟာ‌ အေးသလား ပူသလား ကျွန်တော်မသိပါ။ ကျွန်တော်‌သာပေးပြီး ပြန်မရခဲ့တဲ့ အရာတွေအကြောင်း ကျွန်တော်မသိပါ။ -အံ့လွန်းပျို

ကျွန်တော်က ဆယ်ကျော်သက် တစ်ယောက်ပါ။ လှေကားထစ်တွေကို တစ်ဆင့်ကျော်တက်သလို အရာရာမှာလဲ အဆင့် ကျော်ချင်ခဲ့တဲ့လူဟာ မင်းနဲ့တွေ့မှ အမှတ်သည်းခြေရှိခဲ့တယ် ခင်...။ -အံ့လွန်းပျို

စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ မကြိုက်ဘူးဆိုတာကို မလုပ်ပါနဲ့။ သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ လက်လွှတ်ခဲ့သူတစ်ယောက်က ဥပေက္ခာတရားအကြောင်းကို ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်။ -အံ့လွန်းပျို

“ငါ”တစ်လုံးဆောင် ငါသည်ယောက်ျား၊မည်သူကားမျှ မကြားသိချေ။ ငါသည်မိန်းမ၊မည်သူမျှလည်း မသိကျွမ်းချေ။ ငါဟူသောသူ၊ကမ္ဘာဂူ၌ လူဖြစ်ရခြင်း၊ဘဝဆင်းတွင် ငြင်းပယ်တားက၊‌အသက်ရုပ်လွှာ ခွာချလျက်ပေ၊အဆွေပေါင်းတို့။ ငါရှူသောလေ၊မပေညစ်လျက် ငါရပ်သောမြေ၊မကြေမွဘဲ ငါစွဲသောစာ၊ငါ့ကမ္ဘာတွင် အရာထင်မည်။ ငါတောင်းသောဆု၊မတုပလျက် ငါတက်သောထိပ်၊မဆိတ်သုဉ်းဘဲ ငါတွဲသောလက်၊ခေတ်အဆက်တွင် အသက်ဆုံးမည်။ ပေါက်ဖွားမြင်စ၊ကလေးဘဝ ကြီးမှအရွယ်၊ဆယ်ကျော်သက်ချိန် ဇိမ်ယစ်မူးခြင်း၊ဖယ်ရှားထွင်းကာ ရင်းမြစ်ဇာတိ၊မရောက်ရှိခင် သိကျွမ်းသူများ၊ငါ့ကိုကားလည်း ဝါးတားယောင်ခြာ၊ညှိုးငယ်စွာဖြင့် ကြမ္မာလည်လျက် ခက်လှချေ။ ရာစု-၂၁ရာစု ရေးသူ-အံ့လွန်းပျို အမျိုးအစား-လင်္ကာ

ဤသို့ ဤပုံ ဤဖြစ်ပျက်တည်း လောကအလယ်၊ ဗဟိုဝယ်၌ ဖက်တွယ်ထားမှု၊ နှိုင်းတုပြုလျက် သက်ရှင်ကာလ၊ ဘဝတစ်ပါး ‌ပြောင်းသွားထိတိုင်၊ တွေ့ကြုံငိုင်ရ အနိုင်အရှုံး၊ အမုန်းအချစ် အဖြစ်အပျက်၊ အတက်အဆင်း ထိုအချင်း၌၊ အလင်းမဲ့ကား နောင်တများကို၊ ကြောင်းကြားပြကာ ဤသို့သာလျှင် ပို၍တည်း။ မိမိကိုယ်ကိုယ်၊ ‌တော်တတ်ဆို၍ မြင်းမိုရ်တောင်နှယ်၊ ယုံကြည်သွယ်မှု မြင့်ပယ်ထားကာ၊ အမှားအမှန် ချန်ထားရစ်လို့၊ ဖြူစင်ညှို့နှင့် ထိုသို့ခံယူ၊ လူများကြားတွင် ရွံရှာသွင်ကား၊ ဖယ်ကြဉ်လျစ်လျူ ငြင်းယူသော်ငြား၊ ကျွဲပါးစောင်းတီး နည်းတူသကဲ့၊ အကြောင်းမဲ့ရာ ဤပုံသာလျှင် ဆို၍တည်း။ ဥစ္စာစည်းစိမ်၊ ဂုဏ်ဒြပ်ရှိန်ကို အိုးအိမ်ပြောင်ဝင်း၊ ‌ဗိုက်ဖြိုးတင်းလို့ အဆင်းလှပ၊ ခံစားရချိန် နိမ့်ကျသူနှင့်၊ ချို့တဲ့ဖြင့်ကား ချင့်ချိန်ဉာဏ်သွား၊ ဦးနှောက်ပါးကာ စားဝတ်နေရေး၊ ဒုက္ခဘေးတို့ ‌မနှေးမြန်စွာ၊ ဆိုက်ကပ်လာမှ စာနာစိတ်က၊ ကြောင်းပြသည်သာ ဤဖြစ်ပျက်လျှင် လို၍တည်း။ ရာစု-၂၁ရာစု ရေးသူ-အံ့လွန်းပျို အမျိုးအစား-လင်္ကာ

၁၂ရက်၊ ၈လ၊ ၂၀၂၆ခုနှစ် နှစ်ခါအကြည့်ချင်းဆုံ၍ ၅ခါနှင့်မနည်း ငေးကြည့်ခဲ့သည်။ ယနေ့လည်း သူပျော်နေပုံပေါ်ပါသည်။ -အံ့လွန်းပျို

အနာဂါတ်ရော မျှော်လင့်ချက်ရော ရှင်သန်ဖို့အတွက်ရော တိတိကျကျရယ်လို့ ဘာမှဟုတ်တိပတ်တိ မရှိခဲ့တဲ့ဘဝတွေဟာ ပါးပြင်ကမျက်ရည်ဆိုတာ သူတို့အတွက် မွန်းကြပ်မှုကိုလျှော့ချပေးတဲ့ မူလီတစ်ခုပဲ လှော်တက်မရှိတဲ့လှေငယ်တစ်စင်းဟာ နစ်မြှပ်မှာလဲပူရ မရောက်မှာလဲပူရနဲ့ ဗျာဗာဒတွေ လှေဝန်းထဲမှာ ပြည့်လို့ ရေလှိုင်းနဲ့ မုန်တိုင်းကြားမှအလူးအလဲ အသက်ကိုသိမ်းထားဖို့ ခြောက်ခြောက်သွေ့ရယ်လို့ ဘယ်နေရာမှမရှိသလောက်ပဲ လွင့်ချင်ရာလွင့် နစ်ချင်ရာနစ် ဘယ်ကမ်းကပ်ကပ်ဆိုပြီး အထိမ်းကွတ်မရှိ စိတ်လိုလက်ရ လွတ်ချပစ်လိုက်ချင်ပေမယ့် တာအထွက်မှာစိုက်ထူခဲ့တဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခုကိုပြန်ပြန်ငဲ့နေခဲ့ရတယ် ကမ်းခြေမှာရေလှိုင်းစီးရတဲ့ဖီလင်လောက်ပဲသိခဲ့တဲ့လူငယ်တွေဟာ ပင်လယ်ဟာဒီလောက်မာယာများမှန်းဘယ်ထင်ခဲ့ကြမှာလဲကွယ် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ပစ္စုပ္ပန်မှာ လှပတဲ့ပန်းချီကားတစ်ချပ်ရဖို့ ဘယ်ဆေးသားနဲ့ခြယ်သရမလဲ။ -ချည်

သူပြန်ချစ်ခြင်း မချစ်ခြင်းဆိုတာဟာ ကျွန်တော့် စားနေတဲ့ ထမင်းကြမ်းပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။ -အံ့လွန်းပျို