𝐓𝐀𝐕𝐇𝐈𝐃 | 𝐒𝐔𝐍𝐍𝐀𝐓

ТУ ДАР КАДОМ МАРТАБАИ НАМОЗГУЗОРОН ҲАСТИ ?) ИМÁМ ИБН АЛ-ҚАЙЙИМ АЛ-ҶАУЗИЙЯ ГУФТ: МАРДУМ ДАР НАМОЗ БАР ПАНҶ МАРТАБА ҲАСТАНД: «1️⃣ — мартабаи ситамкор ба худаш — он касе, ки дар таҳорат, вақтҳои намоз, ҳудуд ва аркони он ками кардааст. 2️⃣ — касе, ки бар вақтҳо, ҳудуд ва аркони зоҳирии намозу таҳорати он муҳофизат мекунад, аммо дар мубориза бо васвасаҳо худро мағлуб кардаас, пас бо васвасаҳо ва андешаҳо рафтааст. 3️⃣ — касе, ки бар ҳудуд ва аркони намоз муҳофиз аст ва барои дур кардани васвасаҳо ва хаёлҳо бо нафси худ ҷиҳод мекунад, ӯ машғули мубориза бо душмани худ (шайтон) аст, то аз намозаш чизе надуздад. Пас ӯ дар намоз ва ҷиҳод аст.» 4️⃣ — касе, ки ба намоз бармехезад ва ҳуқуқ, аркон ва ҳудуди онро комил ба ҷо меоварад; дилу ҳушаш комилан машғули барпо доштани дурусти намоз, такмил ва анҷоми он аст, то чизе аз он зоеъ нашавад. Ҳамаи таваҷҷуҳи ӯ ба иқомаи намоз аст, чунонки шоиста мебошад, ва дилаш дар бузургдошти ибодати Парвардигораш ғарқ аст. 5️⃣ — касе, ки ба намоз бармехезад ба ҳамон сурат, вале ҳамроҳ бо ин, дилашро назди Парвардигори Азза ва Ҷалла қарор медиҳад; бо дили худ ба Ӯ менигарад, Ӯро муроқиба мекунад ва аз муҳаббат ва бузургдошти Ӯ пур мегардад, чунонки гӯё Ӯро мебинад ва мушоҳида мекунад. Дар ин ҳол, он васвасаҳо ва хаёлҳо аз байн мераванд ва пардаҳо миёни ӯ ва Парвардигораш бардошта мешаванд. Пас фарқи миёни ин шахс ва дигарон дар намоз, бештар аз фарқи миёни осмон ва замин аст. Ин шахс дар намозаш машғули Парвардигори худ аст ва чашмаш ба Ӯ равшан мебошад. 📗«АЛ-ВÁБИЛУ АС-САЙЙИБ» САҲ, 49

АҲЛИ БИД’АТ АМАЛҲОЯШОН БОТИЛШУДА АСТ ! ИМÁМ ИБН АЛ-ҚАЙЙИМ АЛ-ҶАУЗИЙЯ ГУФТ: «Ва бештари мардум он чиро, ки аз гуноҳон некиҳоро маҳв [ботил] мекунад, намедонанд. Аллоҳ та’ала фармуд: «Эй касоне, ки имон овардаед! Овозҳои худро аз овози Паёмбар баландтар накунед ва дар сухан гуфтан бо ӯ, монанди баланд гуфтанатон бо якдигар, садо баланд накунед, мабодо аъмолатон нобуд [ботил] гардад, дар ҳоле ки худ намефаҳмед.» [Сураи Ҳуҷурот, ояти 2] Пас Аллоҳ мӯъминонро аз ботил шудани аъмолашон ба сабаби баланд кардани овоз назди Расули Аллоҳ ﷺ ҳушдор дод, ҳамон гуна ки баъзеашон назди баъзе дигар баланд сухан мегуфтанд. Ин кор куфр нест, балки гуноҳест, ки амалро маҳву ботил мекунад. Ва соҳиби он эҳсос ҳам намекунад! Пас гумон мекунӣ касе, ки андеша [ва амали навпайдо]-и худро бар гуфта ва ҳидояти Расули Аллоҳ ﷺ ва роҳи ӯ муқаддам [боло] медорад, амалаш маҳву ботил нашудааст, дар ҳоле ки худ намефаҳмад?!» 📗«АЛ-ВÁБИЛУ АС-САЙЙИБ» САҲ, 20-21

ТАЪСИРИ ШАБАКАҲОИ ИҶТИМОӢ ДАР ЗИНДАГИИ МО ! Шабакаҳои иҷтимоӣ ба мо занони идеалро нишон доданд. Ба занон мардони идеалро нишон доданд. Тарзи зиндагие нишон доданд, ки аз имконияти мо берун аст. Ва дар натиҷа мо на бо чизи воқеӣ, балки бо хаёлҳо рақобат карданро сар кардем. Мо шунидем, ки мард бояд чӣ қадар пул кор кунад, зан бояд чӣ гуна бошад. Ва ҳамзамон ҳама муҳаббати ғайриоддиеро мехоҳанд, ки гӯё ҳеҷ кас онро ҳеҷ гоҳ надидааст. Ва яке аз сабабҳои асосии ин мушкил дар он аст, — ки бисёриҳо меъёрҳои зиндагиро аз шабакаҳои иҷтимоӣ, филмҳо ва фикри одамон мегиранд, на аз дин ва воқеият. Инсон ҳар рӯз зиндагии «идеалӣ»-и дигаронро мебинад ва ноогоҳона фикр мекунад, ки хушбахтӣ танҳо дар зебоӣ, пул, мақом ё муносибати беайб аст. Дар байни баъзе мусалмонон ҳам никоҳ дигар ҳамчун ибодат ва оромиш дида намешавад, балки гоҳе ба рақобат, талаботи зиёд ва намоиш табдил меёбад. Мард аз зан комилият мехоҳад, зан аз мард зиндагии афсонавӣ. Вақте ҳақиқат ба ин тасаввурот мувофиқат намекунад, ноумедӣ пайдо мешавад. РОҲИ ҲАЛЛИ ИН МУШКИЛӢ… Танҳо дар бозгашт ба воқеъият ва дин аст, ки мо тарзи зиндагиямонро бояд аз паёмбар ﷺ ва асҳоби ӯ бигирем ва ин, ки бидонем агар зану мард якдигарро дар тоъат ва ибодати Аллоҳ ва амали солеҳ кумак кунанд, бе шакку шубҳа зиндагии поку зебоеро насиб хоҳанд шуд. ПАРВАРДИГОРАМОН ГУФТ: «Ҳар кас аз мард ё зан, ки кори нек кунад ва муъмин бошад, ҳатман, ӯро [дар дунё] ба зиндагонии поку писандидае зинда медорем ва [дар охират низ] бар асоси накутарин [тоат ва] коре, ки мекарданд, ба онон подош медиҳем.» — Сура Ан-Нахҳл, аят 97.

тиловат ба ривояти рувайс аз яъқуб

Ценность братства в мире денег В наше время все стало очень материальным. Жены и дети — желают от тебя своё право содержания. Родственники — оценивают тебя по уровню материального. Общество — строит отношение с тобой исходя из размера кошелька и машины. Хвала Аллаху за милость благородных и достойных братьев в религии. Не забывайте благодарить Аллаха за них. С ними отдых и спокойствие души, напоминание о следующей жизни и встрече с Аллахом.

тиловат ба ривояти халаф аз ҳамза. رضي الله عنهم

12 доказательств того, что женщине надлежит выполнять домашнюю работу: 1. Аяты и хадисы подтверждающие это. Самый явный - хадис Фатимы. 2. Обычай подтверждает эту обязанность. 3. Дисбаланс в обязанностях мужчины и женщины недопустим. 4. Как оставление домашней обязанности приводит к плохому воспитанию дочерей? 5. Слово о необязательности домашней работы приводит к беспорядку, порицаемому исламом. 6. Даже неверующие женщины не задаются этим вопросом. 7. Это мнение противоречит тому, на чем были матеря и бабушки. 8. Желаешь для себя то, что Пророк, да благословит его Аллах и приветствует, не дал своей любимой дочери? 9. Это сомнение, порождённое двумя вещами: феминизмом и психологией. 10. Немного об отсутствии покорности Аллаху под видом «научных исследований». 11. Фраза западных женщин: «Брак это партнерство» 12. Конечная цель этих обсуждений - вывести женщину из дома.