That Girl Over There.

مامان.

از وطن، از خودم، از زندگی، از هر چه بوی وابستگی می‌داد نفرت داشتم؛ خانواده، مردانگی، عزت، غرورِ ملی، و نطفه‌های فساد. حالم از همه‌ چیز بهم می‌خورد. […] مثل سرزمینِ پدری‌ام بود، دوستش داشتم ولی ازش می‌گریختم. تماماً مخصوص، عباس معروفی.

Date idea?

حالا که این کلمه خیلی داره تکرار می‌شه لازمه بگم swag به معنی برند و گرون پوشیدن نیست، بلکه یه وایبه! بیشتر اون attitude و طرز ارائه‌ی خودته. یعنی ممکنه یه نفر عیناً چیزی که اون فرد پوشیده رو بپوشه، ولی swag نداشته باشه!

دیوید گیلمور این آهنگ‌و درمورد مادرش خونده که سال‌های آخر زندگیش دچار زوالِ عقل شده بود و‌ مربوط به روزی هست که با هم توی یه باغ قدم می‌زنن.

کاش پیشت بودم.

شب.

شب.

رادیو داشت آهنگی از آرو پرت پخش می‌کرد که تا آن روز نشنیده بودم و نداشتمش. چقدر آهنگ‌های قشنگ در این دنیا وجود داشت که من نشنیده بودم. چقدر چهره‌های زیبا از برابرم گذشتند که من آن‌ها را ندیدم، چقدر رویاهای عجیب دیدم که وقتی از خواب بیدار شدم، هرگز دیگر به یادم نیامد. زندگی یعنی چی؟ تماماً مخصوص، عباس معروفی.

الان کتابِ تنگسیر نوشته‌ی صادق چوبک تموم شد. بوشهر و جنوب ایران تو این کتاب فقط پس‌زمینه‌ی داستان نیست؛ حین خوندن گرما، فقر، خشونت، لهجه و فضای اجتماعی‌ کتاب رو کاملاً حس می‌کنید. گرم‌تون می‌شه و کتاب رو با لحن خاصِ خودش می‌خونید و نگران محمد و شهرو هستید. بخونید و از جریان و فضاسازی کتاب لذت ببرید. قبل از اینم کتابِ آدم‌خواران از ژان تولی رو خوندم. متوجه پوینتِ کتاب و مقصود نویسنده می‌شید ولی در نهایت کتابی نیست که بخوام به کسی پیشنهادش بدم! کوتاهه و سبک، اگه دوست داشتید می‌تونید بخونید.

I'm running towards nothing

توی اپیزود هشتم فصل دوم سریالِ Gilmore Girls، لورلای بالاخره به هدفی که همیشه داشته نزدیک می‌شه؛ باز کردن هتلِ خودش. اما یهو می‌ترسه و عقب می‌کشه، ترس از اینکه نتونه و همه‌چیز خراب شه. این ترس‌و با لوک در میون می‌ذاره و اون بهش می‌گه: “You’re just scared. Just like everybody else when they’re taking on something big. [...] There is no button to push to get you through this. You just gotta jump in and be scared and stick with it until it gets fun. You just jump.” آدمی‌زاد در مسیرِ تجربه‌ کردن می‌ترسه، حق‌م داره که بترسه، اولین بارشه! ما خیلی وقت‌ها منتظریم تا ترس‌مون از بین بره و بعد شروع کنیم؛ هیچ‌وقت این اتفاق نمیفته! ما هیچ‌وقت قرار نیست به مرحله‌ای برسیم که دیگه نترسیم، بلکه یاد می‌گیریم بعضی درها باید با دست‌های لرزون باز بشن، خلاصه همین.

And the guns shot above our heads And we kissed as though nothing could fall

امروز.

And you finally found all your courage to let it all go

Gasping but somehow still alive This is the fierce last stand of all I am Gasping, dying but somehow still alive This is the final stand of all I am

انجیر میوه‌ی جالبی‌ه. دموگورگنِ خوشمزه.

می‌دونم چیزی نمی‌دونم، دنیا هست رو شونه‌م؛ سنگین.

I try to see. I try to fight. but nothing ever stays the same.