پناهگاه

Proxy.

دلم می‌خواست از این لحظه‌های بی‌وزنی، به آغوش تو برگردم؛ اگرچه “بی‌بدن” بودم.

دیگه بحثِ خریدنِ لپ‌تاپ و گوشیِ پرچمدار نیست؛ حتی از مرحله‌ی لباس و کفش و کافه هم گذشتیم. الان تمامِ فکر و ذکرمون شده چرتکه‌ انداختن برای خریدِ عدس و لوبیا و گوشت و مرغ. کار به جایی رسیده که حتی برای خریدنِ یه بطری روغن هم باید حساب‌‌ کتاب کنیم تا ببینیم تهِ جیبمون چیزی می‌مونه یا نه. we are trying to survive!

ولی خب فداکارِ واقعی پدرها هستن. اون‌هایی که شاید حتی یک سال هیچی برای خودشون نخوان و تهیه نکنن که نیازهای زن و بچه‌شون رو برآورده کنن. پدرهایی که شاید هیچوقت در آغوش گرفته نشدن و گریه نکردن چون ضعیف بودن براشون تعریف نشده. شماها خیلی بزرگوار هستین و برکت زندگیِ ما. خدا کنه قدردان‌تون باشیم. بی‌انصافیه که روز خاصی رو برای قدردانی و تشکر براتون در نظر بگیریم. هرروز، روزِ شماست.

«کوتاه بخوام بگم، می‌خواستم کل دنیا را خودم ببینم. می‌خواستم کل طیف احتمالات رو ببینم. زندگی آدم مال خودشه. متعلق به هیچکس دیگه‌ای نیست. می‌خواستم بفهمم معنی زندگی به دلخواه خودم چیه.» روزها در کتاب فروشی موریساکی، ساتوشی یاگی ساوا.

اولین برفی که امسال دیدم بکگراند تلگرامم بود.

2025

کاش تو چایی حل می‌شدم.

2025

نمی‌تونم همزمان " ایرانی بودن، زن بودن، پشت‌کنکوری بودن، بیکاری و پول نداشتن" رو باهم هندل کنم.

قدرتِ تحمل آدم‌ها رو با هم نسنجید؛ چون اصلا معلوم نیست هرکسی وقت افتادن، چند نفر کنارش ایستادن! بعضی‌ها قوی دیده می‌شن چون تنها نیستن، و بعضی‌ها شکننده به نظر میان چون تمام راه رو بی‌همراه رفتن.

جایی برای گره زدن مگه مونده؟

حیفِ ما، حیفِ جوونی‌مون.

خدایا آرزوهای ما در دستان توست پس آنها را برآورده کن.

اگه رنج و سختی نمی‌کشیدیم، هیچ‌وقت مهربون بودن و دلسوز بودن رو یاد نمی‌گرفتیم‌.

مهم نیست چقدر احمقانه به‌نظر بیای؛ وقتی موفق بشی، همه تشویق‌ت می‌کنن، حتی اون‌هایی که همیشه تخریبت می‌کردن. فقط به خط پایان برس و ازش رد شو. مهم نیست نفر چندم باشی، مهم فقط اینه که به‌خط برسی و ازش عبور کنی. رستگاری تو بعد از اون خط‌ها انتظارتو می‌کشه.

ای کاش همه تلاش‌ها به نتیجه خوبی ختم میشد.

مراقبِ حرفایی که میزنی باش ، چون اصلا نمیدونی چندبار توی ذهن یه نفر قراره تکرار بشه .