دِزیـــره'

با چشم های خیس سیگار رو بین دو انگشتش گرفت و دست لرزانش رو به سرش رسوند، نبض شقیقه اش رو لمس کرد و با چشم های بسته و صدای پر بغضی نالید: _گمت کردم...بدجور گمت کردم...نزار بیشتر از این بمیرم...

برام مثل یه معجزه‌ای، مثل اولین نور آفتابی بعد یه شب طولانی و سرد.. مثل یه آغوش گرم بعد یه عالمه خستگی و دردی. لیلیومه من، تو تموم‌ زندگی منی!

به آتشین بودن خورشید شک کن به اینکه خورشید حرکت می‌کنه شک‌ کن به دروغگو بودن حقیقت شک‌ کن اما هرگز شک‌ نکن که دوستت دارم.

قصد جانم کرده‌ای؟! جانـم بـه فدای قصد تو!

مرا از حبس آغوشت چه اصراری به آزادی؟

بغل تو حتی در فاصله‌ها آرامِ جان خسته‌ی من است.

تو من رو با زخم‌هام دوست داشتی اوژنی، منم تو رو با همون زخم‌ها میپرستم'