آلورا؛ رویاپرداز.

دلم میخواد کل روزم پشت میز با کتابهام و موزیک بگذره و اون وسط آدم مورد علاقم نازمو بکشه چون برای تنها بودن زیادی ناراحتم.

یه نقطه‌ایی باید از خودم میگذشتم تا یه چیزایی رو به دست بیارم و یه نقطه‌ایی باید از خیلیا میگذشتم تا خودم رو به دست بیارم. و الان نه از خودم میگذرم نه از آدمای مهم زندگیم.

همه چیز رو انگار تو خودم دارم زندگی میکنم. همه چیز تو وجودم داره وول میخوره. از غصه بگیر تا خوشحالی. حتی اون سه دقیقه موزیکی که گوش میدم هم کل وجودمو میگیره، چون با همون سه دقیقه هم زندگی میکنم. بالاخره انقدر سخت گذشته که هرجمله منو یاد چیزی میندازه.

تقریبن همیشه همه‌چیز رو غلیظ‌تر و جدی‌تر از بقیه‌ی آدم‌ها می‌بینم و درک می‌کنم. غم رو غلیظ‌تر حس می‌کنم، شادی رو غلیظ‌تر لمس می‌کنم، روی لحظه‌های مشترک حساب بیشتری باز می‌کنم، روی حرف‌ها، کلمه‌ها و لحن‌ها دقیق میشم و فراموش نمی‌کنم. به نشونه‌ها اعتماد می‌کنم، جزئیات رو یادم نمیره و قول‌ها رو باور می‌کنم. و همین، همین‌ها از پا درم میاره.

و چندسال گذشته انگار مزخرفاتی بیش نبود.