ادبیـات

چون چکه‌ای از ماه که چکیده باشد بر انزوای برکه‌ای در من ساکنی، دارمت؛ گرچه ندارمت... [پاورقی]

ای روزگار، جنگ من و تو تمام شد! موی سپید، پرچم صلح است بر سرم...

تو گر گناہِ من شوی، توبه نمیکنم ز تو جام لبت بنوشم و باز گناہ میکنم مولانا

اندوه تمام نمی‌شود! تو آن قدر وسیع می‌شوی، که اندوه در تو گم می‌شود...! "شمس تبریزی"

دو دیده برای شناختت بس است؛ چشمانت را می‌خوانم.

فرودگاه‌ها بیشتر تالار‌ها بوسه‌های واقعی را دیده‌اند؛ و بیمارستان‌ها بیشتر از دیوارهای مکان‌های مذهبی، دعاهای واقعی شنیده‌اند؛ زیرا گاهی فاصله، تنها مترجمی‌ست که معنای واقعی عشق را آشکار می‌کند...

گویند که هر تیره شبی را سحری است؛ گویا سحری نیست، شب تیره‌ی مارا... "طبیب اصفهانی"

نزدیک نیا با تو مرا حادثه ای نیست این آدم ویران شده از دور قشنگست

اگر عقربه‌های ساعت به عقب بازمی‌گشتند، تمامِ آن نامه‌های بلند سرشار از هراس را می‌سوزاندم. تمام آن دیواره‌هایِ بلندی که از کلمات ساختم تا شاید کسی بفهمد در دلم چه می‌گذرد، فرو می‌ریختم.

هی دفن می‌کنم و دفن می‌کنم و دفن می‌کنم؛ امید‌های رفته پی روزهای رفته‌ را، هی قرض می‌کنم و قرض می‌کنم و قرض می‌کنم؛ از فردای خود امید را... فتح نامه کلات | بهرام بیضایی

دل‌رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمده‌ای از دل من چه به جا مانده، که باز آمده‌ای صائب تبریزی

هیچ‌ می‌دانی که من در قلب خویش نقشی از عشقِ تو پنهان داشتم؟ فروغ فرخزاد

این‌که آدم یک جهان تنهاست بعضی وقت‌ها قصه‌ای غمگین ولی زیباست بعضی وقت‌ها هرچه با لبخند پنهان می‌کنی اندوه را ماه پشت ابر هم پیداست بعضی وقت‌ها فاضل نظری

@amirrezakheiriofficial

من چو سربازم به شطرنج، لیک آن چشمانِ تو می‌تواند نیم نگاهی آرَد و شاهم کند یاسین کاوسی

«شاید من آن‌طور که شایسته بود زندگی نکرده‌ام» مرگ ایوان ایلیچ | لیو تالستوی

اما گاهی، آدم در روشنایی یک لبخند، خانه‌ای می‌یابد که تمام عمر در جست و جویش بوده‌است...