عین الدوله

الو وحید بیداری؟ وسط تابستونیم ولی داره مثل سگ بارون میاد.

اینترنشنال یه نظرسنجی گذاشته بود که اگر شرایط مهاجرت داشته باشید می‌رید یا نه و ۸۳ درصد گفته بودن آره. من جزو اون ۱۷ درصدم. بیشتر دلم می‌خواد بمیرم.

بنزین ۸۷ تومنی یعنی اسنپ هم یک میلیون.

این بارش شهابی که می‌گید چیه؟ کاش یکیش بخوره به من.

ببخشید البته پلن بی شوگ ددی بود. بریم برای شوگر.

دیگه حتی با پرداخت قسطی و اسنپ پی و اینا هم نمی‌شه چیزی خرید. باید بریم برای پلن بی. دزدی.

ایران برای حیوون بودن هم حتی کشور خوبی نیست.

صبح یخچال شرکت رو باز کردم دیدم ۱.۵ لیتر آب طالبی اونجاست گفتم چه عالی بالاخره یه کار خوبی برای ما کردن. الان مدیرم زنگ زده می‌گه یه بی‌شرفی رفته آب طالبی مهمون‌هام رو خورده.

کمونیسم نرفت. ما ماندیم و حتی کسخل شدیم.

کار درست رو توی این کشور برق می‌کنه که میره. ما کسخلیم موندیم.

بیرون نمیام به خاطر گرما نیست. راستش از اون یه دست لباس تابستونیم حالم داره به هم می‌خوره.

سامرتایم فقرنس.

خیلی ارزونیه، همه‌ش هم گشنمه.

نه برنامه‌ای برای مهاجرت دارم نه برنامه‌ای برای همین‌جا. همین جوری تخمی دارم روزهارو می‌گذرونم.

حوصله‌ای خودم و شنبه و ایران و این زندگی رو ندارم.

گریه امشبم تموم شده بود که یادم افتاد فقیرم یه دور دیگه گریه کردم.

داشتم فکر می‌کردم امسال بدترین تابستونی بوده که داشتم ولی در واقع این بدترین زندگی بوده که داشتم.

امروز به تراپیستم گفتم این داروها دیگه جواب نمی‌ده دوزش رو بیشتر کن گفت دوز بیشترش توی ایران نیست همین رو دوتا بخور.

کاش لااقل توی این غار تنهایی یه خرس حمله می‌کرد بهمون تموم می‌شدیم.

وایت‌های تهرانی هم رفتن بنزین زدن. دیگه همه چی آماده‌ست برای بمبارون شدن.