Aardmoeders ᚨᚨᚱᛞᛗᛟᛖᛞᛖᚱᛊ

Anti-aging. Wat een maf woord ook eigenlijk. Anti-verouderen, oftewel: tegen het ouder worden. Bedenk ik me terwijl ik naar mn zelf gemaakte dagcremes met zomerpostelein kijk. Het plantje draagt anti aging eigenschappen in zich... Nou, Aardmoeders is niet tegen verouderen. Integendeel. Ik ben juist iedere dag blij en dankbaar dat ik ouder mág worden. Ouder worden betekent voor mij dat je hebt geleefd en nog steeds leeft. Dat je hebt gelachen, gehuild, liefgehad, verloren, geworsteld, geleerd en opnieuw bent begonnen. Dat je lichaam tekenen en rimpels draagt van alles wat je hebt meegemaakt. Dat je huid, je gezicht en je hele lichaam langzaam het verhaal van jouw leven steeds meer gaan vertellen. De vrouw is van oudsher niet alleen het jonge meisje, de vruchtbare vrouw of de moeder. In het vrouwelijke leeft ook zij die heeft doorleefd, doorvoeld en doorgegeven. De vrouw die niet meer hoeft te bewijzen dat ze vruchtbaar, wild, begeerlijk of jong is. Zij draagt een andere vorm van kracht. Een kracht die niet ontstaat uit vasthouden, maar uit vrijgeven. Uit weten wanneer het tijd is om te bloeien, te dragen, te voeden, te oogsten en uiteindelijk te laten gaan en eenvoudigweg te zijn. Zoals de Aarde haarzelf. De Oermoeder probeert niet eeuwig lente te blijven. Zij kent de seizoenen. Zij kent groei en bloei, overvloed en verval, geboorte en dood. En juist doordat zij niets van die natuurlijke beweging hoeft tegen te houden, blijft zij vruchtbaar in de breedste zin van het woord. Natuurlijk mag je goed voor jezelf zorgen. Je huid verzorgen, voeden, beschermen en verwennen. Niet omdat je er jonger uit móét zien, maar omdat je lichaam aandacht van jezelf verdient. Wat belangrijk is, denk ik, is om gedragen ouder te worden en de schoonheid van iedere levensfase te leren herkennen. Al is dat soms, weet ik, best wel een dingetje. Zeker als vrouw in of na de overgang, wanneer je lichaam je soms ongevraagd confronteert met het feit dat je niet meer terug kunt naar hoe het was. Al hoor ik mn zwangere dochter ook over haar zwangerschapstriemen🥰 Maar misschien moeten we ook helemaal niet terug willen. Want voortdurend vechten tegen dat wat natuurlijk is, kost niet alleen energie. Het kan er ook voor zorgen dat je vergeet te leven in het moment. Dat je verzuimt mee te bewegen met het leven, zoals het zich vanuit de natuur aandient. Een vrouw hoeft niet voor altijd jong te blijven om mooi te zijn. Zoals de Aarde niet minder mooi wordt wanneer de zomer plaatsmaakt voor de herfst. Want ouder worden is geen ziekte die bestreden moet worden, zoals de schoonheids-industrie ons graag wil laten geloven. Het is een voorrecht. Een uitnodiging om steeds dieper in jezelf te geraken, om te laten gaan wat niet meer bij je past en om dichter te komen bij wie je nu werkelijk bent. Niet proberen terug te keren naar de vrouw die je ooit was. Maar steeds meer worden wie je werkelijk bent. Dat is voor mij geen anti-aging. Dat is Aardmoeders.😍😘

Een betekenisvol leven gaat niet over rijk zijn, populair zijn, hoogopgeleid of perfect zijn. Het gaat erom dat je echt bent, bescheiden bent, en jezelf kunt delen en zo het leven van anderen weet te raken.

Wakers in hetzelfde veld🥰

Goedemorgen! Tijdens de koffie aan het mijmeren. Nog maar eentje over reïncarnatie dan....want het gaat al zo'n jaar of 40 met me mee😊 Reïncarnatie is binnen de weg van bewustwording, of noem het spirituele zoektocht een bijzondere manier om naar het leven te kijken. Het uitgangspunt dat onze ziel niet slechts één leven kent, maar zich door verschillende levens heen ontwikkelt, kan ruimte geven aan vragen. Want waarom voelen sommige ontmoetingen zo vertrouwd? Waarom raken bepaalde mensen, plaatsen/landen/culturen of situaties ons diep, zonder dat we precies begrijpen waarom? En waarom lijken sommige thema’s steeds opnieuw terug te komen? Waarom toeft aardmoeders zo graag in Hongarije? (Iets met zigeuners en het opnieuw geboren en getogen zijn in een 'traveller' gezin als schipperskind😉) Het idee van reïncarnatie kan helpen om het leven niet alleen te zien als een verzameling toevallige gebeurtenissen, maar als een weg van ontwikkeling en bewustwording, welke door levens heenloopt als één geheel. Niet zozeer als een vaststaand iets waarin alles vooraf bepaald is, maar als een mogelijkheid om ervaringen vanuit een groter perspectief te bekijken. Juist daarin kan het waardevol zijn op onze zoektocht naar "wat de zin is van het leven of gebeurtenissen". Het nodigt uit om verder te kijken dan het zichtbare en om jezelf vragen te stellen over patronen, lessen, relaties en de groei van je bewustzijn. Het kan je helpen om ervaringen niet alleen te ondergaan, dus dat het je overkomt maar er ook betekenis uit te halen. Ik voor mij ging bv anders kijken naar sommige daders vanuit meer begrip, los van het goedkeuren van bepaald gedrag natuurlijk. Maar ik ging meer snappen hoe bepaalde mensen tot sommige daden over gingen in plaats van ze alleen maar te veroordelen. Ik begreep dat we allemaal op een bepaald punt in ons leven, door wat we meemaken, gedreven kunnen worden tot iets. De vraag; wie is nu eigenlijk de dader en wie het slachtoffer kwam eerder bij mij op dan het zwart wit goed slecht denken. Door de jaren heen ontdekte ik dat de grootste waarde van het geloof in reïncarnatie niet ligt in het achterhalen van 'wie ik vroeger was' maar in de vraag 'tot wie ik in dit leven uitgroei'. Ik geloof dan ook dat vorige levens zich spontaan 'aandienen' in plaats van datxwe ze moeten 'achterhalen'. Ze dienen zich pas aan, in ervaringen, beelden, dromen, ingevingen als dat voor het hier en nu van belang is. Of we een groot strijder, een tempelprinses of god weet wie zijn geweest is naar mijn idee eerder iets van het ego dan het werkelijk inzoomen op het grote informatie veld. Want welke levens er ook vóór dit leven geweest zouden zijn, jouw leven nu is waarin je kunt kijken, voelen, leren, loslaten en bewust andere keuzes maken. Zo mag reïncarnatie weliswaar een deur openen naar het grotere verhaal van je ziel. En of je er nu wel of niet in gelooft, de werkelijke zoektocht en groei is hier en nu: in jezelf. Foto: aardmoeders als 20 jarige

Over reïncarnatie Binnen het idee van reïncarnatie leeft ook het idee dat zielen elkaar door verschillende levens heen ontmoeten. Situaties in ons huidige leven zouden hun oorsprong kunnen hebben in een ander leven. Voor velen biedt dit betekenis, inzicht en verklaring in hun spirituele zoektocht. Maar tegelijkertijd schuilt hierin ook een valkuil. Wanneer iemand zoekt naar verklaringen voor pijn, weerstand of onverklaarbare gevoelens, kan het gebeuren dat de blik ook naar buiten en op een ander wordt gericht ipv naar binnen. Het is dan gemakkelijk om de oorzaak van het eigen ongemak bij een ander neer te leggen. Die ander wordt dan gezien als degene die “mij iets heeft aangedaan in een vorig leven", waarbij een verklaring voor de innerlijke onrust of afkeer wordt gegeven. Maar dikwijls werkt het zo, reïncarnatie of niet, dat de weerstand die we voelen, eigenlijk in onszelf ligt en niet bij de ander. Weerstand is menigmaal een spiegel van iets wat in onszelf gezien wil worden: oude pijn, angst, onverwerkte emoties of andere onontdekte delen van onszelf die nog om erkenning vragen. Wanneer men niet in die eigen spiegel kan, wil of durft te kijken, ontstaat het risico dat de ander onbewust de schuld krijgt van wat eigenlijk van binnen leeft. Dan is reïncarnatie een handig, niet te checken, excuus. De weg van bewustwording vraagt misschien om te kijken naar vorige levens of karmische verbanden, maar vooral om eerlijk zelfonderzoek. Dan gaat het niet langer om de vraag "wat heeft die ander mij aangedaan?" maar "wat raakt die ander in mij aan wat mij zo triggert en waarom?" Juist daarin kan de diepste groei verborgen liggen. ~aardmoeders~

Soms kennen we het verhaal niet. We zien alleen een moment. En wie voelend is, voelt een indringend beeld van een mens en zijn dier op straat. We weten niet wat eraan voorafging, wat ze hebben meegemaakt en waarom ze zo zitten. Maar in wezen maakt het ook niet uit. Liefde houdt zich niet bezig met een verhaal. Ze ziet niet naar waarom of naar hoe maar naar wat de ander nodig heeft. Liefde? Is hier zichtbaar de grootste kracht.❤️

"He is always hungry". Het zijn de woorden van de fokker in Polen. De vrouw die hem de eerste 16 weken van zijn leven omringde met liefde. Toen was ie klein, nu weegt meneer zo'n 60 kilo en is nog steeds "always hungry". Zo bescheiden Iduna in alles is, zo onbeperkt is onze 'V'. Tussen de middag aten we een gebakken eitje en Vidar en Iduna scharrelden wat bij ons rond. Ik wilde juist Iduna als eerste een stukje van mn ei geven maar ze was te afgeleidt door een blaffende hond in de verte. Ze keerde zich om en draafde richting het geluid, het trapje van de overkapping af. En waar Iduna gaat, gaat Vidar. Niet de tijd voor het trapje nam hij een duik van enkele meters om haar bij te blijven. Maar ergens, zo halverwege zijn vlucht tussen overkapping en vaste grond, gebeurde er iets bijzonders. "Always hungry" kreeg een ingeving. Ergens in zijn hoofd werd zichtbaar de hele situatie even geëvalueerd. Hond in de verte: interessant. Iduna: volgen. Gebakken ei: mogelijk nog aanwezig. En toen zag ik bijna letterlijk zijn prioriteiten verschuiven. Midden in de lucht maakte hij al een draai van zo'n 20 graden, tikte de grond aan en sprong, alsof er veren onder zijn poten zaten, weer terug op de vloer van de overkapping. De blaffende hond? Niet relevant. Iduna? Zoek het uit. Het ei? "Vrouwtje! Me is toch so hungry!" Vidar, onze lieve trouwe smikkelaar, wiens ogen zo mooi spreken. Zelfs tijdens een vrije val heeft hij blijkbaar nog ruimte in zijn hoofd voor de vraag: "wat staat er op het menu?"😂🤣😂

De moestuin.... sommige dingen heb je niet in de hand. De hitte bijvoorbeeld, dan stoppen sommige planten met groeien, of ze raken in de stress.... Dan kun je water geven tot je een ons weegt, uitdunnen, praten tegen je planten, ze bemoedigend toespreken en desnoods een regendans voor ze opvoeren… maar als moedertje natuur besluit dat het veertig graden wordt, dan heeft zij gewoon het laatste woord. En dus worden sommige komkommers heerlijk sappig, de andere besluit bitter en giftig te worden en zich te verharden tegen het leven. De aardappels geven niet de verwachte 30 kilo maar 25 kilo minder, de rucola en sla vertikken het om nog langer te kiemen en.....nu ja ook dat is moestuinieren. Niet alles lukt, niet alles groeit en niet iedere plant werkt mee aan het zorgvuldig opgezette paradijsje. En zo kwam ik vandaag bij de worteltjes terecht. Na weken liefdevol zaaien, water geven en naar hun loof kijken, had ik ergens toch tegen beter weten in, gehoopt op een flinke bos stevige winterpenen. Sloeg nergens op natuurlijk want de armetierige sprieten verraden de uitkomst al maar ik hou nu eenmaal van 'positiv thinking' of utopisch (is dat eigenlijk een woord?🤔) Hoe dan ook, het werden heel veel kleine worteltjes. Dit jaar leren ze me om meer te doen met minimalisme. 🥴 Helaas, soms oogst je manden vol. Soms oogst je een handjevol worteltjes die eruitzien alsof ze net van de kleuterschool komen. Maar hé... ze zijn wel van onszelf. En dat maakt zelfs mini-worteltjes tot een oogst maar hutspot wordt het niet😅 Volgend jaar hopelijk nieuwe rondes nieuwe kansen. Andere soorten🍉 andere plekken met meer🌳en meer kennis van dit totaal andere klimaat. Starten in februari, oogsten in juli🥰

Aardmoeders is groot fan van oude (kruiden)boeken. Hoe ouder, hoe liever. Grote Ai bedrijven kopen tegenwoordig heel veel oude boeken op, ook de meest zeldzame..... De Slegte kreeg recentelijk nog een bestelling van 800.000 euro. De boeken worden als leesvoer, lees leervoer voor ai gebruikt en vervolgens vernietigd. Bewaar je boeken. Voor jezelf en voor wie na je komen. Vooral de oudste, bewaar ze, bewaak ze! Want met het vernietigen van de boeken gaat oude kennis verloren. Het is vaker gebeurd. 🤔

Aan de koffie met mn lief blikken we eens terug op de jaren. Ons werk, het bedrijf. Namen van deze en gene komen voorbij. Wat komen er in de jaren dan veel mensen op je pad. De meesten komen en gaan. De een blijft kort, de ander lang. Sommigen blijven. Gaan jaar in jaar uit met je mee. Soms dichtbij, soms veraf maar altijd ergens in contact. In de jaren hebben we heel wat pretletters, lieverds, mooierds, droeftoeters, aparte, bijzondere, eigenzinnige, liefdevolle mensen voorbij zien komen, blijven of gaan. Halers of juist brengers. Meelifters of helpers. Aardse mensen of meer zwevers. Maar allemaal met hun eigenheid. Ik stel me zo voor hoe we allemaal wel eens terugdenken aan al die gezichten. Niet zozeer aan de mensen die je hebt gekend, maar aan wat ze achterlieten. Een lach die je nooit bent vergeten. Een arm om je heen op het juiste moment. Een les die pijn deed, maar die je verder bracht, wat je pas soms veel later in kon zien. Mensen die je lieten groeien door te kwetsen of juist met hun liefde en wijsheid. Iemand die je leerde loslaten, vrijgeven, laten gaan. Geen enkele ontmoeting is voor niets. Ieder mens, hoe kort of lang ook aanwezig, heeft een draadje of dikkere draad meegeweven in het verhaal dat jouw leven is. Sommigen leerden je diepe liefde, bij anderen ben je blij dat ze slechts "voorbijgangers" waren. Terug kijkend kent Aardmoeders heel goed de waarde van het gezegde; Mensen brengen vreugde aan, ist niet bij het komen dan wel bij het gaan maar ook.... dat de meest waardevolle mensen diegenen zijn, die vaak zonder het zelf te weten een stukje van je hart zijn geworden.💚

Tja blijf dan maar es stil zitten en.....niks meer aan toe te voegen. 🥰

De hopvogel zie je niet zo vaak in je leven. Juist daarom vind ik het bijzonder als hij op ons tuinpad zomaar ineens voorbij loopt. Met zijn opvallende kuif, kenmerkende roep en zijn vermogen om diep in de aarde naar voedsel te zoeken, is hij een vogel die dan ook direct je aandacht trekt. Hij herinnert me eraan dat we onze ware aard niet hoeven te verbergen. Met zijn lange snavel zoekt hij onder de oppervlakte naar wat verborgen ligt en voor mij staat ie daarmee symbool voor de waarheid die in onszelf aanwezig en deels verborgen is, welke we mogen (her)vinden. De hop is uniek in zijn verschijning en gedrag en laat daarmee zien dat eigenheid geen zwakte is, maar een kracht die geleefd en gezien mag worden.🥰

"Mam, je zit toch wel binnen bij de airco hè? Mag ik hopen?" Dochterlief belt vanuit een, eveneens, heet Nederland. "Zit je buiten?" vraag ik haar. "Nee joh veel te heet", zegt ze. Hier veertig graden, de hitte plakt aan mn huid, zelfs in de schaduw laat ze me niet los. Ook niet voor even. Is het erg? Nee Is het warm? Ja, dat zeker. Zweten? In straaltjes Benauwd? Nee, t'is hier droog. Bijzonder is het, hoe de zon hier vanaf zo ongeveer maart steeds feller schijnt en het buitenleven daarmee begint. In mei is dat dan ook, bij wijze van, 24/7 het geval. De maanden, april, mei, juni, juli, augustus, september zijn we van s'ochtends vroeg tot s'avonds laat buiten. En soms s'nachts ook, in een muskieten tentje. In oktober trekt de energie weer gestaag naar binnen, letterlijk, de meeste avonden dan. En we houden ervan. De zon, de warmte, de hitte. Toegeven 40 graden is te doen maar 35 is toch beter☺️ Heet? Ja Heerlijk? Echt wel! Dochterlief, denk ik, geniet er maar van zolang het zonnetje er is want voor je het weet ben je het binnen zitten beu en verlang je zó naar de zon. Maar ja ze is hoogzwanger dus ik hou me wijselijk stil. 😊🌞