ری‌را

2:00

گفتیم بگردیم پی عرفان که دگر چیزی جز آن برای فرار نمانده. و به ۶ بود که خود عرفان ما را جست. یاد غین.

چه یادها زنده، آصف

بدتر از همه این است که از خودت می‌پرسی فردا چطور قدرتی پیدا می‌کنی که دوباره همان‌ کاری را که دیروز کرده‌ای و از مدت‌ها پیش هم غیر از آن کار نکرده‌ای، ادامه بدهی، از کجا قدرتش را پیدا می‌کنی که این کارهای پوچ، این هزاران‌هزار نقشه را که به هیچ‌کجا نمی‌رسند، این تقلاها برای بیرون آمدن از فلاکت خردکننده، تلاش‌هایی را که همیشه مرده‌زاد به دنیا می‌آیند، پیش ببری، و این‌همه به‌خاطر اینکه یک بار دیگر به خودت ثابت کنی که سرنوشت لاعلاج است، که هر شب باید پای دیوارت و زیرِ دلشوره‌ی فردا که هر بار شکننده‌تر و کثیف‌تر از روز پیش است، سقوط کنی. شاید هم پیری آب‌زیرِکاه باشد که می‌آید و تهدیدمان می‌کند. دیگر آن‌قدر ساز نداری که زندگی را با آن برقصانی، موضوع این است. همه‌ی جوانی‌ات به انتهای عالم کوچیده تا در سکوت واقعیت بمیرد. حالا از شما می‌پرسم، وقتی که دیگر به قدر کافی دیوانه نیستی، کجا باید بروی؟ واقعیت احتضاری است که تمامی ندارد. واقعیت این دنیا مرگ است. باید بین مرگ و دروغ یکی را انتخاب کرد. من هرگز نتوانسته‌ام خودکشی کنم. | سفر به انتهای شب | لویی فردینان سلین | ترجمه‌ی فرهاد غبرائی ‌

شاهد رواج شبه‌مسکوب

ر

ا.س راست می‌گوید آقای ش.م عزیزم‌‌. به هیچی‌ش نمی‌ارزد و هیچ‌ چیز را جبران نمی‌کند. تنها باید از تمام عناصر اینجا بیزار بود.

ناگه پخش شد و عجیب. بماند.

دست‌هام می‌لرزه 🙏🏻🙏🏻🙏🏻

مردی خامنه‌ایی مردییی