دوره‌ای در معجزات

تنها بودن، جدا شدن از بی‌کرانگی است، اما اگر بی‌کرانگی پایانی ندارد این چگونه ممکن است؟ هیچ‌کس نمی‌تواند فراتر از نامحدود باشد، زیرا آنچه محدودیت ندارد باید همه‌جا باشد. در خداوند که جهانش خود او است، آغاز و پایانی وجود ندارد. آیا می‌توانی خودت را از جهان، یا از خداوند که جهان است مستثنی کنی؟ من و پدرم با تو یکی هستیم، زیرا تو بخشی از ما هستی. آیا واقعاً باور داری که بخشی از خداوند می‌تواند از او گم شود یا از دست برود؟ دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۲∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

تو متوجه نیاز خودت به شفا شده‌ای. آیا با تشخیص نیاز خودت به شفا، می‌خواهی چیز دیگری را به مقام فرزندی بیاوری؟ زیرا در اینجا آغاز بازگشت به معرفت نهفته است؛ شالوده‌ای که بر اساس آن خداوند به بازسازی سیستم فکری که با او سهیم هستی کمک خواهد کرد. هیچ سنگی نیست که بر آن بگذاری و از سوی او برکت نیابد، زیرا تو اقامتگاه مقدس فرزندش را باز خواهی گرداند، جایی که او اراده می‌کند که فرزندش باشد و جایی که او هست. در هر بخشی از ذهن فرزند خداوند که این واقعیت را بازگردانی، آن را به خودت باز می‌گردانی. تو با برادرت در ذهن خداوند ساکن هستی، زیرا خداوند خودش اراده نکرد که تنها باشد. دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۱_۱∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

من اراده می‌کنم که نور باشد (بخش ۲) بار دیگر تأکید می‌شود که این دگرگونی هیچ ارتباطی با آنچه در بیرون رخ می‌دهد ندارد؛ تمام این تغییر تنها در ذهن ما اتفاق می‌افتد. (۷۴) هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. امروز من در امنیت هستم زیرا هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. (د_۸۷_۳∶۱-۲) ایگو می‌گوید ما در امان نیستیم، زیرا اراده‌ای غیر از ارادهٔ خدا وجود دارد. اما آنچه وجود دارد، در واقع «ارادهٔ ایگو» است؛ و این اصلاً اراده نیست، بلکه صرفاً خواست جدا بودن است، چیزی که درست در نقطهٔ مقابل ارادهٔ خدا قرار دارد و ما باور کرده‌ایم که آن را محقق ساخته‌ایم. آسیب‌پذیری‌ای که در ذهن‌های خود احساس می‌کنیم، محصول قانون ایگو است که می‌گوید «گناه مجازات می‌طلبد». این احساسِ گناه به جهان فرافکنی شده و نتیجه‌اش آن است که اکنون از هر کس و هر چیز می‌ترسیم: اگر مراقب نباشیم، خواهیم مرد؛ اگر غذاهای مناسب نخوریم، بدن‌هایمان رو به زوال خواهد رفت؛ اگر با افراد مناسب نباشیم، شخصیت ما پژمرده خواهد شد. به این ترتیب، هرگز احساس امنیت نمی‌کنیم. با این حال، حقیقت آن است که ما در امانیم، زیرا هیچ‌یک از این‌ها رخ نداده است؛ رؤیا واقعیت نیست. با بازگویی سخنان عیسی در متن، که خود برگرفته از فرمان کتاب مقدس است (خروج ۲۰:۳)، می‌توان گفت: تو را هیچ خدای دیگری جز او نخواهد بود، چرا که هیچ خدای دیگری وجود ندارد. (م_۴_۳_۶∶۶) و به همین دلیل است که ما در امان هستیم. من تنها زمانی می‌توانم هراسان شوم که باور کنم اراده‌ای دیگر وجود دارد. من فقط زمانی برای حمله تلاش می‌کنم که هراسان باشم. و فقط زمانی که برای حمله تلاش می‌کنم، می‌توانم باور کنم که امنیت جاوید من تهدید می‌شود. (د_۸۷_۳∶۳-۴) به محض آنکه با نظام فکری جدایی ایگو همانندسازی می‌کنیم، ناگزیر با افکار گناه، احساس گناه و حملهٔ آن نیز همانندسازی می‌کنیم. این انتخاب نادرست به نفع ایگو است که ما را دچار ترس می‌کند. امروز من تشخیص خواهم داد که همه‌ی این‌ها هرگز رخ نداده است. من در امنیت هستم زیرا هیچ اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند وجود ندارد. (د_۸۷_۳∶۵-۶) گرچه عیسی انتظار ندارد که ما این حقیقت را به طور کامل بپذیریم، می‌توانیم فرایند فهم آن را آغاز کنیم که بخشی از ذهن ما می‌داند هیچ‌یک از این امور هرگز رخ نداده‌اند. ما از این بخش می‌ترسیم، زیرا نشانهٔ پایان «خود ویژه» ما است. در سطح عملی، این به آن معناست که آنچه رخ نداده، این است که تو به من آسیب رسانده‌ای؛ زیرا حقیقت این است که من به خودم آسیب زده‌ام. در جهان ادراک، ممکن است واقعاً سخنی ناخوشایند گفته یا کاری ناپسند انجام داده باشی، اما من آشفته می‌شوم، چون می‌خواهم تو به من آسیب برسانی تا بتوانم به جای خودم، تو را به گناه متهم کنم. از این منظر است که تو را برای کاری که انجام نداده‌ای می‌بخشم. تنها هنگامی که از نردبان رشد بالا می‌روم، درمی‌یابم که تمام این‌ها رؤیایی است که در واقع اصلاً رخ نمی‌دهد. سه کاربرد مشخص بعدی، همگی بازتاب یگانگی خدا هستند. باشد تا ادراک کنم که این در همراهی با ارادهٔ خداوند است. این ارادهٔ خداوند است که تو فرزند او باشی [نام]، و ارادهٔ من نیز همین است. این بخشی از ارادهٔ خداوند برای من است، هر چقدر که من بتوانم ببینم. (د_۸۷_۴∶۲-۴) هر آنچه در جهان فردی و جمعی ما رخ می‌دهد، اگر انتخاب کنیم آن را از طریق چشمان عیسی ببینیم، بازتابی از ارادهٔ خدا، یعنی بخشایش، است؛ همان رؤیت مسیح که ادراک را متحد می‌سازد. این «همه‌چیز» شامل تمامیت مقام فرزندی خداوند است، فارغ از اینکه ایگو یک موقعیت را چگونه تفسیر می‌کند. از آنجا که هیچ سلسله‌مراتبی در میان توهمات وجود ندارد، همهٔ موقعیت‌ها یکسان‌اند؛ زیرا همگی هم هدف نادرست جدایی را در خود دارند و هم هدف درست بخشایش را. این یگانگیِ هدف است که همهٔ ما را به هم پیوند می‌دهد: جدا نشده و تقسیم‌نشده، یکی در توهم و یکی در حقیقت. کانال دکتر کنت واپنیک #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/kenwapnick

من اراده می‌کنم که نور باشد (بخش ۱) تفسیر دکتر کنت واپنیک از درس ۸۷ در کتاب «سفری در ژرفای کتاب کار دوره‌ای در معجزات» مرور امروز ما شامل ایده‌های زیر می‌شود: (۷۳) من اراده می‌کنم که نور باشد. (د_۸۷_۰∶۱-۱∶۱) این، فراخوانی مستقیم به قدرت ذهن ماست تا انتخابی دیگر انجام دهد: انتخاب نور بخشایش به جای تاریکی حمله. من امروز از قدرت اراده‌ام استفاده خواهم کرد. ارادهٔ من این نیست که در تاریکی مانند یک کور سرگردان باشم، هراسان از سایه‌ها و وحشت‌زده از چیزهای نادیدنی و غیرواقعی. (د_۸۷_۱∶۲-۳) این، خواست پیشین من تحت هدایت ایگو بود؛ در تضاد با ارادهٔ روح‌القدس که اکنون از طریق استفادهٔ درست و سالم از قدرت انتخابم، آن را بازتاب می‌دهم. با وجود آنکه زمانی سایه‌ها را برگزیده بودم، ارادهٔ حقیقی من همچنان با ارادهٔ خدا یکی است و روح‌القدس آن را در امان نگاه داشته است. من چیزی را که ایگو «ارادهٔ من» می‌نامید، که در حقیقت فقط خواسته‌های ایگو بود، جایگزین ارادهٔ واقعی کردم: خواست جدا بودن و فردی مستقل بودن. این تصمیم، به‌ناچار مرا به نظام فکری تاریک ایگو، یعنی جدایی و ترس، کشاند و سرانجام به این دنیای سایه‌گون جسمانی، که بر پایهٔ جدایی و ترس بنا شده است، انجامید.بنابراین، این درس دعوتی مستقیم است تا همه‌چیز را از منظری دیگر ببینم؛ تا از قدرت ذهنم، «قدرت اراده‌ام»، برای انجام انتخابی تازه استفاده کنم. امروز نور هدایت‌گر من خواهد بود. من از آن پیروی می‌کنم، به آنجا که مرا هدایت می‌کند، و فقط به چیزی نگاه خواهم کرد که آن به من نشان می‌دهد.در این روز من صلحِ ادراک درست را تجربه خواهم کرد. (د_۸۷_۱∶۴-۶) وقتی درس‌هایمان را می‌آموزیم، با شادی انتخاب می‌کنیم که نور حکمت عیسی هر روز راهنمای ما باشد. ما به جهان از دریچهٔ چشمانِ بی‌قضاوت او، یعنی چشمان بخشایش و آرامش، می‌نگریم. چشمان جسمانی ما همان چیزهایی را می‌بینند که همیشه دیده‌اند، اما اکنون به گونه‌ای دیگر می‌بینیم: یا درخواست‌هایی برای عشق یا تجلی‌هایی از عشق؛ نه آن‌گونه که «چشمان» ایگو فقط گناه، احساس گناه و نیاز به مجازات را می‌بینند. ادراک ایگو به تعارض و ترس می‌انجامد، اما ادراک راستینِ برخاسته از بخشایش عیسی، آرامشی را به ارمغان می‌آورد که، به تعبیر مشهور پولس رسول، «فراتر از هر فهمی است.» اکنون به کاربردهای مشخص امروز می‌رسیم: این نمی‌تواند آن نور را که من اراده می‌کنم ببینم، پنهان کند. (د_۸۷_۲∶۲) وقتی به موقعیت‌هایی می‌نگرم که تاکنون بازتاب‌دهندهٔ دنیای تاریک گناه و قضاوت ایگو بودند، درمی‌یابم که هیچ قدرتی برای پنهان کردن نور بخشایش از من نداشته‌اند. این ذهن من بود که، با انتخاب ندیدن نوری که همیشه حضور داشت، چنین قدرتی را به آن‌ها نسبت می‌داد. به بیان دیگر، هیچ چیز در این جهان قدرتی بر آن نور ندارد. اما در رؤیای وهم‌آلود سایه‌ها و مرگ، می‌توانیم انتخاب کنیم که آن را نشناسیم؛ هرچند آن نور در درون ما با تمام درخشندگی می‌تابد و بازتاب‌هایش همه‌جا پیرامون ما دیده می‌شود. اکنون انتخاب می‌کنیم که این گواهان نور را بشناسیم و آن‌ها را همچون بازتابی از حقیقت خود ببینیم. ازاین‌رو، به هر شریک ویژهٔ عشق یا نفرت خود می‌گوییم: تو به همراه من در نور می‌ایستی، [نام]. (د_۸۷_۲∶۳) کسانی را که پیش‌تر به جهنم محکومیت فرستاده بودیم، اکنون همراه با خود، به‌عنوان یک فرزند یگانهٔ خدا می‌شناسیم؛ همگی با هم از رؤیای مرگ بیدار می‌شویم. تنها چیزی که برای این شناخت شادی‌بخش لازم است، تمایل به نگریستن به دروغ‌های ایگو همان‌گونه که هستند و انتخاب باور کردن حقیقتی است که عیسی همیشه با صبر و شکیبایی در برابر ما نگاه داشته و منتظر پذیرش ما بوده است. در نور، این متفاوت دیده خواهد شد. (د_۸۷_۲∶۴) در درس ۱۹۳، عیسی می‌گوید: ببخش، و تو این را متفاوت خواهی دید. (د_۱۹۳_۳∶۷) وقتی اجازه می‌دهم او چشمان من باشد، موقعیت بیرونی تغییر نمی‌کند، اما شیوهٔ ادراک من تغییر می‌یابد. دیگر آن موقعیت را وسیله‌ای برای اثبات حقانیت خود و اشتباه بودن عیسی نمی‌بینم؛ دیگر نمی‌خواهم ثابت کنم که تفاوت‌ها واقعی‌اند و گناه در توست نه در من. در عوض، درمی‌یابم که من و تو هدفی مشترک داریم: بیدار شدن از رؤیای جدایی. کانال دکتر کنت واپنیک #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/kenwapnick

وظیفه تو این است که به برادرت نشان دهی که گناه نمی‌تواند هیچ علتی داشته باشد. چقدر باید بیهوده باشد که خودت را تصویری ببینی از اثبات اینکه آنچه که وظیفه تو است، هرگز نمی‌تواند وجود داشته باشد! تصویر روح‌القدس بدن را به چیزی که نیست تبدیل نمی‌کند. روح‌القدس تنها تمام نشانه‌های اتهام و مقصر بودن را از آن می‌گیرد. هنگامی که بدون هدف نشان داده شود، آن نه بیمار و نه تندرست، نه بد و نه خوب دیده می‌شود. هیچ زمینه‌ای فراهم نمی‌شود که آن به طریقی بتواند مورد قضاوت قرار بگیرد. بدن زندگی ندارد، اما مرده هم نیست. آن جدای از همه تجربه عشق یا ترس ایستاده است. زیرا اینک هنوز به هیچ چیزی شهادت نمی‌دهد، در حالی که هدفش تعیین نشده است، و ذهن دوباره آزاد می‌شود تا انتخاب کند که آن برای چه هدفی است. آن اینک محکوم نیست، اما در انتظار این است که به آن هدفی داده شود، تا وظیفه‌ای را که دریافت خواهد کرد به انجام رساند. دوره‌ای در معجزات (م_۲۷_۱_۹∶۱-۱۰) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

نفس پاسخ‌های بسیاری را خواهد طلبید که این دوره نمی‌دهد. آن صرفاً شکلی از پرسش که پاسخ به آن ناممکن است را به عنوان پرسش نمی‌شناسد. نفس ممکن است بپرسد: «ناممکن چگونه رخ داد؟»، «ناممکن برای چه چیزی رخ داد؟»، و ممکن است این را به شکل‌های گوناگون بپرسد. با این حال هیچ پاسخی وجود ندارد؛ تنها یک تجربه وجود دارد. تنها به دنبال این باش و اجازه نده که الهیات تو را به تأخیر بیندازد. متوجه خواهی شد که تأکید بر مسائل ساختاری در این دوره مختصر و زودهنگام است. پس از آن و به‌زودی، این تأکید کنار می‌رود تا راه را برای آموزهٔ اصلی باز کند. با این حال، از آنجایی که تو خواستار شفاف‌سازی شده‌ای، در اینجا برخی از اصطلاحات استفاده شده را ذکر می‌کنیم. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۴∶۱-۵∶۳) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

این دوره در چارچوب کاری نفس باقی می‌ماند، جایی که به آن نیاز است. به آنچه فراتر از همهٔ خطاهاست نمی‌پردازد زیرا تنها برای جهت دادن به سوی آن برنامه‌ریزی شده است. بنابراین از واژه‌هایی استفاده می‌کند، که نمادین هستند، و نمی‌تواند آنچه را که فراتر از نمادها است بیان کند. این صرفاً نفس است که می‌پرسد زیرا این تنها نفس است که شک می‌کند. این دوره به محض اینکه پرسشی مطرح می‌شود، صرفاً پاسخ دیگری ارائه می‌دهد. با این حال، این پاسخ تلاشی برای توسل به نوآوری یا زیرکی نمی‌کند. این‌ها ویژگی‌های نفس هستند. این دوره ساده است. یک وظیفه و و یک هدف دارد. تنها در این مورد است که به تمامی یکپارچه باقی می‌ماند زیرا تنها این می‌تواند یکپارچه باشد. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۳∶۱-۱۰) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

همهٔ اصطلاحات به طور بالقوه بحث‌برانگیز هستند، و کسانی که به دنبال مناقشه هستند آن را خواهند یافت. با این حال کسانی که به دنبال روشنگری هستند نیز آن را خواهند یافت. اگرچه، آن‌ها باید مایل به چشم‌پوشی از مناقشه باشند، و تشخیص دهند که این یک دفاع در برابر حقیقت به شکل یک مانور تاخیری است. ملاحظات الهیاتی به خودی خود لزوماً بحث‌برانگیز هستند، زیرا به باور بستگی دارد و بنابراین می‌توانند پذیرفته یا رد شوند. یک الهیات جهانی ناممکن است، اما یک تجربهٔ جهانی نه تنها ممکن، بلکه ضروری است. این تجربه همان چیزی است که این دوره به سوی آن جهت گرفته است. تنها در اینجا سازگاری ممکن می‌شود زیرا تنها در اینجا بی‌یقینی پایان می‌یابد. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۲∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

این دوره‌ای در گمانه‌زنی‌های فلسفی نیست، و نه به اصطلاحات دقیق می‌پردازد. تنها به آمرزش، یا تصحیح ادراک توجه دارد. وسیلهٔ آمرزش بخشایش است. ساختار «خوداگاهی فردی» اساساً نامربوط است، زیرا مفهومی است که «خطای نخستین» یا «گناه نخستین» را نشان می‌دهد. مطالعهٔ خطا به خودی خود به تصحیح نمی‌انجامد، اگر واقعاً می‌خواهی در چشم‌پوشی از خطا موفق شوی. و دقیقاً همین فرایند چشم‌پوشی است که این دوره هدف قرار داده است. دوره‌ای در معجزات (ت_مق_۱∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

با این وجود این مکان آسودن همیشه وجود خواهد داشت که به آن می‌توانی بازگردی. و تو از این مرکز آرام طوفان بیش از همه‌ فعالیت‌های خروشان آن آگاه خواهی بود. این مرکز آرام، که در آن تو هیچ کاری نمی‌کنی، با تو خواهد ماند، تا در میان هر کار پرمشغله‌ای که برای آن‌ فرستاده شده‌ای به تو آسودگی بدهد. زیرا از این مرکز تو هدایت خواهی شد که چگونه بدن را بدون گناه بکار بری. این همان مرکز است، که بدن در آن غایب است، و بدن را در آگاهی تو از آن چنین نگه خواهد داشت. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۸∶۱-۵) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

انجام هر کاری بدن را دربرمی‌گیرد. و اگر تشخیص دهی که نیاز به انجام هیچ کاری نداری، ارزش بدن را از ذهن خود کنار گذاشته‌ای. اینجا دری فوری و گشوده وجود دارد، که از طریق آن قرن‌ها تلاش را پشت سر می‌گذاری، و از زمان می‌گریزی. این راهی است که در آن گناه همه جذابیت را همین اکنون از دست می‌دهد. زیرا اینجا زمان انکار شده، و گذشته و آینده از بین رفته‌اند. کسی که نیاز به انجام هیچ کاری ندارد نیازی به زمان ندارد. انجام ندادن هیچ کاری آسودن است، و ساختن مکانی در درون تو که در آن فعالیت بدن دیگر درخواست توجه نمی‌کند. روح‌القدس به درون این مکان وارد شده، و در آنجا می‌ماند. او خواهد ماند زمانی که تو فراموش می‌کنی، و فعالیت های بدن برمی‌گردند تا ذهن خودآگاه تو را مشغول کنند. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۷∶۱-۹) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

این رهایی نهایی است که هر کس روزی به روش خودش، در زمان خودش پیدا خواهد کرد. تو نیازی به این زمان نداری. زمان برای تو صرفه‌جویی شده است زیرا تو و برادرت با هم هستید. این همان ابزار ویژه‌ای است که این دوره برای صرفه‌جویی در زمان تو به کار می‌گیرد. اگر اصرار داشته باشی از ابزارهایی استفاده کنی که به دیگران خدمت شایانی کرده‌اند، و آنچه را که برای تو ساخته شده نادیده بگیری، از این دوره بهره‌ای نمی‌بری. با تنها همین یک آماده‌سازی، برای من در زمان صرفه‌جویی کن، و تمرین کن که هیچ کار دیگری انجام ندهی. «نیاز نیست کاری بکنم» اظهار سرسپردگی است، یک وفاداری براستی یکپارچه. آن را تنها برای یک لحظه باور کن، و بیش از آن چیزی را به انجام خواهی رساند که با یک قرن تعمق، یا مبارزه علیه وسوسه به دست می‌آید. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۶∶۱-۸) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

راه تو متفاوت خواهد بود، نه در هدف بلکه در وسیله. یک رابطه مقدس وسیله‌ای برای صرفه‌جویی در زمان است. یک لحظه سپری شده همراه با برادرت، جهان را به هر دوی شما باز می‌گرداند. تو آماده‌ای. اکنون تنها باید به یاد آوری که نیازی نیست کاری انجام دهی. اکنون صرفاً تمرکز بر این موضوع، بسیار سودمندتر از آن است که تأمل کنی چه کاری باید انجام دهی. هنگامی که صلح سرانجام به کسانی می‌رسد که با وسوسه درگیر می‌شوند و با تسلیم شدن در برابر گناه مبارزه می‌کنند؛ هنگامی که نور در نهایت به درون ذهنی که به تأمل پرداخته است می‌آید؛ یا زمانی که هدف در نهایت توسط هر کسی به دست آمده است، آن همواره تنها با یک فهم شادمانه همراه است؛ «من نیاز نیست کاری بکنم.» دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۵∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

پذیرش بدون تردید لحظهٔ مقدس ناممکن است مگر اینکه، تنها برای یک لحظه، مایل به دیدن گذشته یا آینده نباشی. تو نمی‌توانی بدون اینکه آن را در آینده قرار دهی برای آن آماده شوی. رهایی همان لحظه‌ای که تو آن را بطلبی به تو داده می‌شود. بسیاری یک عمر را در آماده‌سازی گذرانده‌اند، و به راستی لحظه‌هایی از موفقیت خود را به دست آورده‌اند. این دوره نمی‌کوشد بیش از آنچه آن‌ها در زمان آموخته‌اند را تدریس کند، اما هدف آن صرفه‌جویی در زمان است. شاید در حال کوشش هستی تا یک مسیر بسیار طولانی را برای رسیدن به هدفی که پذیرفته‌ای طی کنی. رسیدن به آمرزش از طریق مبارزه با گناه بسیار دشوار است. تلاش زیادی برای مقدس ساختن آنچه منفور و مطرود است صرف شده است. و نیز یک عمر تأمل و دوره‌های طولانی مراقبه با هدف جدا شدن از بدن ضروری نیست. تمام این تلاش‌ها در نهایت به دلیل قصدشان موفق خواهند شد. با این حال، ابزارها خسته کننده و بسیار زمان‌گیرند، زیرا همهٔ آن‌ها برای رهایی از وضعیت بی‌ارزشی و ناکافی بودنِ کنونی به آینده چشم دوخته‌اند. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۴∶۱-۱۱) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

در هیچ لحظه‌ای بدن به هیچ وجه وجود ندارد. همواره به یاد آورده می‌شود یا انتظار می‌رود، اما هرگز در همین لحظه تجربه نمی‌شود. تنها گذشته و آینده‌اش است که آن را واقعی جلوه می‌دهد. زمان کاملاً آن را کنترل می‌کند، زیرا گناه هرگز به تمامی در زمان حال نیست. در هر لحظه، جاذبهٔ احساس گناه به عنوان درد تجربه می‌شود و نه چیز دیگر، و از آن اجتناب می‌شود. آن اکنون هیچ جاذبه‌ای ندارد. تمام جاذبهٔ آن خیالی است، و بنابراین باید در گذشته یا در آینده پنداشته شود. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۳∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

تو هنوز به بدن به عنوان یک سرچشمهٔ قدرت بسیار ایمان داری. آیا هیچ برنامه‌ای می‌ریزی که به نوعی شامل آسایش یا محافظت یا لذت آن نباشد؟ این باعث می‌شود بدن در تعبیر تو یک هدف باشد و نه یک وسیله، و این همیشه به این معنی است که تو هنوز گناه را جذاب می‌پنداری. کسی که هنوز گناه را به عنوان هدف خود می‌پذیرد، آمرزش را برای خودش نمی‌پذیرد. بنابراین تو به تنها مسئولیت خود عمل نکرده‌ای. آنانی که درد و ویرانی را ترجیح می‌دهند از آمرزش استقبال نمی‌کنند. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۱∶۱-۶) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

یک چیز وجود دارد که تو هرگز انجام نداده‌ای؛ تو هنوز بدن را به‌طور کامل فراموش نکرده‌ای. شاید گاهی از بینایی تو محو شده باشد، اما هنوز کاملاً ناپدید نشده است. از تو خواسته نمی‌شود که بگذاری این اتفاق بیش از یک لحظه طول بکشد، با این حال در همین لحظه است که معجزهٔ آمرزش اتفاق می‌افتد. پس از آن دوباره بدن را خواهی دید، اما هرگز دقیقاً بدان‌سان که می‌دیدی نخواهد بود. و هر لحظه‌ای که بدون آگاهی از آن سپری می‌کنی، هنگامی که بازمی‌گردی چشم‌اندازی متفاوت از آن به تو می‌بخشد. دوره‌ای در معجزات (م_۱۸_۷_۲∶۱-۵) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

در محراب خداوند، مسیحا منتظر بازگشت خویش در تو است. خداوند فرزندش را همانند خویش به تمامی بی‌تقصیر می‌داند، و از طریق قدردانی فرزندش می‌توان به او نزدیک شد. مسیحا منتظر است تا تو او را به عنوان خودت، و تمامیت او را به عنوان تمامیت خودت بپذیری. زیرا مسیحا فرزند خداوند است، او که با آفریدگارش زندگی می‌کند و با جلالش می‌درخشد. مسیحا گسترش عشق و محبوبیت خداوند است، به اندازهٔ آفریدگارش کامل و در صلح با او. دوره‌ای در معجزات (م_۱۱_۴_۷∶۱-۵) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

فرازانده شو، و از جایگاهی بالاتر به پایین به آن بنگر. از آنجا دیدگاه تو کاملاً متفاوت خواهد بود. اینجا در میانش، آن واقعی به نظر می‌رسد. در اینجا تو انتخاب کرده‌ای که بخشی از آن باشی. در اینجا کشتار انتخاب تو است. اما از بالا، انتخاب، معجزات به جای کشتار است. و دیدگاه برآمده از این انتخاب به تو نشان می‌دهد که این نبرد واقعی نیست، و به راحتی می‌توان از آن گریخت. بدن‌ها ممکن است نبرد کنند، اما برخورد شکل‌ها بی‌معنی است. و این نبرد زمانی پایان می‌یابد که دریابی که هرگز آغاز نشده بود. چگونه می‌توان یک نبرد را به عنوان نیستی ادراک کرد زمانی که تو در آن درگیر می‌شوی؟ چگونه می‌توان حقیقت معجزات را تشخیص داد در حالی که کشتار انتخاب تو است؟ دوره‌ای در معجزات (م_۲۳_۴_۵∶۱-۱۱) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi

خداوند وظیفهٔ خود را با یک بدن تسهیم نمی‌کند. او وظیفهٔ آفرینش را به فرزندش عطا کرد زیرا وظیفهٔ خود او است. این گناه نیست که وظیفهٔ فرزند را کشتار بدانی، بلکه این بی‌عقلی است. آنچه که یکسان است نمی‌تواند وظیفهٔ متفاوتی داشته باشد. آفرینش وسیلهٔ گسترش خداوند است، و آنچه از آن او است باید از آن فرزند او نیز باشد. یا پدر و فرزند قاتل هستند، یا هیچ‌کدام قاتل نیستند. زندگی مرگ را به وجود نمی‌آورد، همانند خودش را می‌آفریند. دوره‌ای در معجزات (م_۲۳_۴_۳∶۱-۷) 🔗 مشاهدهٔ متن کامل 🔗 اینستا | فیسبوک | یوتیوب #دوره‌ای_در_معجزات https://t.me/acim_farsi